Hollandse maatjes

dP past een jeansrokje bij Zeeman.

Op het moment dat dP al in het rokje steekt ...

Madame Zeeman (verontwaardigd):"Gade gij daar in kunnen madame? Dat is voor kindjes hé."

dP:"Die voor vrouwen zijn te groot." - denkt: ik zal er maar niet bij zeggen, dat ze vooral veel te breed zijn. - "Ik meet maar een meter achtenvijftig hé."

En die voor kindjes zijn lekker nóg goedkoper!!! Nana nanaaa na!!

nog velokes

Vervolg op het artikel over de reclamecampagne van Makro.

Julie Stordiau liet weten dat 't inderdaad om diefstal gaat en Makro de fietsen zo snel mogelijk gaat vervangen.

Op mijn vragen of men de mogelijkheid tot diefstal incalculeert en of er gelijkaardige voorvallen geweest zijn, kreeg ik helaas geen antwoord.

Heeft Makro een klein véloke nodig?

Aan het reclamepaneel op de foto hieronder hingen tot voor kort drie echte fietsen gekleefd.

De bedoeling van Makro wordt in dit artikel verduidelijkt.

Maar …

Daar ‘teken’ ik voor zei de dief!!

Is zoiets te voorzien? Is dit het enige paneel waarbij dit is gebeurd?

'k Ben benieuwd wat woordvoerder Julie Stordiau hierover kwijt wil.

prullenprinses

Kent ge ze? Ja, ge kent ze wel. Dé prullenwinkels. Dé winkels waar een prullenprinses zelden buiten geraakt zonder iets te kopen. De 'ditjes-en-datjes'-winkels? De bazars, die bazar verkopen.

Steeds weer nieuw 'Ooh! Dat is nog handig/leutig/gerieflijk/schoon/…' -aanbod.

Enkele voorbeelden: Wibra, Zeeman, Kruidvat en - sinds kort mij ook bekend - Action.

Ik beken: als ik daar winkel, amuseer ik mij kostelijk!

'Kostelijk' want ik stel er mij nu en dan vragen bij - zoals bij nagenoeg alles wat 'simpelweg leuk' is, want wat 'simpelweg leuk' is, is vaak niet (helemaal) gehoord.

Die winkels kopen grotendeels overstock van anderen. Die aanpak maakt het mee mogelijk om zulke dumpingprijzen te hanteren. Maar het merendeel van hun aanbod is sowieso nooit duur geweest. Ik controleer niet altijd waar iets geproduceerd is, maar denk daardoor meteen aan lage loonlanden. En dan weet ik het even niet meer …

In hoeverre doen we er slecht aan, om goederen te kopen die geproduceerd zijn in lage loonlanden? Ik weet dat niet!

Neen, ik vind het helemaal niet fijn te weten dat er mensen uitgebuit worden, om onze lokale fabrikanten te beconcurreren met dumpingprijzen. Maar kan deze handel überhaupt nog afgeremd worden? Restricties opleggen aan de handel in het algemeen, lijkt me geen goed idee. Ik kan me niet indenken dat een land zich kan veroorloven om de handel te verbieden met eender welke buitenlandse leverancier. Ik veronderstel dat onze import groter is dan onze export. Onze veiligheid daalt vast zeer sterk als geen enkel land ons nog als klant heeft. "Geen enkel land! Geen énkel land?! Ge kunt toch enkel de handel verbieden met bijvoorbeeld die lage loonlanden?" kunt ge u afvragen. En weet gij wat er dan niet langer verkrijgbaar zou zijn op de Belgische markt? Ik weet 't niet! De garnalen die aan onze kust worden gevangen, verscheept men naar Noord-Afrika om ze daar te laten pellen en ze daarna naar ons terug te varen. Omdat het - ondanks het bijkomend transport!! - goedkoper is! Als handel met firma's die lage lonen betalen niet meer mag, kan je dat laten pellen ook schrappen. En als de eindprijs daardoor te hoog ligt naar onze goesting en we daarom veel en veel minder garnalen kopen, gaan de vissers er aan ten onder. Goed voor de garnaal! Spijtig voor ons.

Men zou kunnen stellen dat 't een goede regel is, die ook 't milieu sterk ten goede komt, om niet in te voeren wat men zelf kan maken en niet uit te besteden aan buitenlandse bedrijven, wat men zelf kan doen. Maar wanneer kan men zelf iets maken of doen? De knowhow alleen is niet voldoende. Als onze bedrijven niet (meer) over de financiële middelen beschikken om de productie te dragen, 'kan' het evenmin bij ons gemaakt of door ons gedaan worden. En hoe geraakt een firma aan middelen? Door winst te maken. En winst maken lukt niet als het eindproduct te duur is naar de smaak van het doelpubliek. Nog meer zaken gaan bankroet, nog meer mensen verliezen hun werk. Het doelpubliek heeft nog minder geld om te besteden en nog meer firma's geraken hun producten niet meer kwijt en … Enfin. Zoveel is duidelijk.

Moeten we dan met z'n allen bereid zijn om als doelpubliek wél meer te betalen? Ons budget blijft - in het beste gevel - hetzelfde. Dus zouden we minder kunnen kopen. Op zich - alleen al voor 't milieu alweer - mogelijk een goede zaak. Maar kunnen de bedrijven blijven draaien met een lagere omzet?

Als de overheid zoiets opdringt, wordt het vast niet aanvaard. Als de overheid er zich niet in mengt, heeft het 'kiezen om minder te kopen' vast weinig kans op slagen. Iedereen zou tegelijk 'het licht' moeten zien.

Gaat onze volledige bevolking dat licht zien, als ze voor precies hetzelfde eindproduct meer - wat zeg ik? - véél meer moeten betalen? Van het wat ouderwetse 'kiezen voor kwaliteit in plaats van kwantiteit' is geen sprake. Het goed wordt wél hier, maar niet per se beter gemaakt. Met betere kwaliteit zouden velen misschien nog te verleiden zijn. Maar als dat ook nog geleverd moet worden, zal de koopkracht voor velen erbarmelijk laag komen te liggen. Met weer datzelfde probleem tot gevolg: niet genoeg afname betekent niet genoeg winst, betekent geen middelen om de productie in stand te houden.

Enfin … Ik vraag het mij echt af. Als we overal ter wereld plots met z'n allen zouden besluiten om enkel nog streekproducten te consumeren, welke invloed zou dat hebben?

'k Ben al ferm content dat ik de Kringloopwinkels en Eco-Shops als een excellent alternatief voor nieuw beschouw. Want die 'hopla, de vuilbak in en nieuw kopen!'-mentaliteit, daarover stel ik me geen vragen. Daar moet nog iets aan te doen zijn. Firma's zouden toch niet bankroet gaan, moest iedereen plots alles in de eerste plaats (laten) herstellen of tweedehands willen kopen? Mmmm … Een aantal natuurlijk wel. Wat zou 't percentage zijn?

'k Stel mij dus toch weer vragen … Altijd maar vragen! Maar terwijl ik in die winkels binnen ben, denk ik daar zelden (lees: tot nu toe niet) aan.

kalenderkestijd

Een nieuwe agenda. Een verse kalender. Lekker!!

'k Ga 't komend jaar terug voor de ouderwetse, papieren agenda. En die ga 'k gebruiken om afspraken in te noteren natuurlijk. Maar ook om invallen, bedenkingen, uitspraken die 'k wil onthouden, tekeningetjes, prenten, enz in te bewaren. Als ik mijn - gelijkaardig gebruikte - agenda van zo'n twintig jaar terug open sla, komt er moeiteloos een vlaag herinneringen boven, die anders diep weggeborgen blijft.

Neen, daar kan een digitale versie niet tegenop.

Een omlegkalender met één blaadje per dag is handig als memo voor de belangrijkste items.

Scheurkalenders waren nooit aan mij besteed. Ge kunt daar zelf niks op kwijt!

'k Vind die gelijk ook nog duur. Die 'Liefde is …'-scheurkalenders bijvoorbeeld. Ondertussen ben ik alweer vergeten hoeveel ze bij Colruyt geprijsd staan. Maar 't is niet weinig.

Hoeveel jaar gaan die trouwens al mee, die van 'Liefde is …'? Sinds 1970!! Zouden er op élk blaadje een unieke tekening en bewering staan? Liefde is … 'veel', ok. Maar zijt ge uiteindelijk niet eens rond?

Even checken …

Zelfs 'Liefde is …' geraakt op de duur door de inspiratie heen. Maar van mij mogen ze deze er elk jaar tussen steken. 8-)

Ik heb ze nog allemaal op een rij!

Het internet-signaal komt hier uit een stopcontact van 't elektriciteitsnet.
Veranderingen zorgen er voor dat ik soms letterlijk, héél even geen voet meer vooruit of achteruit durf te zetten.
Hetgeen waar ik momenteel 'iets' aan heb, is opruimen, orde. Neen sterker nog, ik kijk uit naar échte netheid.

Maar

Union Match
Milky Way
Coca Cola
Belga
Bastos
Groene Michel
Johnson zonder filter
Dauwe Egberts
Miko
Nequick
Vitabis
Sunlight
Lux
Fa
Nivea
Opel
Mercedes
Volvo
Citroën
Rezi
Nezo
Tienen
Candico
Bik
Conté
Parker
Waterman
Pelikan
Bernina
Singer
Black & Decker
Bosch
Nestor Martin
Petrole Hahn
Devos Lemmens
Quality Street
Bonbon Napoleon
Pim's Cakes
Suzy wafels
Chappi
Frolic
Vim
Cif
Chemico
De Blauwe Hand
Javel Lacroix
Heinz Ketchup
Inex
Per
Dreft
Ariel
Dash
Dobbelman
Coral
Fanta
Sunkist
Substral
Rimmel
Chiquita
Tabac
Mennen
grijze notitieboeken met linnen kaft en pagina's die rood zijn van opzij bekeken
Philips
Varta
en Cote D'or bestaan nog.

Er zijn nog zekerheden ...

wie Leder

Er zijn producten die vrij duur zijn - naar mijn goesting - maar die ik toch telkens weer koop, omdat ze nu eenmaal steengoed zijn.
Het Duitse bedrijf dat lang geleden de stofdoek voor vensters in synthetisch leer lanceerde en daarop in 1948 ook zijn naam heeft gebaseerd, maakt zulk gerief. Lees luidop in het Duits "wie Leder" en u hoort ...


"Vileda"


Door mij getest en steengoed bevonden:

• de SuperMocio (de mop)
  
• de Active Max vloerwisser (de platte zwabber) - de gewone, de speciale dweil voor delicate vloeren en de doek om droog te gebruiken
• de supersterke schuurborstel
• de synthetische bezem voor binnen
• de raamwisser 2 in 1
• de ultra-sterke dweil met vuilvangers en de gele superaborberende dweil
• de vaatdoek met vuilvangers, de theedoek en de glazendoek

Door mij getest en iets minder bevonden:

• de Express veger (zonder haren - met een kop van 100% polyurethaan schuim)

Nieuwe aanwinst:

• de SuperMocio Soft
  
• de badkamerreiniger met draaibare kop en zeshoekige spons

En welke kleurtjes gebruiken ze om zichzelf voor te stellen?
Rood, groen en blauw! :-D


Later toegevoegd:
Alleen spijtig dat mijn goesting van tijd niet wat meer "Vileda" is. :-)))

Ouder verkoopt opvoeding aan kind?

Iemand vertelde me onlangs voorstander te zijn van een vergoeding voor ouders die er bewust voor kiezen om niet (meer) uit werken te gaan en in de plaats daarvan thuis te blijven om voor één of meerdere kinderen te zorgen. Dat zou mensen moeten stimuleren om een warm nest, een echte thuis, een kwalitatieve opvoeding te voorzien. En ja hoor, ik zie dat best een positief effect hebben ... op een klein deel van de ouders hun aanpak.
Wat ik me bij zulk 'voorstander zijn' dan meteen afvraag, is of diegene die daarvoor oppert al wel heeft nagedacht over de praktische invulling daarvan, over de rechtvaardigheid, over de diepgaande waarde van zo'n 'oplossing'.

De praktische invulling ...

Ik krijg een kind, ik zeg mijn job op of zoek er gene en ziezo, ik krijg een vergoeding die gelijkstaat aan het bestaansminimum? Zo simpel?
Wat met de oorspronkelijke bedoeling van die vergoeding? Wat als ik geen warm nest creëer? Wat als ik dat niet kan, omdat ik daar mentaal niet toe in staat ben? Wat is trouwens 'een warm nest'? Wie gaat dat bepalen? Wat als mijn idee over 'een warm nest' verschilt van wat bepaald werd? Word ik mijn vergoeding ontnomen als ik mijn kind bijbreng dat het nu en dan moet wachten eer het respons krijgt? Wordt mijn nest met andere woorden als koud aanzien, als ik mijn kind voorbereid op de wereld van volwassenen waarin we van een hoop frustraties bespaard blijven als we wél geleerd hebben, dat we nu en dan moeten wachten? Of word ik niet meer betaald als ik precies dát niet aan mijn kind kan aanleren, omdat ik het zelf nooit werd bijgebracht?
Ik ga geen ellenlange lijst voorbeelden geven van kwesties die van ontzettend groot belang zijn inzake de kwaliteit van een opvoeding. Niet dat 't me niet aanspreekt om dat te doen. Misschien een andere keer, als item op zich. Maar één zo'n punt, lijkt me hier al voldoende om aan te tonen dat controle zou impliceren dat we allemaal dezelfde mening of in de praktijk dan toch alleszins dezelfde aanpak zouden hanteren. En ja, dat zou enerzijds een goede zaak kunnen zijn. Anderzijds is dat evengoed een ontzettend grote beperking van de mensenrechten. Of overdrijf ik volgens jullie wat die controle betreft? Zou ze moeten beperkt blijven tot toezicht op het naleven van de wetten omtrent de fundamentele rechten van het kind? Dan zeg ik u, dat die controle er altijd en overal moet zijn! Ook zonder dat er sprake is van een vergoeding. Dat dit eisen zijn die aan iedere ouder worden gesteld. Wanneer het toezicht op de opvoeding door een vergoede, bewust thuis blijvende ouder niet groter is, is ze bijgevolg gelijkwaardig aan onbestaande.
In Duitsland is/was het zo dat een moeder tot de schoolgaande leeftijd van haar kind inderdaad vergoed werd. Er worden/werden geen eisen gesteld aan ouders, buiten diegene die sowieso binnen de wetten rond kinderbescherming vastgelegd zijn. Daar heeft het systeem op zich in elk geval niet voor warme nesten kunnen zorgen.
De sociale zekerheid steekt in dat land trouwens sowieso anders in elkaar dan in België. Een uitkeringsgerechtigde ouder met een niet schoolgaand kind heeft hier bij ons doorgaans minder snel een schorsing te vrezen dan anderen. Het grote verschil tussen de situatie zoals ze nu is en het bestaan van zo'n vergoeding zit hem in de praktijk - in geval we het louter financieel en los van enige controle, noch op vlak van opvoeden, noch op het terrein van werk zoeken bekijken - in het niet zelf mogen opzeggen van de job die men zou hebben.
Wat als we inderdaad geen controle voorzien, de hoog in het vaandel gedragen vrijheid respecteren en vertrouwen op de goede bedoeling van betreffende ouders? Dan stel ik me weer de vraag:"Wat als mijn mening sterk verschilt van die van het overgrote deel van de maatschappij?". Het nest dat ik wil maken, komt dan niet overeen met het beeld dat daarover doorgaans heerst. Heeft diezelfde maatschappij dan het doel dat zij vooropstelde toch bereikt? Indien zij zich tevreden stelt met het gedeeltelijk scheppen van een mogelijkheid wel. Indien zij het initiatief pas geslaagd acht als het doel - naar haar normen - effectief bereikt wordt helaas niet.

Rechtvaardigheid ...

Hoeveel van de taken die van een ouder worden verwacht dat hij of zij die uitvoert, worden ook door een kinderloze vervult? Hoeveel duurt het langer om een warme maaltijd te bereiden voor één volwassene én een kind dan zonder? Hoeveel meer tijd wordt gespendeerd met vullen van een wasmachine, poetsen van de vloer en lappen van de ramen? Of zeggen jullie me dat zo'n thuiszorgende ouder 38 uur per week exclusief aan het kind zal besteden? En zal de ouder de taken die een kinderloze evengoed heeft, verschuiven naar overblijvende tijd zoals een voltijds werkende doet? Tuurlijk niet! En dat zou ook absurd zijn, omdat het noch voor het rendement binnen het huishouden, noch voor het kind voordelig zou zijn. Zonder de avonduren en weekends mee te rekenen al 38 u/week volop aandacht!! Welk fysisch en psychisch gezond kind zou dat ten goede komen?!
Met andere woorden, een heel groot deel van de tijd zou door zo'n ouder gespendeerd worden aan taken die werkenden onbetaald moeten uitvoeren. Leg mij uit hoe dát te verdedigen valt!
Maar ik erken dat een ouder die het 'goed' wilt doen méér werk heeft. Daarom vraag ik me af of een vergoeding per kind niet beter zou zijn. Niet even groot als het bestaansminimum. Neen, eerder zo ongeveer in verhouding met het extra werk dat een kind meebrengt. Maar oooh! Juist!! Dat bestaat al!! Het heet 'kinderbijslag'.
En ja, voor één kind jonger dan 6 jaar, bedraagt dit slechts € 125,86 per maand. Deel dat door € 10 (een relatief verdedigbaar bedrag om te verdienen per uur) en er blijken slechts 12,5 uurtjes gedekt. Schromelijk veel te weinig voor wie er werk van wil maken én voor elk uur betaald wil worden. Maar ... € 180,65 per maand voor een tweede kind. Want als je al ervaring hebt, kost opvoeding je meer tijd?! Ik stel me fameus vragen bij de peilers waarop die verdeling gebaseerd is en geef toe: het systeem moet herzien worden! Want ...

de diepgaande waarde van zo'n 'oplossing'

"Kinderbijslag dient niet om dat bijkomend werk te vergoeden! Dat dient om de hoge kosten die een kind meebrengt op te vangen!!" zullen velen opperen. Ik haal aan dat die kostendekking bij velen daarmee niet lukt en denk aan een alternatief voor verhoging of introductie van welke bijslag ook.
Ouders die meeloper zijn in de consumptie-maatschappij zullen veel meer te kort hebben om die kosten te dekken dan wie tegen de druk van buitenaf bestand is. Wie ervoor kiest om thuis te blijven voor de kinderen, moet die dat doen om hen ook weer te leren meelopen in de grotendeels op materieel bezit gerichte samenleving? Is een warm nest er één met hoogpolig luxe-tapijt in alle kamers?! Hoort warmte niet net een wapen te zijn tegen de vlucht in verhandelbare diensten en goederen?
En als we dan een vergoeding geven aan zo'n ouder, is dat dan wel het ideale signaal, de beste wegwijzer naar waar we heen willen als we over een degelijke opvoeding spreken? Kunnen we het geld dat we aan een vergoeding zouden spenderen niet beter investeren in bewustmaking van ouders? Zouden we met die bewustmaking niet al starten van in het onderwijs en wel vanaf het prille begin?
Zou het kunnen dat ouders die nu al in staat zijn hun kind effectief warmte en wapens tegen de kilte van 'dingen' te bieden, zo'n bijkomende vergoeding niet vragen of zelfs niet nodig hebben?
Ik bedoel maar ... Wat willen we zeggen? Een kind grootbrengen is een dienst verkopen aan die kleine mens die je hier net gezet hebt? Of willen we liever dat een ouder dat ziet als een gelegenheid om een mens zo goed mogelijk voor te bereiden op een leven waarin we de keuze hebben tussen 'streven naar vergoedingen voor alles wat we voor een ander doen, zodat we onszelf kunnen belonen met aankopen' en 'betaling in de vorm van een warme nest vanbinnen'?

Ik weet zeker dat de voorstander het goed bedoelde. Maar deze vragen wil ik toch even voorleggen.

'Denken over kunst'

Een aantal maanden geleden heeft een vrouw voor mij een bos geschilderd. Ze gebruikte een foto als voorbeeld en wilde het werk technisch zo netjes mogelijk hebben.
We praatten geregeld over hoe verschillend zij en ik met tekenen, schilderen, beelden maken, ... omgaan. Zij wil wel, maar durft de techniciteit (nog) niet loslaten om uitdrukking te geven aan iets wat binnenin haarzelf ontstond. Ik benijd haar motivatie om allerhande technieken grondig onder de knie te krijgen, omdat het de mogelijkheden vergroot om heel dicht te geraken bij wat je precies wilt weergeven.
Zij hoopt dat ze eens ze over zichzelf het idee heeft dat ze technisch kundig geworden is, zal durven uiting geven aan wat haar drijft. Ik start vanuit wat me drijft en zoek - binnen de beperkte mogelijkheden die ik heb - naar een manier om dat te communiceren.
Zij stelt met andere woorden aan wat ze zelf maakt de voorwaarde dat het technisch hoogstaand is. Terwijl ik voornamelijk en meteen vraag dat er 'iets' achter steekt, dat er vanachter komt piepen, springt, glijdt, druipt, waait, ...

Een kunstenaar is voor mij iemand die de studie van alle denkbare technieken doorloopt en ze aanleert, om te slagen in wat ik probeer. Ik bekijk wat ik zelf maak niet als 'kunst', maar als een neerslag van mijn gevoelens en gedachten. Van kunst is dan pas sprake, wanneer die neerslag de vrucht is van een doorgedreven zoeken naar, werken aan de best mogelijke manier om die neerslag te bekomen.

Ik wil naar musea en exposities toe om aan den lijve te ondervinden wat een werk met me doet. Daarna wil ik over die werken weten hoe ze gemaakt werden, om op zuiver empirisch vlak te weten te komen hoe een effect (mede) mogelijk gemaakt wordt. Maar ik wil ook een idee krijgen over waarom anderen een werk ervaren zoals ze doen, want dat valt lang niet altijd louter met het gebruik van bepaalde technieken te verklaren. En daarom, wil ik het boek 'Denken over kunst' van A.A. Van den Braembussche in huis halen.
Kortom, ik wil denken over kunst, om bewust bezig te zijn met hoe ik haar aanvoel.

Inkijk - deel 6 - zoveelste recyclage; eerste Ikea-hack

Mijn pc-tafel werkte al een tijd op mijn systeem. 't Kastje dat ik gemaakt had om erboven te hangen, stond mij meer aan en 'k wou op 't zelfde elan verder.
Mij dan maar weer in maak-het-zelf-modus gezet.

Dit is het bureautje waarmee 'k gestart ben. Eéntje uit de Ivar serie van Ikea.




't Bovenblad eraf gehaald.
De uittrekbare plank voor 't klavier eraan vast gemaakt met vier L-profielen.
Zwart folie op 't blad gezet.
Met aluminium latjes de boorden afgewerkt. - 'k moet er 't etiket met de barcode nog af doen.
De hele handel op steunen tegen de muur.
En de pc zelf op een plank gezet. Op wieltjes natuurlijk. - Yep! Steuntjes, pootjes en wieltjes zijn mijn ding.


'k Dacht dat zo rap efkes te doen tussen de soep en de patatten. Dát is een beetje tegengevallen toch.
Dat Ikea meubel uit elkaar halen, is peace of cake eens je dat gewend bent.
Maar bij 't monteren van die L-profielen op het bovenblad, moest ik eerst al op zoek naar de juiste vijzen. Kopke dik genoeg om niet door de gaten van 't profiel te kunnen en kort genoeg om niet door de plank heen te gaan. En ge pletst die ook zomaar niet waar ge wilt, want dat uittrekbaar blad moet daar dus tussen.
Dan moesten de rails van dat uittrekbaar blad daaraan vast en dat ging enkel met boutjes met een moertje erop. Boutjes met een kopke dat dik genoeg is om ...
Daarna die latjes. Aluminium is een zacht metaal. Maar dat wil niet zeggen dat het 'zacht' is! 'k Moest die op lengte zagen en er daarna gaatjes in boren. Kleine gaatjes, zodat ik ze discreet op de randen kon spijkeren. Met de multi tool dus, een fijn boortje en geduld of boortje kapoetsjki. Gaten in de muur maak ik met een boorhamer van Bosch. Daarmee boor je moeiteloos in beton. Dit was wel even aanpassen.

Dat ik af en toe moet stoppen omdat 't gevijs of gezaag mij meer kracht kost dan ik op overschot heb, dat staat mij dan niet aan. Een draadloze elektrische schroevendraaier is handig. Maar bij nieuwe gaatjes lukt 't mij niet om daar meteen mee aan te zetten. Plus dat je dat ding natuurlijk wel op tijd moet opladen!
Goed ja. Uiteindelijk lukt dat allemaal wel en ben ik er mee opgezet dat ik dat kan en zelfs echt graag doe.





Het ding waar die papieren aan ophangen, is gewoon een rail voor gordijnen. Door de rondjes waar normaal de haakjes gaan, stak ik paperclips.

Done with 'Happy go lucky'!!! - of hoe 'gelukkig zijn als plicht' mijn strot uitkomt -

Je kan niks meer doen of er is hulp beschikbaar.

• Wil je tv kijken, dan is er tv.be.
• Lezen doen we na het raadplegen van Goodreads, Shelfari, ... waar we allemaal elkaar bijstaan in het maken van een goede keuze.
• Radio luisteren kan aan de hand van de smaak van onze vrienden op Last.fm, Deezer.com.
• Doelstellingen halen we samen met Ikkanhet.
• Lopen doe je met Evy of Nike+.
• Koken kan met de Piet Huysentruyten, Jamie Olivers, Nigella Lawsons die te kust en te keur op ons afgevuurd worden.
• Seksen met Bo Coolsaet, Goedele Liekens en consoorten.
• Kuisen met Sien & Maria, de ploeg van Tante Kaat en andere witte tornado's.
• Klussen met Roger.

Neen, zomaar wat in ons eentje aanmodderen, dat hoeft er niet meer bij te zijn. Bijstand is alomtegenwoordig!

Vroeger, vroeger bestond dat toch zo niet?
Een mens leerde wat hij moest kennen om zijn plan te trekken in 't dagelijks gedoe. En wat hij niet geleerd had, dat liet hij over aan mensen die 'de stiel' kenden.
Er kreeg het wel eens enen in zijnen bol om nog iets bij te leren op volwassen leeftijd, zo om zich wat bezig te houden. Maar er haalden 't zich toch maar weinig mensen in 't hoofd, om ál wat gedaan moest worden zélf te willen doen. Nu is alles daarop afgestemd en zowel 't materieel, 't materiaal als 't resultaat hangen vaak met haken en ogen aaneen!
We willen altijd maar meer vrije tijd, want we willen ons persoonlijk ontwikkelen. Om dan andermans' werk over onze kop te trekken en uiteindelijk minder vrije tijd over te houden. En dat klein stukje dat nog overblijft, wordt nog gevuld met bezigheden waar we blijkbaar ook 't idee van hebben, dat we er zelf niet genoeg van kennen om er iets persoonlijke-ontwikkeling-waardig van terecht te brengen.

Als wij vroeger zoveel van die activiteiten ook al hadden, maar zónder hulp van buitenaf, waarvoor dient al die begeleiding dan? Om dé grote behoefte van deze tijd te bevredigen?
We willen meer doen, beleven, kunnen en kennen dan vroeger én we willen ons o-ver-al goed bij voelen. Want dat kan!
Vroeger deden mensen wat ze moesten, zonder zich vragen te stellen over het 'feel good'-gehalte en in hun schaars genoemde vrije tijd deden ze hun gedacht, hun goesting. Nu vertelt men ons gedurig hoe belangrijk het is om ons goed te voelen en heeft men altijd een productje klaar om daarvoor te zorgen.
Zelden geraken we even 'happy go lucky' als de aanprijzers ons voorhouden en voelen ons verplicht om de strijd voor duidelijk waarneembaar geluk weer voort te zetten, door nóg meer 'hulp' aan te schaffen.

Wie? Wie is diene fucking klootzak die is komen aandraven met dat rot gedacht dat wij van de ene extase in de andere moeten rollen?!
Ik ben niet gelovig in één of andere godheid en aanbid - als in: bewonder - enkel de natuur omwille van de vanzelfsprekendheid waarmee ze alles doet. Maar als ik de leefregels van vele religies even overloop, dan valt 't mij op dat daar nergens tussen staat:"Gij zult gelukkig zijn!". 't Is fout om mensen voor te houden dat geluk des duivels is. Maar 't is verdomme al éven evil om hen wijs te maken dat 't erbij hoort!
'Je goed voelen' is geen aangeboren recht. Van nature zijn er geen, helemaal géén evidenties! Gedaan met stressen omdat ge stress hebt! Stress is wél natuurlijk, want zonder zouden we (allemáál) geen zak uitrichten.
Je kan snel om een boekje over mindfulness lopen of permanent in therapie gaan bij een personal life coach - al naargelang uw budget. Maar 't kan simpeler, effectiever en goedkoper! Stop gewoon met u door de commerce en door haar geïnfecteerden te laten wijsmaken dat we ons verongelijkt moeten voelen als ons leven geen groot feest blijkt met vooral ups, ups, ups! Doe gewoon een stap dichter naar onze natuurlijke manier van zijn: neutraal, met veel stuff to do en hoere-chance als 't zo nu en dan een keer gelijk vanzelf lijkt te gaan.

digitaal afkicken

Telenet zou een aantal buitenlandse, openbare omroepen vervangen door commerciële zenders die in eigen land meer bekeken worden. (volledig artikel) Mijn eerste reactie daarop was:"Blij dat ik geen Telenet-klant ben!"
Maar eigenlijk heeft digitale tv rare dingen gedaan met mijn kijkgedrag.

't Zal ook wie nog niet digitaal kijkt wel bekend zijn, dat dé luxe hem zit in 'later kunnen kijken' en 'tijdens de uitzending een pauze kunnen nemen'. Van het handvol programma's dat ik graag wil zien, staat een groot deel nog een week op 'net gemist'. Een onderdeel waarvoor je niets extra moet betalen.
Sinds ik niet meer per se op het tijdstip van uitzending voor tv moét pleisteren, besloot ik om van de optie 'op aanvraag' duchtig gebruik te maken. In de praktijk doe ik dat dan niet binnen de week, zodat ik 3 euro zou moeten betalen om via 'ooit gemist' te gaan. Dan bedenk ik dat 't zonder dat programma te zien ook wel zal lukken en zie het dus niet.
Kortom: dankzij een uitbreiding van mijn mogelijkheden, zijn er ten huize dP spot meer volledige weken dat de tv niet heeft aangestaan dan wel.


Voor wie 'het' wél nog gezien wil hebben, is dit een bijzonder handige website.

opstekertje

Fashback ...

Ik:"Ik kan da nie-ie!"
Familielid:"Laat de kanne staan en pakt d' oor alleen!"

Kan tellen hé als opstekertje? NOT!!

Beter dit een keer proberen.

Men kope eens twee taaie vissen ...

15 september 2007 schreef ik voor 't eerst over mijn goudvissen. 'k Zat er niet naast, want we zijn straks twee jaar verder en ze zwemmen nog altijd rond. Iets té 'rond' naar mijn goesting!
Net als mijn succulentjes hebben ze aangetoond zonder al te veel kunstmatige trucs goed hun plan te trekken en er zelfs nieuwe bevolkingsgroepen ontstaan. Dus wordt 't voor hen ook tijd om hen te 'verplanten'.

Een volledig in tegels gevloerde binnenkoer, daar ga je niet eventjes een vijvertje in graven. Maar ik zou ik niet zijn, moest ik mij daar dan zonder meer bij neerleggen. Dus ...

Men neme vijf richeltjes met wieltjes in van een in onbruik geraakte Ikea opberglade en vijze die op een betonplex plaat.





Men blaze een plonsbadje op en placere dat op de plaat.




Men drapere zwarte plastiek over het zwembadje, foefele de hoeken eronder en spanne twee koordekes rond het bad, om de plastiek vast te houden.




Men bemerke dat er op de hoekskes plaats is voor planten en overwege om de opstaande randen - voor 't zicht - niet rond het bad maar gelijk met de kanten van de plaat te maken, zodat er aarde langs het vijvertje kan, om daarop mos te laten groeien!!

En men bedenke dat er nog veel naar de naburige vijver zal moeten gelopen worden, eer dat vijverke vol genoeg is ...

zonder Nike+ en zonder Evy

Bij deze ga ik mijzelf iets aandoen.
Gene paniek!! 'k Heb alleen maar besloten om luidop te zeggen, dat ik ga beginnen met 'lopen'. Want als ik dat luidop zeg, dan voel ik mij nadien moreel en zedelijk verplicht om dat ook effectief te doen. Verplichtingen die anderen mij opleggen, daartegen kom ik gemakkelijk in verzet. Dit soort misschien ook. 'k Zal nog zien. Maar enfin, soit ... Ik ga dat dus gewoon doen hé.

Twee jaar geleden was ik al een keer héél, héél even gestart (lees: twee keer met een paar dagen tussen 't blokske rond gelopen) en 'k vond dat eigenlijk wel plezant.
Een paar maanden geleden, vond ik nog eens dat ik moest lopen. Op dat moment voelde ik mij eigenlijk zo slap als een vijg, maar 'k wou er niet aan toegeven en dacht dat 't nadien alleen maar beter zou gaan. Dat bleek een serieuze misrekening te zijn en dat was genoeg om er direct weer mee op te houden.
En toch blijft dat gedacht bij mij zitten, dat mij dat goed zou doen. Beweging is voor mij sowieso een goeie remedie tegen allerlei ambetantigheden.

'k Had bij een aantal bloggers gezien dat er een systeem is dat uw loopsessies registreert, waardoor je vorderingen kunt bijhouden en met anderen kunt vergelijken enzo, enzo. Dat leek mij fantastisch als bijkomende motivatie. Zo loop je wel alleen, zodat je helemaal je eigen tempo kunt aanhouden en altijd zelf het tijdstip kunt kiezen, maar heb je toch anderen die jou mee aanzetten om vol te houden.
Maar 'k ga mij dat toch niet zomaar direct aanschaffen. Want voor 't zelfde geld bijt ik een week op mijn tanden en besef ik dan dat 't eigenlijk toch niks voor mij is en dan ligt Nike+ daar.
Wat ga'k dan doen? 'k Ga 't bijhouden in een excel(l?)eken. Neen, een google doc om precies te zijn . De afstand kan ik op een google map zien en de duur op mijn horloge. Dat moet genoeg zijn!

Klik hier om te zien in hoeverre ik er iets van terecht breng.

dampen om te doempen

'k Gebruik al weken een nieuw Rizla tube filling machien. En al even lang sakker ik mij zot op 't feit dat ze 't design veranderd hebben.
Vroeger waren die dingen hoekig en ze werkten gelijk niks. Dit ziet eruit als de bovenkant van een walvis en bij elke sigaret blijf je vlak voor 't einde steken.




Telkens weer mag je onderbreken om de tabak die al in de huls zit naar de filter te doen zakken, wat nog in 't machien zit losmaken en de huls er voor de tweede keer opsteken, om ze verder te vullen. En uiteindelijk blijf je bijna altijd zitten met een voor iets meer dan de helft gevulde sigaret.

'k Heb mij dus fameus vragen gesteld bij de reden waarom ze dat toestel aangepast hebben. En probeer niet de kleveren uit te hangen door te zeggen dat 't de bedoeling is om minder te roken! Rizla zou zijn eigen ruiten uitslaan.
Truth is: ik weet 't nog altijd niet. Maar 't is in elk geval nog maar een keer gebleken, dat de handleiding lezen een goed gedacht is. Er zit namelijk een spullement bij, dat bij 't vorig model niet meegeleverd werd en ik dus ook niet gebruikte. Dat spullement heet in 't Engels een 'damper', een stamper dus. En met die stamper moet je de tabak in 't gleufje aanstampen en dan gaat 't wel. Stoem hé? Vroeger was dat helemaal niet nodig!!

de wet van de sterkste

Ik houd niet van betuttelen. Mensen je mening verzwijgen, is voor mij een teken dat je hen niet capabel acht om voor zichzelf te oordelen. Praten tegen planten lijkt me overbodig, omdat ze al lang welig tierden voor er van ons zelfs nog maar sprake was. Maar 't gaat op plant-vlak eigenlijk nog wel wat verder bij mij ...

Ze moeten tegen één en ander bestand zijn, om bij mij in de smaak te vallen. Lange perioden van droogte doorstaan, verblijven in een krappe pot en wortel schieten in universele potgrond zonder extra mest moeten tot hun vaardigheden behoren om het te halen. En er is een soort die daarin met vlag en wimpel geslaagd is: de vetplant. En hoe?!
Kijk, dit hier is Big Mama ...

Haar heb ik zo'n 14 jaar, van toen ze nog maar een klein, tenger prutske van hooguit 15 cm was. Ondertussen heeft ze straffe ontberingen doorstaan – ja, in de natuur regent het ook niet schoon om de week een precieze hoeveelheid druppels hé zeg! En ze heeft toch maar mooi bijzonder levensvatbare scheuten voortgebracht. Want zo'n scheut, die moet ook niet te veel op extra inspanningen van mijn kant rekenen. Een blad dat afvalt - of een stuk tak – stop ik in een potje met alweer universele potgrond en that's it. En toch groeien die. En hoe?!
Kijk, dit hier is 't oudste kind van Big Mama ...

Gekweekt vanuit één mini, mini takje en al een aantal keer verpot, heeft dienen duts nu gemakkelijk twee jaar in een pot gestaan die hem heel weinig diepte en aarde bood. En toch ... Ook voor hem was weken en weken geen water krijgen en dan ineens een super guts goed genoeg om te blijven doorgaan.

Vanaf één blaadje krijg ik met mijn (enigzins gebrek aan) techniek ook flink uit de kluiten gewassen scheuten.

Nu zijn Big Mama en haar oudste kind - dankzij de warmte van de laatste tijd - gaan bloeien. Dat doet een plant toch niet als ze niet kan aarden?!

't Zelfde met een andere soort vetplant. Die groeien ook zo sterk dat ze onderaan hun takken worteltjes krijgen.
Op websites lees je dat zoiets wil zeggen dat die tak zich klaarmaakt om af te vallen en op zichzelf verder te groeien. Wat denkt dees hier dan? Wel, dat in de natuur er ook niemand klaarstaat om die op deze of gene wijze in de grond te steken. Dus leg ik hen bovenop potgrond en laat ze hun plan trekken. Als ze sterk genoeg zijn, vinden ze de weg.
Dit is zo'n nieuwe lichting.

't Zijn allemaal stukken die de voorbije winter afgevallen zijn. 'k Heb hen in een diep bord met keukenrol gelegd, af en toe een héél klein beetje water gegeven. Net als in de vrije natuur op vochtige grond liggen, stimuleert dat de aanmaak van worteltjes. En nu krijgen ze dus kans om zich degelijk vast te zetten.

Vandaag was verpot-dag. Vandaar dat ik erover schrijf. En toen ik zo op de binnenkoer bezig was, viel mijn oog plots op dees kastaars.

Dat zijn piepkleine scheutjes in een potje dat de hele winter buiten op een legplank tegen de muur gestaan heeft. Géén idee hoe ze daar zijn kunnen starten. Ze hebben in elk geval meer dan genoeg vechtlust getoond, om mij enthousiast te maken en een plek te krijgen in ... juist! ... universele potgrond!

Cactussen zijn heel anders! Daarbij mag je er niet op rekenen dat ze wel een stuk van zichzelf zullen laten vallen om kloek en robuust van vorm te blijven. Doordat ik die doorgaans ook gewoon laat begaan, zijn dat dus lange zwiepers geworden.

Wat ervoor gezorgd heeft dat die bovenaan ineens pweut naar beneden gaan groeien zijn, daar heb ik geen gedacht van.

Van die met platte schijven, die krijgen lange smalle tammelet op tammelet. 'k Heb er nu toch maar zelf een paar afgesneden en de kleintjes in een potje gezet. Ja euhm ... een cactus groeit bij mij ook op zichzelf verder als ik dat doe.

Nu kan 't zo lijken dat planten mij nauwelijks interesseren en dat 't wraakroepend is dat die bij mij zo willen groeien, terwijl u zich uit de naad werkt om hen alles te geven wat in de boeken wordt aangeraden en die maar niet willen overleven. Mja ... die onregelmaat en povere condities zorgen er blijkbaar voor dat ze sterker worden.
Een pak jaren geleden, was er een periode waarin ik inderdaad amper naar hen omkeek. En het leek of hen dat goed had gedaan, want ze deden het nadien beter dan voor die verwaarlozing. Achteraf bekeken, leek me dat nog zo gek niet. De natuur is ook niet zo afgemeten bezig en last ook geregeld tijden met straffe omstandigheden in.

In de winter houd ik hen in een ruimte die koud is maar waar het niet vriest. Zo'n plant heeft rust nodig. Ze krijgen dan ook geen water. Hun dikke blaadjes gaan lichtjes rimpelen, maar eens 't beter weer wordt en ze weer nieuwe blaadjes krijgen, dan heb ik dat wel meteen gezien.

Neen, neen, neen ... 't Is niet dat 't mij niet kan schelen. 't Is echt gewoon dat ik ervan overtuigd geraakt ben, dat 't beter is om hen wat moeite te laten doen.

- ... -

Zou dat met mensen ook werken??? Zal ervan afhangen hé. Als er onder mensen ook een genre succulenten bestaat misschien wel ...

de verhuis der visitekaartjes

We hebben allemaal een systeem nodig om georganiseerd te blijven. Dat is als we toch al zover geraakt zijn, dat we van die zaligheid hebben kunnen proeven om die dingen die we willen doen ook effectief gedaan te krijgen.

Ik houd van de digitale aanpak. ‘t Uitwisselen van gegevens gaat via die weg snel, gemakkelijk en ‘t is goedkoop. Na zoveel jaar computergebruik, vind ik ‘t nog altijd fantastisch dat één klik voor een ‘floep en ‘t is ergens anders heen’ kan zorgen. Het soort van overmeesteren van tijd en afstand, kan mij nog altijd ontzettend opgetogen maken over het bestaan van internet.
Even beheerst uitgelaten dan dat ik lelijk kan doen op de momenten dat één of andere server niet werkt. Oehh!! Dan kan je mijn humeur maar beter niet trachten te verbeteren. Ik HEB het er niet mee en ik wil dat venijnig doen over een panne mij gepermitteerd wordt.

Ook al ben ik zelf dus verkocht en verknocht aan applicaties op computer, toch kan ik goed aannemen dat anderen zweren bij papier en een favoriete schrijfstok. Het is ten slotte enkel de manier van werken die telt en niet het medium dat je ervoor gebruikt. Ik wil ook niet altijd en overal een laptop meezeulen, maar wél een notitieboek! ‘k Doe veel met allerlei elektronische aardigheden, omdat ik die gewoonweg ‘graag’ gebruik en dat is vast niet in het minste, omdat ik na jaren aan een klavier sneller kan tikken dan met de hand kan schrijven.
Maar het ronduit schitterend samengevatte systeem dat David Allen onder de noemer ‘Getting Things Done’ weergeeft, kan even goed worden toegepast met een notitieboek, een agenda en een klassiek klassement.

Eén van mijn vriendinnen stampt gewapend met pen en papier, een gsm en een agenda volledig afgewerkte theaterprojecten uit de grond. - combinatie 'uit de grond stampen' en 'afgewerkt' lijkt niet ideaal ... wel ... ze blijft stampen tot ze helemaal de grond uit zijn! nah!! -
Ze wil best aannemen dat het een pak gemakkelijker zou lopen met behulp van een aantal computerprogramma’s - naast Word, want dat gebruikt ze al! - maar kwam er nooit toe om ze te zoeken, omdat het terrein haar té onbekend is. Ze zegt “Ik zie mijn computer niet graag.” en ik vertel haar dat ‘t zo is, omdat ze niet weet wat hij allemaal voor haar zou willen doen.
Ja, inderdaad. Ik raad haar bepaalde tools aan. Neen, niet om haar net zo digitaal-gericht als mezelf te maken. Enkel zodat ze toch eerst een keer zou kunnen proeven voor ze “Ik lust da nie-ie-ie!” roept.
Ben ik dan geen bijzonder redelijk soort missionaris?!

Die redelijkheid gaat zo ver, dat ik zélfs mijzelf een stap terug laat doen!
Contactgegevens bewaar ik net als zoveel op computer. Dat is ook de plek waar ik ze het vaakst gebruik (e-mail, Voice over IP, internettelefonie). Daarnaast worden de gegevens ook nog bewaard in mijn gsm en - voor het geval er zich een f*cking panne voordoet!! - ook in een ouderwets adresboekje - dat ik dus zelden of nooit gebruik, omdat ik tijdens een panne sowieso niet in de juiste mood ben om contacten op te bellen!! En toch …

Toch gooi ik visitekaartjes nooit weg. Elk visitekaartje dat ik ooit in mijn leven kreeg, bewaarde ik. Ik deed er nooit nog iets mee, maar kon er geen afscheid van nemen. Ze hebben iets, die kaartjes. Ze zeggen iets. Dat kan over de persoon zijn wiens gegevens het draagt of over de organisatie waaraan hij of zij verbonden is.
Er zijn heel onopvallende kaartjes, er zijn pareltjes en ook gedrochten.
Zo is dat toch hé? Als je de contactgegevens van iemand gedicteerd krijgt, dan komt daar zelden interpretatie bij kijken. Maar zo’n kaartje daarentegen … Dat lokt direct een mening uit.
En precies daarom, heb ik besloten dat ik een stap terug zal doen. Ik ga die kaartjes in de toekomst effectief gebruiken. ‘k Ga ze in een bakje met tabblaadjes stoppen en telkens ik iemand wil contacteren, zal ik mijzelf aan die ‘ingesloten boodschap’ herinneren. Dan zal ik die ‘keuze’ van de betrokkene uit het bakje halen en opnieuw interpreteren. Want enkel op die manier kan zo’n signaal helemaal zijn werk doen.
De meeste voelen ook zo fijn hé …

bare necessities

bare necessities, originally uploaded by dP spot.

Dé periode om ons weer op veel meer te storten.

Maar daarná dan toch een keer tot bij Low Impact Man?

Want ...

Discover The Hit Crew!

Huishoudkunde - anno 2008

Editie voor de vrouw die een huis deelt met iemand van het andere geslacht.


Les 1

Beken dat u - net als zoveel anderen - veel en veel te veel tijd doorbrengt aan uw computer. U zult zich gesteund voelen op het moment dat men zich in u herkent en wie weet dat er iemand opduikt die er wél al een oplossing voor vond.

Les 2

Koop geen toestellen, gadgets, enz die u tijd zouden besparen. De tijd die u wint, zult u toch ook aan uw computer doorbrengen. Ze zorgen er bovendien voor dat u nog minder tijd uittrekt voor uw huishoudelijke taken, waardoor u nóg meer tijd tekort komt.

Les 3

Als er iets gedaan moet worden, doet u alsof u alleen woont. De overtuiging dat uw mannelijke huisgenoot volle bak meehelpt in 't huishouden, geeft u de valse indruk dat u zelf nog amper wat hoeft te doen. Dat ontneemt u - op die talrijke momenten dat het boeltje in 't honderd loopt - bijgevolg het kostbare recht om te zagen dat 't allemaal voor uwen appel is.

Les 4

Zorg dat uw voorraad serviesgoed, bestek, kleding en al die andere onderhoudsintensieve producten zo groot of zo klein mogelijk is, naargelang de beschikbare aan het zicht onttrokken ruimte en uw tolerantie tegenover bergen achterstand.


Les 5

Sluit in tijden van hoogste nood leuke digitale tijdrovers achter een paswoord dat enkel uw huisgenoot kent en doe bij hem hetzelfde. Niet digitale tijdsponzen kunnen ... vergeten worden, wegens niet meer van toepassing.