dinsdag 31 juli 2012

Doe mijn lijf aan!



Doe mijn lijf aan. “Doe het aan!” zeg ik u en leer het iets, iets waar ik wat mee ben.

Ons lichaam herinnert zich dingen, waarvan we ons niet bewust zijn. Ik ben er mij van bewust dat ik me door mijn onbewuste, door mijn lijf wil laten sturen. Wie stuurt mijn lijf? Als mijn onbewuste van mij alleen is, kan ik dan weten waar naartoe?

zaterdag 2 juni 2012

Zoals je zei?


I will walk in the garden
And feel religion within 

“De natuur is zo schoon! Sommige mensen vinden dat misschien zot of onnozel, maar ik kan - als ik ga wandelen - minuten lang bij een bloem blijven staan om ernaar te kijken.” zei grootmoeder vaak – ja, vaak! Dat moet op haar betere momenten geweest zijn, als ze niet grotendeels was verslonden door monsters die haar met hamerwoorden mijn geloof in gruzelementen van elkaar deden slaan.
Nadien – als ze weer was uitgebraakt – zei ze dat ze Onze Heer elke avond vraagt of hij … Wat was het ook weer? Of hij die hamer uit haar poten zou willen houden?? Neen. Ze heeft de hamer nooit gezien.

Alles is zo schoon! Ik kan minuten lang blijven staan om ergens naar te kijken. Dat is op mijn betere momenten. Als ik erin geslaagd ben het huis uit te vluchten, weg van de confrontatie met mijn aan gruzelementen geslagen geloof.


I will learn how to run with the big boys
I will learn how to sink and to swim 

“Ge moet als vrouw altijd zien dat uw handen uwe kost waard zijn!” zei grootmoeder even vaak als “Kinderen kweken om ze dan door een ander te laten grootbrengen?!” over uit huis werkende moeders. Háár moeder had tegen de gehuwde, klagende kinderen altijd gezegd:”Ge zijt gescheept, ge moet varen!” Grootmoeder is – als levenslange minnares van een gehuwde man, moeder van een buitenechtelijke dochter die een man huwde terwijl ze zwanger was van een ander – nooit écht gescheept geraakt zoals haar moeder in de zin had.
Ze zoop dan ook geregeld de maaginhoud van een monster dat haar een hamer in de poten stak, waarmee ze haar vlot aan gruzelementen trachtte te slaan. Nadat ze was uitgebraakt, klampte ze zich vast aan eender welk zeil. Vaak één dat in ’t water lag.

De grote jongens – waar ik mee gelopen en geheuld heb - zaten vaak in vrouwen.
‘k Heb vriend en vijand meermaals onderling omgewisseld.
In de grond is niemand man of vrouw.


And there's talk in the houses
And people dancing in rings 

Ze vertelde meermaals dat hij zélfs toen ze overreden en haar wervel gescheurd was, diezelfde avond seks wou.
Hij vertelde één keer dat ze die hele avond had staan dansen en haar rug plots gewaar werd toen ze naar huis gingen.

Als we denken dat ’t volkomen goed gaat met mensen, is het omdat we hen niet goed genoeg kennen.
Ze weten evenmin waar naartoe en lopen dan maar – in een bocht – naar hun vertrekpunt.


Ah, when you close my eyes, babe?
I can see almost everything
I can see almost everything

“Dat zie ik zo gebeuren met mijn ogen toe!” zei ze. Ja, ze was vaak helemaal overtuigd van inzicht dat ze niet had.

In rust – met mijn ogen toe – doe ik het. Dán zie ik ’t mij allemaal doen.

It's just like you said it would be ( 4 times) 

Ze heeft gelijk gekregen.
Weverszaad is goed voor de darmen en netels tegen reuma.
Maar er valt meer uit te halen dan wat zij vertelde.


I can see too many mouths open
Too many eyes closed, ears closed
Not enough minds open
Too many legs open
Tell me,tell me,tell me, tell me do
Why isn't it why why
I don't see why I listen, why, why 

zei zij
denk ik

Ze leerde mij dat.
Ze leerde mij dat liegen bedriegen is en van bedriegen stelen komt en van stelen moorden.
Dat waar vuile gordijnen hangen vuile mensen wonen.
Dat lange draad slechte naad is.
Dat de beste koeien op stal verkocht worden.
Ze loog dat grootvader elke avonds vertrok om zijn verlamde zus te gaan helpen, terwijl hij in werkelijkheid naar huis ging, bij zijn echtgenote.  Ze plunderde de spaarrekening die anderen voor me hadden gevuld. Ze maakte het leven van mijn moeder kapot.
Terwijl zij de muren van haar keuken wou afwassen met koud water!
Terwijl zij in het café van haar ouders te koop stond en van stal ging met de boer die ze altijd zijn boertigheid verweet!
Terwijl zij hysterisch rukte aan de lange, lange, stroppende, rode draad van ellende!!

Waarom heeft ze niet minder gereuteld, meer geluisterd en gekeken, haar denken aangepast aan haar beweringen daarover en hield ze haar benen niet toe?!
Waarom heb ik zo lang geloofd in ’t nut van haar hamerwoorden?!!


When I've walked in the garden
When I'm walking off stage
When everything's quiet 

Als de ontsnapping aan de confrontatie met het aan gruzelementen geslagen geloof stopt.


Will you stay?
Will you be my lover?
Will you be my mama?
I said will you be my lover?
I said will you be my babe?

Gij? Gij mijn perfecte compagnon.
Gij? Gij die mij adopteerde.
En gij? Gij met ’t ezelke.
Gij aan ’t vensterraam?
Gij met de kussens op uw bovenlijf?
Gij met ’t looprek?
Gij die misschien vertrekt?
Gij die geregeld over – en weer – loopt?


When I lay down my head
At the end of my day 

Als ik het hoofd buig, mij omdraai en kijk naar het spoor, om te zien welk dier daar liep. Als ik mijn oor op de grond leg om te horen of ze komen. Als ik de geur van uw poten herken en uw soort kan benoemen.


Nothing would
Nothing would please me better
Than I find that you're there
When I lay down my head
At the end of my day
Nothing would
Nothing would please me better
Than I find that you're there when I wake 

Het zou vast goed zijn dat ge er dan zijt.


Just like you said it would be ( 4 times)

Will you be my lover?
Will you be my mama?

Just like you said it would be
( 4 times)

Is er iemand die ooit zei dat hij er zou zijn als ik haar ’t mes op de keel zet en die etterbuil open peuter?



Sinead O'Connor - Just like u said it would be



vrijdag 30 maart 2012

de indruk


Mensen, mensen … Wat zitten jullie daar allemaal te doen? Ge houdt mij constant bezig! En geen van jullie heeft het volledig beeld. Moest ge ’t al hebben, ge zou ’t zo snel mogelijk wissen.

Woorden stampen tegen de rand, springen over elkaar heen, maar geraken niet verder.

Indrukken die onuitgesproken woorden de kop indrukken.

Aanrakingen van mij bijten een stuk van mijn vel tot op ’t bloot vlees, maar niet dat stuk waaronder jullie verscholen zitten. Jullie stampen tegen de rand, springen over elkaar heen, maar geraken niet verder.

Hoe ik het eruit krijg, krijg ik er niet in.
Maar blijf maar zitten met de kop ingedrukte indrukken.

Mensen, mensen …
Misschien dat niemand het heeft, omdat niemand het geeft. 

maandag 12 maart 2012

waar waarder waarst

Kan je iemand waarvan je weet dat hij het liegen niet kan laten, als hij zegt dat hij liegt het beste geruststellen door te zeggen dat je hem gelooft of door hem een leugenaar te noemen?

maandag 5 maart 2012

schoot


Kortgeleden - vlak voor het slapen gaan - schoot mijn grootmoeder me door het hoofd. ’t Is lang geleden dat ik haar nog heb gezien. Ik dacht:

“Zo oud dat ge nu zijt. Wat loopt gij hier nog te doen?
Ge hebt nooit veel bijgedragen tot ’t geluk van anderen.
Kom, legt u in mijne schoot. Ik zal u stillekes wurgen.”

Welk gevoel primeert op zo’n moment? Diepgewortelde haat, in toom gehouden woede, medelijdend verdriet?
Toch raar eigenlijk, dat mensen die voortdurend lelijke dingen doen zo vaak denken dat ze de goedheid zelve zijn en omgekeerd?

vrijdag 24 februari 2012

Rije, rije, rije!


Zot van schema’s als ik ben, heb ik van ergens onthouden dat een mens zijn kar doorgaans wordt getrokken door volgende vier emoties: woede, angst, verdriet en vreugde. De menner op de bok van de koets is onze ratio. Wel, hij heeft het druk, mijn menner.

Is Ratio, de menner, niet al te bedreven in het vak of vallen mijn paarden moeilijk te leiden? Woede probeert zelden op kop te lopen, maar kijkt wel geregeld opzij naar wat Angst en Verdriet doen en laat zich daardoor opjutten. Dan laat hij zijn hoofd wat zakken, strekt lichtjes de nek en wil enkel vooruit. Angst spreidt de neusgaten, gooit het hoofd achterover, rolt met de ogen, licht de voorbenen op, zakt licht door de achterbenen en werpt dan het gewicht van zijn hele voorhand in de strijd. De strijd tegen de kracht die Verdriet laat blijken. Verdriet kijkt niet meer door zijn glazige, open ogen, laat niet meer op zich inwerken wat door zijn oren komt. Hij rent en rent, door en door en door, als een machine.
Vreugde lijkt helaas te denken, dat de koets zo ook wel vooruit gaat, zonder zijn verwoede pogingen om de snelste te zijn. Vreugde lijkt niet competitief … Kan Vreugde zijn neus enkel eens voorbij de anderen krijgen, als mijn menner Ratio hen ingetoomd krijgt? Neen, neen, neen! Vreugde kent hen! Vreugde weet dat Angst een krachtig dier is, wiens energie met vlagen komt en gebruikt kan worden. Vreugde weet dat Woede op Angst let en het van hem overneemt als Angst het schuim op de flanken of lippen heeft staan. Vreugde weet dat Verdriet een constante is op wie je kunt rekenen, al weet Verdriet dat niet en hebben Angst en Woede de goedhartigheid om zijn werk geregeld te verlichten. Vreugde houdt hen in de gaten, ziet hun samenwerking en loopt gestaag mee, om af en toe, slechts héél af en toe, als de anderen compleet door zichzelf afgejakkerd hun eigen kracht niet meer kennen, zijn breidel te negeren en helemaal paard te zijn.

Ratio heeft de teugels in de hand. Maar hij is slechts een man, kan zich qua kracht niet met hen meten en moet het stellen met vertrouwen. Dat vertrouwen wordt gesterkt of gekelderd door hun gedrag. Hun gedrag wordt mee door hem beïnvloed. Maar vergeet ook de omgeving niet. Als uw paarden lastig te mennen blijken, vergeet dan de omgeving niet. Uw menner is maar een man. De omgeving is alles daarbuiten. Leven is doorrijden. Hagel doet zeer, hoe goed de teugels ook gevierd worden.