waar waarder waarst

Kan je iemand waarvan je weet dat hij het liegen niet kan laten, als hij zegt dat hij liegt het beste geruststellen door te zeggen dat je hem gelooft of door hem een leugenaar te noemen?

ritsen

Ge kunt nu berichten invoegen op een eerder tijdstip.
Bij opkuis harde schijf nog gevonden: http://dp-spot.blogspot.com/2010/09/gisteravond-nam-je-de-lucht-mee.html

Je bent wat je eet?

Iemand vertelde me dat zijn beenhouwer van destijds net een varkenskop had, zo rood en opgezwollen en was ervan overtuigd dat ’t te wijten was aan al ’t vlees dat die slager zelf naar binnen had gespeeld. Je bent wat je eet, zoals men zegt.

Dat deed mij nu over mijzelf denken:”Amai. Dan moet ík altijd en overal goed op tijd zijn!”

Maar kijk. Misschien is dat nog zo gek niet. Als ge rust vindt, zijt ge zzzennnn … Wie ‘zen’ is zijn gedrag hangt volgens mij alleszins niet aaneen van de snelle, nerveuze doeningen. Ik denk dan aan bewegingen uit de Tai Chi. Traaaage, glijdende, golvende enerrrrgie-ie-ie … En wat eten mensen die ‘zzzennnn’ zijn? Trraaaage suikers!!

Mmmm ... op wie kunnen we dat nog toepassen?

Rijst heeft de vorm van een spleetje ...

vat

Wie het onderste uit de kan haalt,

krijgt een bodemloos vat.

klaar

Sta je aan de kassa van een supermarkt in een lange file ongeduldig te wachten en kom je als je dan eindelijk aan de beurt bent tot de vaststelling dat je nog naar je kaart enzo, enzo moet zoeken.

Soms denk ik dat ik altijd 't gevoel zal blijven houden dat ik op 't moment dat 't zover is, niet eens klaar zal zijn.

*staar, denk, lees, denk, staar, staar, bedenk

Dus ben ik nu vast even klaar als ik ooit zal worden.

spinazietanden

Toen ik zeventien was, keken ze bij mij thuis - op 't tijdstip dat ik klaar stond om de aap uit te gaan hangen - naar Dierenplezier. Een programma op VTM over beestjes met een panel dat vraagjes moest beantwoorden en een prijsvraag waarmee je een safari naar Kenia kon winnen. Elke week speelden mijn grootouders mee.
Eén keer ging ik "dag" zeggen voor ik vertrok, net toen die prijsvraag werd uitgezonden. Zij bespraken welk antwoord ze gingen opsturen op de gele briefkaart en ik was het er niet mee eens.
"Ah dan moet je ook meespelen hé."
"Wel, 'k zal dat doen zie."

De week nadien kreeg ik tijdens het laatavondlijke slingeren van soortgenoten te horen, dat ik een reis gewonnen had. Mijn gele briefkaart was eruit gepikt en het panellid dat voor mij speelde - René Vandereycken - had gewonnen.
'k Mocht de reis voor twee personen niet afstaan aan mijn grootouders, dus ging ik zelf mee.

Alles erop en eraan met de bijkomstige meeval voor celebrity gazers dat Paul Koeck, Daisy Van Cauwenbergh en de blonde assistente Francesca - ben haar familienaam vergeten en vind hem niet via Google - mee waren.
't Enige noemenswaardige dat me over de dames bijbleef:

"Mmm, mmm ... G'hebt spinazietanden!"
"Oooo!! Choh ... Dank je!"

Vanaf toen weet ik, dat vrouwen elkaar op kleine vergetelheidjes mogen wijzen.
Veel later bedacht ik dat ze 't bij voorkeur niet en plein public doen.

quote

"The problem is not that there are problems. The problem is expecting otherwise and thinking that having problems is a problem"

Theodore Isaac Rubin

I rest my case!



Ontvangen van een madame die haar geadresseerden in bcc zet.

digitaal afkicken

Telenet zou een aantal buitenlandse, openbare omroepen vervangen door commerciële zenders die in eigen land meer bekeken worden. (volledig artikel) Mijn eerste reactie daarop was:"Blij dat ik geen Telenet-klant ben!"
Maar eigenlijk heeft digitale tv rare dingen gedaan met mijn kijkgedrag.

't Zal ook wie nog niet digitaal kijkt wel bekend zijn, dat dé luxe hem zit in 'later kunnen kijken' en 'tijdens de uitzending een pauze kunnen nemen'. Van het handvol programma's dat ik graag wil zien, staat een groot deel nog een week op 'net gemist'. Een onderdeel waarvoor je niets extra moet betalen.
Sinds ik niet meer per se op het tijdstip van uitzending voor tv moét pleisteren, besloot ik om van de optie 'op aanvraag' duchtig gebruik te maken. In de praktijk doe ik dat dan niet binnen de week, zodat ik 3 euro zou moeten betalen om via 'ooit gemist' te gaan. Dan bedenk ik dat 't zonder dat programma te zien ook wel zal lukken en zie het dus niet.
Kortom: dankzij een uitbreiding van mijn mogelijkheden, zijn er ten huize dP spot meer volledige weken dat de tv niet heeft aangestaan dan wel.


Voor wie 'het' wél nog gezien wil hebben, is dit een bijzonder handige website.

opstekertje

Fashback ...

Ik:"Ik kan da nie-ie!"
Familielid:"Laat de kanne staan en pakt d' oor alleen!"

Kan tellen hé als opstekertje? NOT!!

Beter dit een keer proberen.

shift-delete van de single vaardigheden

Wou ik laatst een hoeslaken voor een tweepersoonsbed opvouwen en dacht ik:"Hoe moet ik dat hier nu gaan doen, allez?!"
De ene hoek in de andere van de korte kant, dubbel geplooid en over de leuning van een stoel gehangen terwijl ik 't zelfde deed met de onderkant. Het ging. En dat is goed. Want plots bedacht ik dat mijn maatje - aka 'deine van hierboven' - er niet altijd zal zijn om die dingen samen mee te doen.
De dag dat hij een goed lief vindt, hij hier vertrekt en ik 't zonder hem moet stellen, komt vroeg of laat. En ik sta daar niet altijd bij stil.

Hoe deed ik dat vroeger dan? Wel, ik weet 't niet meer! 't Lijkt wel of ik zeven jaar geleden shift-delete gedaan heb met een pak van mijn single vaardigheden. En 'k wil géén nieuw lief om lakens mee te plooien!!
Samen vuilmaken ... dat wel.

Choh, doen jullie dat ook, als je zo samen aan 't vouwen bent, daar zo ne snok aan geven dat ze uit den anderen zijn handen schieten? Da's lachen hé?!
Eigenlijk wil ik toch een lief om lakens mee te plooien ...

dampen om te doempen

'k Gebruik al weken een nieuw Rizla tube filling machien. En al even lang sakker ik mij zot op 't feit dat ze 't design veranderd hebben.
Vroeger waren die dingen hoekig en ze werkten gelijk niks. Dit ziet eruit als de bovenkant van een walvis en bij elke sigaret blijf je vlak voor 't einde steken.




Telkens weer mag je onderbreken om de tabak die al in de huls zit naar de filter te doen zakken, wat nog in 't machien zit losmaken en de huls er voor de tweede keer opsteken, om ze verder te vullen. En uiteindelijk blijf je bijna altijd zitten met een voor iets meer dan de helft gevulde sigaret.

'k Heb mij dus fameus vragen gesteld bij de reden waarom ze dat toestel aangepast hebben. En probeer niet de kleveren uit te hangen door te zeggen dat 't de bedoeling is om minder te roken! Rizla zou zijn eigen ruiten uitslaan.
Truth is: ik weet 't nog altijd niet. Maar 't is in elk geval nog maar een keer gebleken, dat de handleiding lezen een goed gedacht is. Er zit namelijk een spullement bij, dat bij 't vorig model niet meegeleverd werd en ik dus ook niet gebruikte. Dat spullement heet in 't Engels een 'damper', een stamper dus. En met die stamper moet je de tabak in 't gleufje aanstampen en dan gaat 't wel. Stoem hé? Vroeger was dat helemaal niet nodig!!

de wet van de sterkste

Ik houd niet van betuttelen. Mensen je mening verzwijgen, is voor mij een teken dat je hen niet capabel acht om voor zichzelf te oordelen. Praten tegen planten lijkt me overbodig, omdat ze al lang welig tierden voor er van ons zelfs nog maar sprake was. Maar 't gaat op plant-vlak eigenlijk nog wel wat verder bij mij ...

Ze moeten tegen één en ander bestand zijn, om bij mij in de smaak te vallen. Lange perioden van droogte doorstaan, verblijven in een krappe pot en wortel schieten in universele potgrond zonder extra mest moeten tot hun vaardigheden behoren om het te halen. En er is een soort die daarin met vlag en wimpel geslaagd is: de vetplant. En hoe?!
Kijk, dit hier is Big Mama ...

Haar heb ik zo'n 14 jaar, van toen ze nog maar een klein, tenger prutske van hooguit 15 cm was. Ondertussen heeft ze straffe ontberingen doorstaan – ja, in de natuur regent het ook niet schoon om de week een precieze hoeveelheid druppels hé zeg! En ze heeft toch maar mooi bijzonder levensvatbare scheuten voortgebracht. Want zo'n scheut, die moet ook niet te veel op extra inspanningen van mijn kant rekenen. Een blad dat afvalt - of een stuk tak – stop ik in een potje met alweer universele potgrond en that's it. En toch groeien die. En hoe?!
Kijk, dit hier is 't oudste kind van Big Mama ...

Gekweekt vanuit één mini, mini takje en al een aantal keer verpot, heeft dienen duts nu gemakkelijk twee jaar in een pot gestaan die hem heel weinig diepte en aarde bood. En toch ... Ook voor hem was weken en weken geen water krijgen en dan ineens een super guts goed genoeg om te blijven doorgaan.

Vanaf één blaadje krijg ik met mijn (enigzins gebrek aan) techniek ook flink uit de kluiten gewassen scheuten.

Nu zijn Big Mama en haar oudste kind - dankzij de warmte van de laatste tijd - gaan bloeien. Dat doet een plant toch niet als ze niet kan aarden?!

't Zelfde met een andere soort vetplant. Die groeien ook zo sterk dat ze onderaan hun takken worteltjes krijgen.
Op websites lees je dat zoiets wil zeggen dat die tak zich klaarmaakt om af te vallen en op zichzelf verder te groeien. Wat denkt dees hier dan? Wel, dat in de natuur er ook niemand klaarstaat om die op deze of gene wijze in de grond te steken. Dus leg ik hen bovenop potgrond en laat ze hun plan trekken. Als ze sterk genoeg zijn, vinden ze de weg.
Dit is zo'n nieuwe lichting.

't Zijn allemaal stukken die de voorbije winter afgevallen zijn. 'k Heb hen in een diep bord met keukenrol gelegd, af en toe een héél klein beetje water gegeven. Net als in de vrije natuur op vochtige grond liggen, stimuleert dat de aanmaak van worteltjes. En nu krijgen ze dus kans om zich degelijk vast te zetten.

Vandaag was verpot-dag. Vandaar dat ik erover schrijf. En toen ik zo op de binnenkoer bezig was, viel mijn oog plots op dees kastaars.

Dat zijn piepkleine scheutjes in een potje dat de hele winter buiten op een legplank tegen de muur gestaan heeft. Géén idee hoe ze daar zijn kunnen starten. Ze hebben in elk geval meer dan genoeg vechtlust getoond, om mij enthousiast te maken en een plek te krijgen in ... juist! ... universele potgrond!

Cactussen zijn heel anders! Daarbij mag je er niet op rekenen dat ze wel een stuk van zichzelf zullen laten vallen om kloek en robuust van vorm te blijven. Doordat ik die doorgaans ook gewoon laat begaan, zijn dat dus lange zwiepers geworden.

Wat ervoor gezorgd heeft dat die bovenaan ineens pweut naar beneden gaan groeien zijn, daar heb ik geen gedacht van.

Van die met platte schijven, die krijgen lange smalle tammelet op tammelet. 'k Heb er nu toch maar zelf een paar afgesneden en de kleintjes in een potje gezet. Ja euhm ... een cactus groeit bij mij ook op zichzelf verder als ik dat doe.

Nu kan 't zo lijken dat planten mij nauwelijks interesseren en dat 't wraakroepend is dat die bij mij zo willen groeien, terwijl u zich uit de naad werkt om hen alles te geven wat in de boeken wordt aangeraden en die maar niet willen overleven. Mja ... die onregelmaat en povere condities zorgen er blijkbaar voor dat ze sterker worden.
Een pak jaren geleden, was er een periode waarin ik inderdaad amper naar hen omkeek. En het leek of hen dat goed had gedaan, want ze deden het nadien beter dan voor die verwaarlozing. Achteraf bekeken, leek me dat nog zo gek niet. De natuur is ook niet zo afgemeten bezig en last ook geregeld tijden met straffe omstandigheden in.

In de winter houd ik hen in een ruimte die koud is maar waar het niet vriest. Zo'n plant heeft rust nodig. Ze krijgen dan ook geen water. Hun dikke blaadjes gaan lichtjes rimpelen, maar eens 't beter weer wordt en ze weer nieuwe blaadjes krijgen, dan heb ik dat wel meteen gezien.

Neen, neen, neen ... 't Is niet dat 't mij niet kan schelen. 't Is echt gewoon dat ik ervan overtuigd geraakt ben, dat 't beter is om hen wat moeite te laten doen.

- ... -

Zou dat met mensen ook werken??? Zal ervan afhangen hé. Als er onder mensen ook een genre succulenten bestaat misschien wel ...

er zijn mooie en er zijn lelijke streepjes

Ja, ik zie graag streepjes.

Horizontale streepjes in felle, warme kleuren voor truien en shirtjes. Ik ben nogal een fijntje qua rug en schouders en daarmee kan ik dan een beetje optisch bedriegen. Maar 't gaat me veel en veel meer om het levendige, speelse, opgewekte dat ze uitstralen. Ik word daar goed gezind beter gehumeurd van.
Allez zeg zelf! Daar kan je nu toch niet somber bij blijven?






In mijn vorig huis had ik zelfs eens tot op een hoogte van zo'n 120 cm behangen met verticale streepjes in zachte, maar evengoed vrolijke kleurtjes. - Wat ik overigens nooit meer zou doen, want dat stak mij héél rap tegen! - Om u maar te zeggen ...


En als je lang genoeg wacht met het defragmenteren van je harde schijf ...
dan krijg je ook streepjes ...
Maar die kleuren zijn veel te hard dus heb ik ze maar weggewerkt.
Zeg zelf! Daar word je nu toch niet vrolijk van hé?






Welke streepjes vindt u mooi?
En welke tooootaaaaaaal niet?

Huishoudkunde - anno 2008

Editie voor de vrouw die een huis deelt met iemand van het andere geslacht.


Les 1

Beken dat u - net als zoveel anderen - veel en veel te veel tijd doorbrengt aan uw computer. U zult zich gesteund voelen op het moment dat men zich in u herkent en wie weet dat er iemand opduikt die er wél al een oplossing voor vond.

Les 2

Koop geen toestellen, gadgets, enz die u tijd zouden besparen. De tijd die u wint, zult u toch ook aan uw computer doorbrengen. Ze zorgen er bovendien voor dat u nog minder tijd uittrekt voor uw huishoudelijke taken, waardoor u nóg meer tijd tekort komt.

Les 3

Als er iets gedaan moet worden, doet u alsof u alleen woont. De overtuiging dat uw mannelijke huisgenoot volle bak meehelpt in 't huishouden, geeft u de valse indruk dat u zelf nog amper wat hoeft te doen. Dat ontneemt u - op die talrijke momenten dat het boeltje in 't honderd loopt - bijgevolg het kostbare recht om te zagen dat 't allemaal voor uwen appel is.

Les 4

Zorg dat uw voorraad serviesgoed, bestek, kleding en al die andere onderhoudsintensieve producten zo groot of zo klein mogelijk is, naargelang de beschikbare aan het zicht onttrokken ruimte en uw tolerantie tegenover bergen achterstand.


Les 5

Sluit in tijden van hoogste nood leuke digitale tijdrovers achter een paswoord dat enkel uw huisgenoot kent en doe bij hem hetzelfde. Niet digitale tijdsponzen kunnen ... vergeten worden, wegens niet meer van toepassing.

Flexi Squeegee

Om met van die wegwerpdoekjes te poetsen, bestaan er al een tijd van die flexibele systemen. Een simpele vloertrekker met zo'n wendbare steel had ik nog niet gezien. Nog geen zeven euro en er zat zelfs een microvezeldweil bij!
Ziet er handig uit.

We zitten op een tak.

Als ik die - zoals ze bij Wiki zeggen - pijnlijk echte personages bij In De Gloria terugzie, vermoed ik dat er vast ook een laag van de bevolking meewarig naar mij kijkt.
Dus bedenk ik wijs:
Er is bijna altijd nog een tak boven die waarop we zelf zitten. En ook daarop zitten vogeltjes ...

Voetpadbabbels

Hier in Gent staan de Noord-Afrikaanse mannen 's avonds op 't voetpad met elkaar te praten. Niet heel even zoals wij autochtone Belgen dat zouden doen. Neen, ze zijn daar in gesprek als ik vertrek en als ik drie kwartier later terugkom zijn ze dat nog steeds.
Een verschil in cultuur? 't Is toch zo dat ons mannen als ze iemand tegenkomen het doorgaans niet langer trekken als:"Hoe is 't?", "En met de kinderen alles goed?", om zich dan haastig uit de voeten te maken of in 't beste geval af te spreken om 'een keer af te spreken, om een keer iets te doen tezamen'?
Wel ... Ik denk dat we 't veel te ver gaan zoeken. Volgens mij is 't verschil veel minder groot dan we zo direct zouden zeggen.
In de zomer, ja. Maar nu dat 't koud wordt, doen ze dat nog. Daar moet toch een simpele maar dwingende reden voor zijn?
Kijk ...

Wie kiest de meubels? Gelijk waar. Bij ons, bij Noord-Afrikanen, maakt niet uit.
Juist! De vrouw ...
En al een keer goed gekeken naar de meubels die verkocht worden in winkels die druk door Noord-Afrikanen bezocht worden?
Voilá ...
Dat kan niet missen hé, dat die mannen op straat blijven staan?! Zout gij uwe maat aandoen, wat dat ge zelf niet kunt verdragen?
Ik ben er zeker van! Die mannen vinden dat écht niet schoon, die eetkamers en salons en kaders en beelden en toestanden van bij hun thuis.
Al een keer gekeken naar de meubels in zo'n typisch stamcafé van Noord-Afrikanen?
Voilá ...
Dat zijn de extremisten qua meubelsmaak die dat inrichten. De anti-vrouwen-meubelsmaak-groepering ...
Dus ... die mannen die buiten staan, dat zijn gematigden. Die kiezen de gulden middenweg ... van 't voetpad.

het woord

er is een woord 'aarbei'
en een ander 'bruine suiker'
dan nog eentje 'bordje'
en nog een ander 'met'

er is een woord 'geitenkaasje'
en eentje 'appeltjes'
nog een ander 'gecarmeliseerd'
en één is 'honing'
en dan nog één 'slaatje'

maar ééntje, slechts één woordje is 'slagroom'

arbeidsvreugde

a fun job, originally uploaded by dP spot.

Als een vrouw met zo'n tas naar haar werk trekt, dan zit ze - denk ik - plezierig in haar vel.

cyberkak beu!!

Naar aanleiding van de zoveelste junkmail een standaardantwoordje opgesteld:

"baat het niet dan schaadt het niet"?

en al de fucking tijd die daarmee verspild wordt?!

't zoveelste prutverhaal dat 'k verticaal mocht klasseren!!!

dan steek ik mijn tijd liever in cybergelummel waar ik zelf wat aan heb - Facebook, Twitter

dit is een standaardantwoord dat ik ook geef op de minstens vijftien andere kutmails als deze die 'k elke dag krijg

't is dus niets persoonlijk en zal dat ook niet worden als je me vanaf NU dat soort brol bespaart!!


want als ge 't vriendelijk vraagt, wordt er toch geen rekening mee gehouden ...

het gaat hier niet om spam van iemand die door willekeurige e-mailadressen uit te proberen bij mij terechtkwam, maar om mails van mensen die mij kennen