Zoals je zei?

I will walk in the garden
And feel religion within 

“De natuur is zo schoon! Sommige mensen vinden dat misschien zot of onnozel, maar ik kan - als ik ga wandelen - minuten lang bij een bloem blijven staan om ernaar te kijken.” zei grootmoeder vaak – ja, vaak! Dat moet op haar betere momenten geweest zijn, als ze niet grotendeels was verslonden door monsters die haar met hamerwoorden mijn geloof in gruzelementen van elkaar deden slaan.
Nadien – als ze weer was uitgebraakt – zei ze dat ze Onze Heer elke avond vraagt of hij … Wat was het ook weer? Of hij die hamer uit haar poten zou willen houden?? Neen. Ze heeft de hamer nooit gezien.

Alles is zo schoon! Ik kan minuten lang blijven staan om ergens naar te kijken. Dat is op mijn betere momenten. Als ik erin geslaagd ben het huis uit te vluchten, weg van de confrontatie met mijn aan gruzelementen geslagen geloof.

I will learn how to run with the big boys
I will learn how to sink and to swim 

“Ge moet als vrouw altijd zien dat uw handen uwe kost waard zijn!” zei grootmoeder even vaak als “Kinderen kweken om ze dan door een ander te laten grootbrengen?!” over uit huis werkende moeders. Háár moeder had tegen de gehuwde, klagende kinderen altijd gezegd:”Ge zijt gescheept, ge moet varen!” Grootmoeder is – als levenslange minnares van een gehuwde man, moeder van een buitenechtelijke dochter die een man huwde terwijl ze zwanger was van een ander – nooit écht gescheept geraakt zoals haar moeder in de zin had.
Ze zoop dan ook geregeld de maaginhoud van een monster dat haar een hamer in de poten stak, waarmee ze haar vlot aan gruzelementen trachtte te slaan. Nadat ze was uitgebraakt, klampte ze zich vast aan eender welk zeil. Vaak één dat in ’t water lag.

De grote jongens – waar ik mee gelopen en geheuld heb - zaten vaak in vrouwen.
‘k Heb vriend en vijand meermaals onderling omgewisseld.
In de grond is niemand man of vrouw.

And there's talk in the houses
And people dancing in rings 

Ze vertelde meermaals dat hij zélfs toen ze overreden en haar wervel gescheurd was, diezelfde avond seks wou.
Hij vertelde één keer dat ze die hele avond had staan dansen en haar rug plots gewaar werd toen ze naar huis gingen.

Als we denken dat ’t volkomen goed gaat met mensen, is het omdat we hen niet goed genoeg kennen.
Ze weten evenmin waar naartoe en lopen dan maar – in een bocht – naar hun vertrekpunt.

Ah, when you close my eyes, babe?
I can see almost everything
I can see almost everything

“Dat zie ik zo gebeuren met mijn ogen toe!” zei ze. Ja, ze was vaak helemaal overtuigd van inzicht dat ze niet had.

In rust – met mijn ogen toe – doe ik het. Dán zie ik ’t mij allemaal doen.

It's just like you said it would be ( 4 times) 

Ze heeft gelijk gekregen.
Weverszaad is goed voor de darmen en netels tegen reuma.
Maar er valt meer uit te halen dan wat zij vertelde.


I can see too many mouths open
Too many eyes closed, ears closed
Not enough minds open
Too many legs open
Tell me,tell me,tell me, tell me do
Why isn't it why why
I don't see why I listen, why, why 

zei zij
denk ik

Ze leerde mij dat.
Ze leerde mij dat liegen bedriegen is en van bedriegen stelen komt en van stelen moorden.
Dat waar vuile gordijnen hangen vuile mensen wonen.
Dat lange draad slechte naad is.
Dat de beste koeien op stal verkocht worden.

Ze loog dat grootvader elke avonds vertrok om zijn verlamde zus te gaan helpen, terwijl hij in werkelijkheid naar huis ging, bij zijn echtgenote.  Ze plunderde de spaarrekening die anderen voor me hadden gevuld. Ze maakte het leven van mijn moeder kapot.
Terwijl zij de muren van haar keuken wou afwassen met koud water!
Terwijl zij in het café van haar ouders te koop stond en van stal ging met de boer die ze altijd zijn boertigheid verweet!
Terwijl zij hysterisch rukte aan de lange, lange, stroppende, rode draad van ellende!!

Waarom heeft ze niet minder gereuteld, meer geluisterd en gekeken, haar denken aangepast aan haar beweringen daarover en hield ze haar benen niet toe?!

Waarom heb ik zo lang geloofd in ’t nut van haar hamerwoorden?!!

When I've walked in the garden
When I'm walking off stage
When everything's quiet 

Als de ontsnapping aan de confrontatie met het aan gruzelementen geslagen geloof stopt.

Will you stay?
Will you be my lover?
Will you be my mama?
I said will you be my lover?
I said will you be my babe?

Gij? Gij mijn perfecte compagnon.
Gij? Gij die mij adopteerde.
En gij? Gij met ’t ezelke.
Gij aan ’t vensterraam?
Gij met de kussens op uw bovenlijf?
Gij met ’t looprek?
Gij die misschien vertrekt?
Gij die geregeld over – en weer – loopt?


When I lay down my head
At the end of my day 

Als ik het hoofd buig, mij omdraai en kijk naar het spoor, om te zien welk dier daar liep. Als ik mijn oor op de grond leg om te horen of ze komen. Als ik de geur van uw poten herken en uw soort kan benoemen.

Nothing would
Nothing would please me better
Than I find that you're there
When I lay down my head
At the end of my day
Nothing would
Nothing would please me better
Than I find that you're there when I wake 

Het zou vast goed zijn dat ge er dan zijt.


Just like you said it would be ( 4 times)

Will you be my lover?
Will you be my mama?

Just like you said it would be ( 4 times)

Is er iemand die ooit zei dat hij er zou zijn als ik haar ’t mes op de keel zet en die etterbuil open peuter?

Sinead O'Connor - Just like u said it would be

wolf met rood kapje

Ha!! Totally into Little Red Riding Hood …
Wat een verhaaltje eigenlijk, feitelijk?!

Roodkapje wandelt graag door ’t bos.
Wel, ik ook!
Roodkapje rent niet krijsend weg als een wolf haar aanspreekt.
Wel, ik ook niet.
Roodkapje ziet graag rood.
Wel, ik ook.
Roodkapje draagt graag een kapje.
Wel, ik ook!

Neen, kom toe, serieus … Roodkapje gaat niet over letterlijk opgegeten worden hé? Dat gaat over een jonge vrouw die aantrekkelijk gevonden wordt en een man die haar avances maakt om ook bij haar lust op te wekken.
Ik was ooit een roodkapje. Mmmm … And then the wolf came.

Hier en nu gaan roodkapjes in jeans, rode hoodie, blouson, met rugzak, op hoge hakken de straat op.
Een jonge wolf vraagt ex-roodkapje hoe ’t met haar gaat. Ze denkt:”Dom wolfje! Ik ben helemaal geen roodkapje meer. Zoek toch onwetend vlees.” en antwoordt:”Wel, niet goed! Ik moest lijm hebben en in den Brico waren ze verdomme de vloer aan ’t verven en dus kon daar niemand bij de rekken met lijm!”. De wolf zegt dat hij thuis lijm heeft en vraagt of ze mee wil. Het ex-roodkapje antwoordt dat ’t niet hoeft, dat ze onderweg was naar Delhaize om lijm te halen, maar dat ze al teruggekeerd is, omdat tijdens het telefoongesprek van daarnet bleek dat ’t toch niet dringend is. De wolf:”Nog een fijne avond dan.” Conclusie: Doe alsof je hem al jaren kent. Ventileer volop uw ongenoegen over iets wat niets met hem te maken heeft en de jonge wolf is afgeschoten door de gedachte:”Miljaar! Die praat gelijk mijn zus/moeder/grootmoeder!!” Enfin, een vrouw die hij wel ok vindt, maar zeker niet op zijn ILF-lijstje staat.
Terwijl zij rustig en tevreden over haar techniek op de tram wacht, komt de volgende wolf eraan. Eentje van een heel andere soort. Hij kijkt en haar blik kruist héél kort de zijne. Hij weet. Hij zegt niets. Hij blijft uit de buurt. De tram heeft veel deuren. De wolf loopt met zachte, stabiele tred, op poten met kussentjes onder, naar de plek waar zij staat. Hij stopt en laat haar met een expliciet gebaar voorgaan. Het ex-kapje bedankt, stapt in en gaat zitten. De wolf kijkt even rond en legt zich rustig neer, op korte afstand, zijn kop op zijn poten. Geveinsde onschuld en stromend bloed worden vermengd. Hij waakt. Ze denkt:”Mooie, trotse, krachtige wolf. Gij zult verslinden.” en stapt af. Zelf een wolf … Eentje met een rood kapje.

Incubus - In The Company of Wolves

wel merci

Kent ge dat? Van die dagen dat ge niet meer weet waarom? Welke waarom? Wel, gelijk welke waarom.

Waarom ge uw mailbox zou open doen. Waarom ge de diepvries zou ontdooien. Waarom ge schoon ondergoed aan zou trekken. Waarom ge zou eten. Ook al hebt ge honger. Ook al hebt ge bergen schoon ondergoed. Ook al weet ge hoe de diepvries snel ontdooid kan worden. En ook al weet ge dat mensen contact met u willen.

Dagen dat ge niet meer weet wat ge zijt met een gegarandeerde voldoening. Want, oh ja. Ge weet dat ge er voldoening uit zou halen, moest ge er allemaal toe komen. Maar ge vraagt u af:”En dan?”, blijft zitten en staart voor u uit.

Wel, voor mij was vandaag niet zo’n dag. Vraag mij niet:”Waarom?”. Ik weet niet waaraan ik ’t heb te danken.

Maar wel:“Merci!”. Want er is veel kans dat gij er voor iets tussen zit.

Udo Jürgens - Merci Chérie - 1966

Merci, Merci, Merci für die Stunden,

Cherie, Cherie, Cherie,

uns're Liebe war schön, so schön,

Mercie, Cherie,

sei nicht traurig, muß ich auch von Dir geh'n.

Adieu, adieu, adieu,

Deine Tränen tun weh, so weh, so weh,

unser Traum fliegt dahin, dahin,

Merci, Cherie,

weine nicht, auch das hat so seinen Sinn.

Schau nach vorn, nicht zurück,

zwingen kann man kein Glück,

denn kein Meer ist so wild wie die Liebe,

die Liebe allein,

nur die kann so sein, so sein, so sein.

Later word je slecht. Slaapwel ...

Twee zeer grote ramen waarlangs het licht van de lantaarnpalen buiten binnenvalt. Balatum op de vloer. Een bruin, gebombeerd tweepersoonsbed uit de jaren vijftig met lakens en wollen dekens. Naast het bed een bijhorende kleerkast met vijf deuren, groot, log, zwaar, in staat tot verpletteren als ze omvalt. De andere kant, in de hoek tussen de twee ramen de commode met grote, driedelige spiegel waarop een pick-up staat, om sprookjes op LP te beluisteren. Maar nu niet. Niet voor het slapengaan.

Voor het slapengaan is moe er. Moe komt dichtbij, geeft een kruiske “Juzzeke zegendou, juzzeken bewoardou”. Ze komt nog dichterbij om een nachtzoen te geven. Uit haar mond komt de vertrouwde stank van zieke tanden, een ongezonde spijsvertering en sigaretten. De stank uit de mond van pit is nog sterker. Hij moet ook niet komen over hangen om het te kunnen ruiken.

“Slaapwel!”, “Tot morgenvroe-oe-oeg!”, “Tot morgenvroe-oeg”, … “Tot morgenvroe-oe-oe-oeg!”, “Tot morgenvroe-oeg”, over en weer tot moe helemaal de trap af is.

Als eten stinkt, is ‘t slecht. Later als je groot bent, ga je stinken, word je slecht.

Zal de kast omvallen?

“Boem-boem, boem-boem” luide hartslag in de stille kamer.

Liggen op de rug, “gris-gris”, “gris-gris”, hoofd van links naar rechts wiegen op het hoofdkussen. Haar ritselt en kraakt “gris-gris”, sneller wiegen, luider dan “boem-boem, boem-boem”

Slaapwel …

Nick Cave - People Ain't No Good

zakdoek leggen

Op zoek naar een clipje over ‘zakdoek leggen’, vond ik er eentje, gefilmd waar ik jaren school liep.
Je krijgt maar een deel van het spel mee. Het geluid ontbreekt.
Zo gaat dat wel vaker als je iets probeert te leren door toe te kijken.



Zakdoek leggen
Pië vertelt over de laatste poes die hij in huis had en zegt:”Ik ben allergisch aan katten.”
Mie:”Oei!”, omdat ze een gigant van een hindernis ziet opduiken.
”Maar dat gaat over ze. ’t Is een kwestie van wennen aan de kat.” rept hij zich, want hij weet dat zij twee poezen heeft.
Pië niest en snottert zich al dagen op rij verloren. Gebruikte papieren zakdoeken worden per hoopje naar de vuilbak verhuisd. Maar er kan geen kat passeren of hij start er een gesprek mee.

Niemand zeggen
Pië en Mie hebben enkele eigenaardigheidjes. Dat is ‘ok’ geworden.

‘k Heb de hele nacht gewerkt
Voor iemand die nooit ’s nachts gewerkt heeft, is het moeilijk om zo’n ritme te begrijpen. Mie is stil als Pië ’s nachts gewerkt heeft, want Mie begrijpt het.

Twee paar schoenen heb ik afgewerkt
Mie kan koppig zijn met schoenen. Blaren laten haar niet van paar veranderen. De apotheker van wacht biedt de oplossing, die Mie thuis vergat.
Pië ziet altijd welke schoenen Mie draagt. Hij noemt haar soms naar ‘t geluid van haar hakken.

Een van stof en één van leer
Pië heeft handen bekleed met zijde die alle delen van Mie omzichtig omhullen en een blik van leer welke niets ontgaat. Ze geeft en hij (be)grijpt haar.

Hier leg ik mijn zakdoek neer
Mie voelde zich als kind verloren zonder zakdoek. Ze voelde zich later nog wel (eens) verloren. Nu biedt Pië Mie een zakdoek. Mie legt hem neer.

Theatre of Death

@ Lokerse Feesten

YouTube - alice cooper lokerse feesten: "- Verzonden met Google Toolbar"
Er zitten heel wat filmpjes tussen die met een gsm gemaakt zijn - als 't al niet voor allemaal zo is. Zelfs als je de betere opnamen stuk voor stuk bekijkt, krijg je vast niet eens een fractie van 't totaalbeeld. Het totaalbeeld, is meer dan de 'show'.

Het 'Alice Cooper'-personage laat zich doorprikken met een gigantische injectienaald, onthoofden met een guillotine, verhangen aan een ouderwetse galg, in een dwangbuis stoppen, ... ,brult, tiert, smakt een levensgrote vrouwenpop tegen de grond, wurgt een minnares tijdens een schaduwspel, onthoofdt een babypop.
Allemaal met één constante: bestraffing voor een misdaad tegen de liefde.
De man - de artiest - brengt geen hol entertainment. Hij is een passionele romanticus, die zijn duivels en angsten het publiek in gooit. Hij heeft hen nodig en wie ervoor open staat, wordt betaald met overgave. Ook op de Lokerse Feesten. Niet meteen voor de grootste massa die hij al voor zich had. Maar we gingen wel mee in zijn 'sprookje'.

donordag

af en toe dan zoek ik jou
in mijn eigen ogen
als ik weer jouw armen wou
omdat ik je zomaar mis

ik heb nog nooit met jou gesproken
daarvoor heb je zelf
onverhoopt een stok gestoken
maar iedere dag ben jij
er altijd een beetje bij

je bent voor mij geen vreemde man
al heb ik je nooit gekend
ik voel de leegte nog altijd
omdat je nooit bij me bent

als ik me hier zo zie staan
en ik doorzie die lach
veeg ik snel mijn tranen weg
en hoop dat niemand ze zag

vandaag is het vaderdag



Eergisteren sprak ik even met een jongen van 12. Hij viert vandaag samen met zijn papa 'vaderdag'.

Toen ik 12 was, vertelde mijn moeder me dat de man die me zijn familienaam gaf - omdat hij met haar getrouwd was toen ik geboren werd – mijn vader niet is.
Mijn vader is een Joegoslaaf van wie mijn moeder de familienaam niet kende.
Toen ze bevallen was en 't ziekenhuis verliet, kwam hij daar net toe. Met een verpleegster van goeie komaf, die ook hoogzwanger bleek.
Mijn moeder heeft nooit moeite gedaan om meer gegevens over hem te pakken te krijgen. Ze moet het belang er niet van hebben ingeschat.
Flink wat tijd voor ze stierf, heb ik zoveel mogelijk over hem op een rijtje gezet. Maar een voornaam waarvan je niet weet hoe je hem schrijft, een (officiele?) verblijfplaats in – het gezegdende jaar van mijn verwekking – '72 en de wetenschap dat hij toen op 't schoenfabriek werkte – dat meer dan dertig jaar geleden bankroet ging – ... Daar kom je niet ver mee.

Ik weet niet in hoeverre ik hem echt mis.
Maar 'k had hem zeker, zeker, zeker liever wél gekend.

Drie hoeraatjes voor de papa's die er wel zijn!!


Hieronder het melige origineel waarop ik mijn luizige bewerking baseerde.

'Vaderdag' van Marco Borsato

niet comfortabel, niet verdoofd

Pink Floyd The Wall - Pink Floyd - Comfortably Numb


Ik WEIGER!
'k WIL mezelf NIET verdoven, omdat 't vast comfortabel(er) zou zijn.

...

'k Doe 't vast evengoed.
Vluchten ... In gewaarwordingen dan
Tot ik naar jou kijk of omdát ik naar jou kijk en iets zie?

Astromancer

Resistance is futile - James Brayne

Nog één

BOX

> mestmachine

Mensen die me kunnen laten vergeten dat ik eigenlijk maar een mestmachine ben – een 'mestproducent' om precies te zijn, maar 'mestmachine' vond ik beter klinken. Ze bestaan. Ze zijn eerder zeldzaam. Maar ze bestaan.

Ik genoot buiten op de koer van 't gezelschap van een van mijn katten en dacht:”Wat voor nut heb jij eigenlijk? Voor mij veel. Maar voor uw soort. Ge plant u niet voort. Dus eigenlijk geen. Ge eet en maakt stront. ... Eigenlijk net als ik.”
Ja, jaa, jaaa, jaaaa!! Ik denk niet altijd zo!! Neen, ik loop niet permanent te sjieken op 't idee dat 't leven zinloos is. Maar soms, gewoon soms, voelt het even zo. Dan kan dat onderhuids even blijven hangen.

En dan zijn er dus mensen die dat gevoel weg kunnen nemen. Zomaar. Door te bestaan. Door hier ook stront te maken, zeg maar.
Zelfs terwijl ze verstoppertje spelen, zorgen ze ervoor dat ik zin heb om te blijven zoeken.

Guesch Patti - Etienne

Said and Done

Den enen is zo vriendelijk om zijn gesmos weg te vegen.
En dan krijg je twee muzikanten als logé, waarvan eentje zo vriendelijk is om na 't ontbijt zijn borden zelf te willen spoelen. Wat ik hem natuurlijk niet toegestaan heb, ... want ik doe dat zelf te graag.
En dan zit daar een klein, fijn, schoon ventje te wachten met de andere muzikanten, om te vertrekken naar de volgende plek in de Europese toer.
Als het sleuren met instrumenten achter de rug is, volgt een vriendelijke omhelzing met de gasten die 'k over de vloer had.
En dan is het klein ventje – waarmee ik slechts enkele woorden wisselde tijdens het wachten – zo vriendelijk om ook een welgemeende knuffel te geven.

Allez kom toe, er zijn nog veel vriendelijke mensen op de wereld.
Maar van dat laatste ventje ga 'k minstens één cd kopen.
'k Zou zeggen: ga ook eens luisteren op myspace.

You Tarzan Me profiler!!

“U zouden ze bij de flikken moeten aannemen!! Ze moeten u maar gewoon loslaten en in de gaten houden wie aan u blijft plakken.”
Yep! I should be a fucking profiler!! Zet mij in een lokaal met honderd mensen en ik haal 't duiveltje uit 't doosje. Neen, niet bewust. Maar ik wandel er wel zelf naartoe en het klikt meteen! Wat had je gedacht?
Ben ik simpelweg destructief ingesteld? Of trek ik die rastrero lameculos aan omdat enkel zij zelf giftig genoeg zijn om mijn paljassenstreken niet te vrezen?

Neen, 't gaat niet om 'criminelen'. Was 't maar zo simpel! Dan kon ik er nog iets maatschappelijk (onmiddellijk duidelijk) verantwoord mee doen, met die geweldige gave van mij.
't Gaat om

fout
getekend
fout fout
moeilijke mensen
lastpakken
fout fout fout

't Enige lovenswaardige - volgens de gemeenschap dan - wat ik nu kan doen is de écht brave madammen die sujets besparen. Want kijk. Als ik met iemand klik, dan is er vaak ergens een madame die zich omwille van allerlei fafoulenstreken de haren uit 't hoofd wil trekken en schreeuwt:”Trap het toch af man!!”.
Alleen vraag ik mij af in hoeverre ze dat dan echt meent. Want allez? Wat is er nu fijner dan zo'n 'zogenaamd onmogelijk' mens? - waarvan vast heu-eu-eul vaak blijkt dat die 'zogenaamd' lichtelijk misplaatst is -
Moest ze 't niet menen en ik zou 't weten, 'k zou hem verdorie terug sturen, zie! Wat peist ge daarvan? 'k Ben ik eigenlijk nog zó slecht niet hé?! Neen, neen! 'k Ben ik eigenlijk zo'n écht braaf madammeke. Ergens. Voor een stuk.
Wil 't slecht stuk in mij dan dat soort individuen van 't goed stuk wegtrekken aub???? Graag!! Nu nog te weten komen of ik 't meen.




Rolling Stones - Sympathy For The Devil

onbestemd

'k Ben niet in 't deurgat blijven staan toen het achter de rug was.
De sleutel heb ik in 't kommetje gelegd dat je vriendin voor me meebracht van reis.
Toen ik terug in de gang zette wat in de weg stond voor de verhuis, neuriede ik spontaan een wijsje. Het muziekje dat mijn knuffel maakte die ik kreeg toen ik een jaar of vijf was. Het Wiegelied van Brahms. Ons geheugen lijkt soms een eigen leven te leiden.





Vandaag was ze er dus al. De grote "Voor wie of voor wat?"-vraag.
Alles moet een nieuwe bestemming krijgen.
Niet enkel lege plekken in kasten en kamers. Ook handelingen en minuten. Misschien vooral minuten. De lastige minuten. De minuten die wegen door hun leegte en tot voor kort perfect gevuld konden worden met een handeling waar jij nog wat aan kon hebben.
't Lijkt wel of de automatische piloot kapot is en ik terug zelf moet vliegen, maar niet goed meer weet hoe dat ook alweer moest.

Misschien moet ik maar flink zijn om ervoor te zorgen dat je geen schuldgevoel krijgt.
Want wat gebeurd is, is wat we hadden afgesproken in februari vorig jaar. We wilden elkaar de mogelijkheid geven om terug een leven te leiden dat voldoening geeft, om terug te kunnen graag zien zoals we dat graag willen en allebei vinden dat 't goed is. Daar sta ik nog altijd achter.

't Doet alleen zo vreemd. Alleen in het huis dat we samen hadden gekozen.
Ik hou van dit huis. Ik vind het mooi. 'k Heb er altijd naar uitgekeken om in een oud herenhuis te wonen.
Maar we hadden samen gekozen wat de bestemming van de kamers zou zijn.
Die veranderde ondertussen. Maar het diende ons nog altijd alle twee.
Jij komt nu hier niet meer thuis, maar in een appartement hier ver vandaan, twee hoog, met een grote veranda, omgeven door rust.
Geen sleutel meer horen in 't sleutelgat.
En als ik hier zelf toe zal komen, zal de deur altijd op dubbel slot zitten.

Ik was het laatste beetje kleren dat hier nog van jou ligt.
'k Vond nog een koe-spons in de badkamer.
En boven op jouw kamer hangt het polshorloge van wijlen je grootvader nog aan de muur.

Ik zat daar gisteren, in 't midden op 't vast tapijt, terwijl de poezen eens overal mochten snuffelen.
Puddy maakte gretig gebruik van de zee van ruimte om achter Nono aan te zitten.
De lichtinval en de hoogte geven haar iets voornaam, die kamer.
"Zou ik hiervan nu mijn werkkamer maken?" vroeg ik me af.
'k Ging daar staan waar vroeger vroeger jouw bureaustoel stond. Vroeger, toen we hier nog allebei ons bureau hadden staan.
Daarna ging ik staan waar mijn stoel toen stond. Dat leek beter. Langs deze kant zitten de stopcontacten en heb ik zicht op de trappenhal. En ginder, de andere kant, dat was jouw plek.





Ja maatje ...
Je hebt me vaak geërgerd. Met je weifelende aanpak soms en de onbeholpen indruk die je me geregeld gaf.
Maar je moest eens weten hoe onbeholpen ik hier nu halt houd op plekken in huis waar ik vroeger zelfs geen seconde stil stond. En hoe weifelend ik kijk naar morgen. Wat zeg ik morgen? Naar zo meteen, als dit gezegd is en ik maar eens verder moet.

Zei de ene zigeuner tegen de andere ...

Jij probeerde op een aangename manier kennis te maken en kreeg van mij een snak en een beet als antwoord.

Tel daar een week bij en jij dacht:

"Ay niña
Yo te encuentro
Solita por la calle
Yo me siento amorado
Yo me siento triste solo"


Tel daar een maand of twee bij en ik kon je veertien dagen niet zien.
Veertien luttele daagjes.
Ik dacht:

"Amor mio
Amor mio por favor
Tu no te vas
Yo cuentare a las horas
Que nadia hoy"


Tel daar enkele jaren bij en ik wou niet meer.
Kon niet meer met je verder.
Jij dacht:

"Vuelve
No volvere no volvere no volvere
No quiere recordan
No queire recordan"


Ik wou ondertussen al zo vaak niet meer.
Kon al zoveel keren niet meer met je verder.

"Tu no me llore
No me da pena
No llora nada por mi
Del amor que va acabando
Es el amor igual
Tu no me llore
De se acabando el amor
Pienso a ti
Ya nunca no volvera
El amor verdad"

Je bleef bestaan.
In het echt.
Ik ook.

"Estoy acercando
Pero te encuentro
En la cama
Y el amor te va acabando
No llora por mi

Estoy pensando
No llore nina
El amor de verdad
Por el amor que no tenemos
Que sera por mi"


We zijn treurig en blij.
Zeker zonder afspraken.


Van 'No volvere' is al lang geen sprake meer.
Het 'Djobi Djoba' stadium is een herinnering.
We houden 't op 'Gitano Soy'.


'Leven als levenden' is ons huis.

(niet) zitten schilderen

Tafel vol schilderspullen
Gezicht in de zon en 't werk in 't licht
Op de achtergrond: de muziek uit de film van gisteren

Tafel vol theaterteksten
Handen op 't klavier en de ideeën in zicht
Op de achtergrond: de muziek uit een film van lang geleden

Na 10 seconden luisteren naar het eerste nummer al kippevel
Bij het derde nummer de ogen moeten sluiten, adem inhouden, wiegen en vanbinnen ... wenen, glimlachten, ineen krimpen, alles spreiden, weggaan en voor altijd blijven bestaan

Het gaat door
Voelen
Leven voelen gaat zo hard door
Als je van de pauzetoets durft blijven



Het derde nummer:
Deborah's Theme - Once Upon A Time In America (Ennio Morricone)

onder( )gaan

steek
broebelbroebelbroebelbroebel
duw
trek
hhhheu

steek
broebelbroebelbroebelbroebel
duw
trek
hhheu

steek
broebelbroebelbroebelbroebel
duw
trek
hhhheu

steek
broebelbroebelbroebelbroebel
duw
trek
hhheu


alle geluiden verplaatsen zich vertraagd
diegene die me bereiken, klinken dichter

alle gewaarwordingen deinen uit over heel mijn lichaam
diegene die buiten mezelf veroorzaakt worden, nemen voorrang

alle beelden verliezen tempo
diegene die zich aan me opdringen, doen dat geduldig

weer( )haak(s)

Kort voor 't einde speelde hij dit nummer.



Net als bij Dire Straits viel de momenten dat er niets gezegd werd veel te vernemen.

Achteraf werd duidelijk, dat we toen afscheid namen.
't Heeft jaren geduurd voor ik er nog naar durfde luisteren.
't Heeft tot vandaag geduurd voor ik wou lezen wat ik destijds schreef en te lezen kreeg.

Ik probeerde meer te zijn zoals hij. Dat was goed bedoeld.
Maar hij hield van diegene die haaks op hem stond.

"'k Dacht dat jij anders was?!" zijn woorden die nergens geschreven staan.

De Olifant Is Grijs

Eéntje van Gorki.



Het doet me (weer) bedenken dat goede bedoelingen soms arrogant overkomen.
En ook dat achter goede bedoelingen soms arrogantie schuilgaat.