outstanding to stand out standing outside

Heel binnenkort loop ik stage als monitor/begeleider in de sociale economie en koos daarvoor – dezen tijd van ’t jaar astemblieft!! – een sociale werkplaats met ‘buiten’-activiteiten.
Wat kan hiervoor de reden zijn?

Misschien ’t beste eerst even meegeven wie ik daar dan zal gaan begeleiden.

Voorwaarden tewerkstelling voor de doelgroep:

• sinds minstens vijf jaar inactief zijn op de arbeidsmarkt

• hoogste diploma ≤ lager secundair onderwijs

• psycho-sociale problematiek(en) zoals

o alcohol- of drugsverslaving

o (ex)gedetineerden

o karakterstoornis(sen) die het vinden/houden van een job in de reguliere economie verhinderen

o werkstraf

o arbeidshandicap (definitie)

Daarnaast wordt ook een job geboden aan mensen die door het OCMW worden tewerkgesteld in het kader van de OCMW-wet artikel 60

Kortom, in een sociale werkplaats gaat men aan de slag met personen met een grote afstand tot de reguliere arbeidsmarkt

dP-ken hier kent de wetten van de economie, maar beseft evengoed dat niet iedereen op elk moment van zijn leven past in dat reguliere systeem en wil dit vangnet, de sociale economie daarom mee in stand houden. Mijn realistisch stukje kijk op de maatschappij zegt dat steeds meer mensen dit vangnet nodig hebben. Mijn idealisme doet me geloven dat niet iedereen die valt, moet blijven liggen.

“Ok, goed dP. Maar waarom nu buiten? Buiten dP! Nu Sinterklaas alvast aan ’t checken is of Sintemaarten zijne Piet den tabbaard en cape goed gewassen en schoon gestreken heeft.” denkt ge. Dus nogmaals: wat kan hiervoor de reden zijn?

Wel …

• dP bedacht, als ge al buiten zijt, zijt ge minder geneigd om “Ja maar! Gaan we eens buiten?! Hé?! Gaan we buiten?!! Ja maar!!” te zeggen. Wat niet onbelangrijk is in een werkomgeving waar agressie wat vaker voorkomt als in de reguliere economie.

• dP is een ‘buiten’beentje

• dP dacht dat ’t – dezen tijd van ’t jaar – buiten ’t gemakkelijkst is to keep your cool

• dP wil de goesting om werknemers ‘buiten te smijten’ preventief afremmen

• dP hoorde dat muren oren hebben en blijft daarom liever bij hen uit de buurt

• dP denkt buiten minder snel tegen ’t plafond te gaan

Yep! Ik ga naar een organisatie actief in ’t segment ‘Groenvoorziening en natuurbeheer’ en ik neem mee:

• Al rond mijn lijf gedrapeerd zijnde, een lange onderbroek in thermo-dinges-stof-spul, een topje, fleece pull, fleece hoody, dikke jas met kap, dikke sjaal, dikke muts, skihandschoenen, dikke sokken en stevige schoenen of laarzen én … én … als ’t écht koud is, een skibroek! Ném!
• Mijn koptelefoon, zodat ik om kwart na zes in de ochtend, op de bus de pijn van het zijn wat kan verzachten door muziek te luisteren.
• Een goed boek, zodat ik om half zeven in de ochtend, op de trein de pijn van het zijn nog wat meer kan verzachten.
• Mijn step – lees: trotinette – om van ’t station waar ik aankom naar de sociale werkplaats te rijden, omdat ik er te voet een half uur over zou doen en de busverbinding daar ‘kut’ is. Maar vooral omdat steppen gewoonweg graaf, de max, super, WOOT is!! En dat om kwart na zeven in de ochtend kunnen doen, verzacht toch wel fameus de pijn van het zijn als ge ’t mij vraagt. Als ge ’t lang en snel doet, krijgt ge d’r wel pijn van in uw spieren. Maar da’s kwestie van training.

Gelijk om kwart na zes uw deur uitgaan, om een uur met ’t openbaar vervoer te tuffen, om een hele dag in de kou te werken met een groep mensen waarvan een flink deel vast geen goesting heeft, om daarna terug te steppen – weer “WOOT!!” or maybe not … - en dan weer te tuffen. Da’s ook maar een kwestie van training … ahum.
En ’t is wel buiten hé! Buiten! En da’s goed …
Héél goed … Ook nu.
Want ik ben graag buiten.

Lift me up!

Onlangs trok ik het rolluik te hoog op, zodat het – nog maar eens – geblokkeerd zit. En ongeveer even onlangs zat er een brief in de bus om te laten weten dat Fabricom in de straat werken zou gaan uitvoeren aan de bovenleidingen van de tram.
Kan de combinatie van deze twee gegevens tot interessante feiten leiden? Amper.

De nacht is gevallen in de Ledebergse straten. – Deze toon wil de armzaligheid op vlak van inhoud compenseren. – De laatste tram is al geruime tijd terug voorbij gedonderd. 't Is niks koud in huis, maar buiten een mug – die hier al sinds april logement genomen heeft – is er nog geen zomers verschijnsel dat me wakker houdt.
En dan zijn ze daar. Eerst een voertuig met orangje zwaailampen die iets speciaal aankondigen. Daarna een brommende wagen met een werklift waarmee drie mannen ter hoogte van de bovenleidingen gebracht worden.
Eén van de drie is kaal en draagt een mouwloos onderlijveke. Let op! Zo'n onderlijveke of 'marcelleke' is iets wat zich behoorlijk onderscheidt van het minder ver uitgesneden 'wijventoekerke'. Maar wat (momenteel) belangrijker is: het marcelleke zit om een van nature licht gespierd en met zacht glanzend zweet bedekt arbeidersbovenlijf. En hij kan er weg mee ... de van nature licht gespierde, een zacht glanzend bovenlijf bezittende arbeider ... met de kabels.
En al vermoeien zijn collega's dan voornamelijk – om niet te zeggen: enkel – hun benen en ogen, toch denkt een vrouw in bed dan spontaan:”Ja ja. Die mannen doen toch goed voort!”.
Weet je? Had 't niet geweest dat er luid gelachten werd toen 't marcellekesmodel ginder boven, in een hoek van de lift ging staan pissen, ik zou gedacht hebben dat ze zelfs daarvoor geen pauze nemen.

"Ik zit vaaaaaaast!!!!!!!!!"

Het moment dat kersverse kindjes op de werkvloer worden geshowd, zwermt het meerendeel van de dames daar meteen rond. Zelf nooit neiging toe gehad. Kleine pakjes genen waar ik niet mee gelinkt ben, spreken me - naar aanleiding van er gewoonweg te zijn - niet aan.
Zoals ik al weergaf in 'Stank en gekrijs', sta ik daar misschien net wat te rationeel tegenover, om er vanzelf vertederd door te worden. Babies hun gehuil is irritant omdat je er wat aan zou doen. Dat hun stront keihard stinkt, is een goed argument om de luier zou gauw mogelijk te verversen. Dat ze grote ogen, met giganten van pupillen hebben, maakt dat er weinig of geen dreiging vanuit gaat. En zo spartelend zien ze eruit zoals ze eruit zijn met reden, met heel grondige reden. Ze hebben hulp nodig. En dat vrouwen daar zo massaal gaan rondhangen, heeft ook zijn reden. Vrouwen willen/kunnen hulp bieden. Enfin ... doorgaans toch.
Ik heb ook de neiging om hulp te bieden. 'k Zou ze door mensen hun strot rammen als ze mij niet afremmen. Maar babies kunnen waar ik me sterk in weet, nog niet appreciëren, vermoed ik. Elk zijn terrein en dat is blijkbaar 't mijne niet.

Nu sta ik vandaag op punt om uit de tram te stappen. Een vrouw met kinderwagen maant haar andere twee kindjes tot spoed. Begint een van de twee jongens nu toch te huilen!!! Broertje trekt aan zijn trui:"Kom!! Kom!! We moeten eraf!!" Kindje:"Ik zit vaaaaaaast!!!!!!!!!".
Tas opzij gezet, gekeken hoe dat precies zat. Had het jongetje zich blijkbaar omgedraaid op zijn stoel, was met zijn knie tussen de zitting en de rugleuning gegleden, zat daar tot half zijn dij en tot bij zijn enkel tussenin en geraakte er niet meer uit. Puuuure paniek!!!
Hem wat gekalmeerd:"Dat is helemaal niet zo erg. We helpen jou daar wel weer tussenuit. En mama en broer die wachten wel even hoor." Kindje wat rustiger. "Jij trekt en ik duw ondertussen tegen jouw knie. Goed?". Zijn "euheuh" klonk niet echt overtuigd, maar hij bleef kalm. Wanneer hij trok en ik nog maar héél lichte druk zette, sloeg de paniek alweer keihard toe. Hij leek ervan overtuigd dat hij daar nooit of te nimmer nog uit zou geraken.
Een man op leeftijd hielpt mee. Ik hield de jongen bij zijn romp vast om hem te helpen trekken, terwijl de man tegen zijn knie zou duwen. De trambestuurder kwam erbij en zei:"Het gaat heel even pijn doen." Het kind krijste zowat zijn longen uit zijn lijf, ik hield hem beet, trok, de chauffeur duwde en floep! Kindje bevrijd. Huilbui op slag over. Iedereen blij.

Ik ben nog zeker een kwartier behoorlijk van slag geweest door de angst die in dat kind zijn geschreeuw zat.
Kortom, ik mag daar nog zo rationeel tegenover staan als maar mogelijk is. Op 't moment dat een kind paniek toont en of het nu terecht is of niet, raakt mij dat blijkbaar toch sterker dan ik verwacht had.

Je in groep verplaatsen

heeft zo zijn voordelen?
Ken je de campagne van De Lijn met de pinguins en de vuurvliegjes?

Toen ik gisteren op weg was naar de Tweiclub, kreeg ik een helder moment.
Na twee trams te vroeg aan de halte te wachten tot er al vier trams moesten gepasseerd zijn, wilden een meneer met afhaal-Aziaat in een doorzichtig zakje en ik naar een andere stramlijn stappen. Maar zie daar! 35 minuten later dan voorzien, kwam hij dan toch nog in zicht. Op de plek van mijn overstap merkte ik dat ik nog veertig minuten moest wachten op de volgende verbinding. Ik haakte af en besloot terug naar huis te tramsporen.
En toen, wachtend op de volgende tram, kwam die Aha-erlebnis:

Dat kan niet missen dat ze zo van die cartoons gebruiken om reclame te maken. Er bestaat vast geen enkel reëel argument dat bondig en krachtig genoeg is om in zo'n spot te stoppen.
"Met ons geraakt je er niet altijd.
Wil je zéker op tijd zijn, moet je minstens een half uur vroeger vertrekken dan onze planning aangeeft.
Staat er financieel belang op 't spel, dan kan je beter een betrouwbaar alternatief voorzien.
Maar een auto kost al bij al wat meer en die moet je zelf wassen en parkeren."
't Zou waarschijnlijk zo niet scoren.

Ja, ja, ja ... Als er een accident gebeurt, heeft De Lijn daar geen schuld aan en een tram kan niet even een bochtje om de wrakken heen nemen. Ik wéét dat wel. En ik ben een trouwe fan van De Lijn hoor, ik!
Maar ga je dat erbij gieten in uw campagne? Dát zou kunnen tellen om uw betoog kracht bij te zetten ze dat!

Spoorwegmaatschappij maakt autoloze vrouwen uithuizig.

De Lijn heeft Gentenaars geleerd om te vertrouwen op het openbaar vervoer. In het weekend rijden er quasi non-stop trams en bussen.

Ging ik vorige zaterdag naar het optreden van Arsenal in Mechelen. Geraakte ik met de trein niet meer terug naar Gent of ik moest rond langs Brussel Zuid en daar om half één 's nachts 37 minuten wachten. De laatste verbinding zonder toertje rond vertrok om 22u05!!!!
Oplossing: overnachting bij een vriend die ook naar 't optreden ging.


Ging ik voorbije vrijdagavond naar een toneelvoorstelling kijken in Dendermonde. Laatste rechtstreekse verbinding terug naar Gent om 23u02!!
En met de bus? Ja er is een verbinding ... Bruikbaar? Mwoehahahahaaa!!!! De laatste bus vertrok om enkele minuten na 20u!!!!!
Oplossing: overnachting bij oma die in Dendermonde woont.


Maar hey ... Ik heb de keuze. Ik MOET niet weg uit Gent.

Smijt u!

.

Liefhebbers van Spijkerhard, geduld wordt af en toe beloond.

Improcessie speelt tijdens de Gentse Feesten in Theater Krakeel te Gentbrugge.

Wanneer?
24, 25, 26, 27 juli (2008! voor diegenen die dit lezen in het jaar 2009 en daarna) telkens om 19 uur

Waar?
Teaterstraat 33
9050 Gentbrugge

Wa kost da?
8 euro

Ja, ja, ja ... 't is buiten 't centrum en 't is niet gratis.
Zemelaars!!

Ons kent ons, dus voor 't gemak een paar plannen.

Voor wie op 't openbaar vervoer rekent:

Voor wie 't zonder moteur wilt doen:

Wie wel kunstmatige aandrijving rijk is, verdient geen compasje. Zoekt zelf! Of laat u begeleiden door uw GPS-madam.

Niet te schatten hoeveel mensen tegenwoordig GPS hebben. Zelfs ik heb er één en ik heb niet eens een auto. Zat bij een pda die 'k tweedehands kocht. Kon moeilijk zeggen van:”Ja maar zo niet hé. Dan moet ik hem niet hebben.”
Dat geheel terzijde, maar ... 't Is mijn blog en ik zet hier toch wat ik wil zekers?!

Wie zelf ook een keer op zijn bek wilt gaan – zonder daarom zat of zo weg als een ei te zijn –, kan zaterdag 26 juli voor 3 euro naar de 'open training'.
Jezelf langer dan een uur onsterfelijk belachelijk maken. Daar kan dat ook door helemaal niets te doen. Allez kom aan. Zou 't de eerste keer zijn?

Voor alle reservaties

Relax, don’t do it
...

via het www met een formulier
telefonisch op het nummer 0498 43 43 32

Come!

.

Poppemieke

.
Ze praat met haar blonde pannenlat-vriendin met het paardengezicht. Kastanjebruin krulhaar elegant en evengoed ook nonchalant opgestoken. Prettige oogjes die zorgvuldig met donkere mascara en oogschaduw benadrukt worden. Mooie jukbeenderen die haar gezicht ronding geven, zonder haar wangen te laten invallen. Kleine neus, zachte teint, lekkere mond.

Dankzij haar mimiek kan ik het gesprek een beetje volgen, al zit ik dan zo'n vijf banken verder. Ongeloof in haar blik als ze haar kin achteruit trekt en haar wenkbrauwen lichtjes fronst, een kort bevestigend knikje, haar hoofd heel lichtjes opzij als ze meewarig blijft volgen, de lippen beetje getuit om gerust te stellen, ... Maar eender welk bekje ze ook trekt, ze blijft altijd mooi, fris, zacht, lieflijk, ...

Zo'n poppemieke zou 'k willen meenemen om in een kastje te zetten. 'k Zou haar bij gelegenheid in een doosje stoppen en cadeau doen aan iemand die fijn met haar zou spelen.
.

Zottekes spotten

Alle zitplaatsen zijn bezet en de middengang staat vol. De kleren rondom mij zijn klam. Het haar vlakbij mijn gezicht ruikt naar regen.
Vanachter een dampig scherm jonge gasten klinkt ineens een luide geeuw die veel weg heeft van een oerkreet. Uit de glimlach van de jongens voor me kan ik niet opmaken of een van hen dat geluid maakte of niet. Ik tuur tussen hun smalle lijven naar de eenpersoonszeteltjes aan de rechterkant. De enige die ik kan zien, is een wat dikke man van middelbare leeftijd die zijn armen beschermend om de tas op zijn schoot gelegd heeft en dromerig met licht getuite lippen naar de grond zit te staren.
Ineens is het er weer. Iets wat lijkt op een opzettelijk heel luide geeuw. De wat dikke man draaide zijn hoofd als de leeuw van de MGM filmstudio's.
Aan de volgende halte stappen veel mensen af. Ik kan vlakbij de man gaan zitten en houd hem vanuit mijn ooghoeken in de gaten. “Oeoeoeoe!!!!” roept hij en kijkt een volle seconde verschrikt voor zich uit. Niemand anders heeft de aanleiding opgemerkt of men weet zich bijzonder goed te beheersen.
Ik vermijd elk oogcontact uit schrik dat hij met zijn tas op me zal gaan meppen.
Voor we allebei afstappen, draait hij zijn hoofd nog eens rond en stoot zijn geeuw uit.
De tram rijdt weg en ik kijk waar hij gebleven is. 'k Merk hem meteen op tussen de andere voetgangers. Een andere man van zijn leeftijd staat klaar om de straat over te steken. Als hij aanzet merk ik de gelijkenis van deze man zijn tred met die van de geeuwer. Terwijl ik hen observeer sta ik er bij stil hoe ontzettend gemakkelijk je een mens zijn geestesgezondheid kunt afleiden van zijn gang. Het lijkt wel of hun zwaartepunt ergens tussen hun dijen in de weg hangt.

Instant verliefdheid

Hij zat tegenover mij in de tram en zag er uit als een mix van twee van mijn mooiste ex-en.
We moesten er bij dezelfde halte uit. Hij hielp een vrouw met haar kInderwagen.
Hij stapte weg, terwijl ik op een andere tram wachtte. In een halve minuut was hij verdwenen, weg. En heel even vond ik dat echt niet fijn.

Mensen als apen en watervogels.

Voor me zitten een oudere dame en haar partner. Deftige mensen die naar een belangrijke afspraak moeten, lijkt me. Zij is uitstekend gekapt en hij draagt zijn suède jas en bijpassende muts met bontrand. Ze zien er ondanks al de getrooste moeite nog steeds niet voornaam uit.

Plots begint zij aan de kraag van zijn jas te prutsen, haalt de los zittende knijpers van zijn bretellen boven zijn kraag uit, trekt ze nog wat meer naar boven, om ze daarna terug te stoppen. Hij lijkt wel of ze hem ongegeneerd zit te vlooien.

Er komt een jong koppel onze richting uit. Hun gezichten zijn bleek. Ze hebben alle twee dik opgezwollen ogen, alsof ze uren en uren lang ononderbroken tranen met tuiten gehuild hebben. Maar ik gok dat het een andere reden heeft, want als ze gaan zitten op de bank vóór het oudere paar, begint zij meteen met een open houding en naar hem toegedraaid, opgewekt tegen hem te keuvelen.
Ze is onopgemaakt, maar haar huid glimt, net als de zijne, alsof ze met een dikke laag vaseline is ingesmeerd. Een natuurlijke beschermingslaag die is opgebouwd in een periode van dagen, weken?
Even later stapt zij op een andere jonge man toe die met zijn gezicht naar ons zit. Ze start een gesprek met hem en gaat naast hem zitten. Hij ziet er even ongezond uit.

Ze stappen alle vijf af bij dezelfde halte.

Het jonge paar en de andere man dragen donkere, synthetische sportkleding.

Destination Unknown

.



Wil je wat spanning? Stap 's ochtends op de tram met het juiste nummer, maar zonder de juiste bestemming.

De kleine essentie

Deze ochtend om 8u05:

Als de tram aan de Zuid even moet wachten, stel ik me daar geen vragen bij. Waarschijnlijk wordt er van bestuurder gewisseld. Een jongetje van ik schat een jaar of vier vraagt lekker luid aan zijn mama:"Moet hij eerst ne keer pipi doen?!"

In de kinderwereld is niets vanzelfsprekend en alles blijft bij de essentie ...

Preventief optreden tegen gestaar.

Je kent vast wel groene staar en grijze staar. Maar wist je dat een zonnebril ook werkt tegen gestaar?


Toen Lilith zichzelf "Oemfoefoe, The Sexy Zebra Bitch From Belgium" noemde, had je bij 't lezen van die blogpost maar één probleem: je moest zorgen dat je op 't toilet zat, want ... Ofwel kreeg je er de vliegende kaka van, ofwel piste je in je broek – die dus maar beter uit kon zijn - van 't lachen. You either hate it or love it. Er is geen tussenweg.
De reacties op haar artikel waren over het algemeen geruststellend bedoeld – voor haar that is!! - in de zin van:”Trek het u niet aan. Ik heb dat ook geregeld, dat er een man van Afrikaanse origine mij slechts lichtjes verdoken, oneerbare voorstellen doet.”

'k Heb toen zelf ook gereageerd met:
“In Kenia moest onze reisgids aan iemand van het hotelpersoneel duidelijk maken, dat ik niet kon geruild worden tegen zoveel runderen of zo. Ik was dan als zeventienjarige weer ontzettend fascinerend voor de Swahili-man, omdat ik zo ontzettend klein, fijn was en een rode schijn in mijn haar had. Toen de gids vertelde dat in België niets betaald wordt bij een huwelijk, liep de man helemaal over van affronte! Aan de gids: nog eens bedankt voor de tussenkomst!!!”


Nu moet ik zeggen, dat ik nadien nog vaak in Salsa-bars heb rond gehuppeld en daar werd ik ook door de gladde jongens voortdurend attent gemaakt op mijn onvoorstelbare aantrekkingskracht. Maar 't is gelijk een Latina mij ooit toevertrouwde – jaja 'toevertrouwde', want de gemiddelde Vlaamsche vrouw weet dat niet: een Latino houdt van kleine, grote, dikke, dunne, kortom van ALLE vrouwen. En ik druk mij bewust proper uit. In haar versie kwam de 'mama huevo' er minstens één keer bij.
Buiten de Salsa-community werd ik redelijk goed gerust gelaten. Eigenlijk is dat een understatement. Ik werd NIET aangesproken op straat!
Toen ik die reacties bij Lilith las, vroeg ik mij dan ook af waarom ik niet lastiggevallen werd. Wat was er mis met mij? Wetende dat je om bij het merendeel van de donkere mannen in de smaak te vallen slechts aan de minimumvoorwaarden – zijnde: in het bezit zijn van een vagina - moet voldoen, gaf mijn zelfvertrouwen een behoorlijke krimp.
Tot gisteren ... Want nu weet ook ik hoe het voelt om door de dragers van de tot mythologische figuur verheven penissen opgemerkt te worden.


Op een paar stevige hoge hakken en gekleed in een niet overdreven aansluitende jeans, een kort, roodbruin, imitatielederen jack met daarover een mosgroene poncho met fringels, met op mijn hoofd een roestkleurige cloche hoed, nam ik een pak sigaretten uit mijn grote, kunstlederen, tomatenrode reporterbag – denk voor het model aan de Sunair bags. Komt er een kleine neger – ja die gast was maar zo groot als ik en dat is klein! - naar mij:

k.n:”You have cigarette?”
'k Had mijn pak net weggestopt, dus ja ... Ik neem het pak en houd het geopend voor. Hij heeft vuur. Om zijn sigaret aan te steken mensen!!
“You kn?*% you l?*% very sessie?”
Ik kijk zoals Arnold indertijd en denk ook “What did you say there about me?!”, want ik had hem niet verstaan.
ik:”Sorry? You were saying?”
k.n:”You LOOK very SESSIE!”
ik:”Ohw ...” - 'Oemfoefoe' kijkt vanaf de overkant van de tramsporen toe en gooit mij een knipoog. - “Thank you”. Want ik heb ergens gelezen dat je alleen 'bedankt' moet zeggen, als je een compliment krijgt.
k.n:”You have phonenumber for me?”
Ik zeg niks, kijk verbaasd en dat is deze keer niet omdat ik hem niet verstaan heb.
k.n:”Do you have phonenumber for me?”
Ik denk “Ja, ik heb u wel verstaan gij brutale vlegel!”, maar ik zeg “No, it wouldn't be of any use to you.”
K.n. kijkt nu op zijn beurt verbaasd:”I did not understand.”
Ik denk:”Ah neen ... dat zal niet dat ge dat verstaan hebt.” en zeg:”You would be wasting your time. I prefer to be frank with you.”
k.n:”Oh that's ok. No problem. You would not be wasting time. Where are you going now?”
Ik denk:”De gast heeft het niet door hé zeg. Ik ken een madam die nu, terwijl ze dit leest, al op haar stoel zit te wippen van ongedurigheid en vindt dat ik moet zeggen:”Leave me alone you disrespectfull son of a bitch! Or do you think you can come around here and fuck every thing that crosses your path?! You can't!! Is that clear to you?!!”,
dus zeg ik zo onsexy mogelijk kijkend, the most boring thing:”I'm going to buy grosseries and than I'm going home.” want ik ben zo niet. Ik ben dweil- en voetveegachtig van aard, weet je?
k.n.:”Can you give me phonenumber?”
ik:”Look ... I'm with someone.”
k.n:”Ooohw ...” draait zijn rug naar me toe en wandelt weg.
Een stuk van mij denkt:”Awel merci!! Moet ik daarom sympathiek blijven??”. Het andere stuk is ongelooflijk opgelucht dat hij niet zei:”No problem! I don't mind.”

Even later, na een tramrit.

Ik wandel met mijn blik op een punt zo'n vier à vijf meter voor me op de grond gericht, zoals ik bijna altijd doe als ik in gedachten verzonken ben – en dat was ik toch wel. Uit de andere richting komt een koffie met melk-kleurige man. Ik ben op het voetpad. Hij is nog ongeveer vier meter van mij vandaan, stationeert zich op 't aangrenzend fietspad, kijkt mij glimlachend aan.
“Hal-lo-oo ... ça va?!”
Ik loop door, passeer hem terwijl hij dat zegt, kijk hem met mijn kin op mijn knieën aan en zie een fietser en bromfietser aankomen gereden. Wat doe ik?
“Pas op!” en ik doe teken dat hij op 't voetpad moet gaan staan.
“Vous parlez français?”
Ik vind dit vééél te lachwekkend om snel, snel door te lopen. En ik denk trouwens ook altijd, dat ge beter niet 't idee kunt geven dat ge bang zijt. Tot hiertoe heeft dat altijd al goed gewerkt.
“Oui.”
“Ou est-ce que vous allez?” vergeef mij de schrijffouten als die al te talrijk zouden zijn – choh, ik ga 't in 't Nederlands verder schrijven. Anders duurt dat nog zoveel langer.
“Ik ga boodschappen doen en dan naar huis eten maken.” Ik denk plots aan het prima afweermiddel dat ik net heb ontdekt en zeg erbij:”Pour mon mari” Ik gebruik 'mari' om te tonen dat 't serieus is als extra overtuigingsmiddel.
“Ton mari est Maroquin?”
“Non!” Waar haalt die dat nu uit allez?? Omdat ik een hoed op heb en niet met mijn gat bloot loop ofwat?
“Il est Belge?”
“Mais oui!” want ik wordt een beetje kregelig. Mij ambeteren ok, denken dat ik voor elk gat te vangen ben ook nog ok – want hij kan niet weten hoe deftig en braaf dat ik ben -, maar veronderstellingen doen waarvan ik de oorsprong niet begrijp ... dat kan zomaar niet hoor.
“Ah ok ... ik dacht dat je misschien iets wou drinken met mij.”
“Euh?!! Neen!!”
“Vodka? ... Vodka is goed hoor!!”
Ik schud mijn hoofd, glimlach, zeg “Daaag!”, draai mijn rug, loop door met mijn handen in mijn zakken.

Vijfentwintig meter verder staat er een gastje buiten aan een Tunesisch café. Eentje dat met moeite alleen kan pissen!
“Hoe is't?” en den toon maakte duidelijk dat 't niet uit naastenliede was dat 'em dat vroeg.
“Goed merci!! En met u?” zeg ik luid en glimlachend terug en ik loop direct door.

Ik kom dat anders nooit tegen, maar dit is dus écht gebeurd hé! Ik zweer het!!
Kunde geloven dat ik mij afvroeg waar de verborgen camera was???


Hoe zat dat nu? Waarom was dat? Het kan niet te maken hebben met een dik gat, want ik heb dat niet. Het kan niet te maken hebben met formidabel dikke tetten, want dat heb ik ook niet. Wat was 't dan?
Wel, ik moet fameus grote ogen getrokken hebben van pure verbazing. En dat is 't. Zo simpel is't!!

Die mannen vallen niet op konten en tetten. Die vallen op grote ogen! It makes sense!! Lilith heeft ook grote ogen. “Bolleketten” gelijk ze zeggen.
En dat is ook direct de verklaring waarom de dames die een boerka moeten dragen tóch nog verkracht worden. Vrouwenogen zijn het 'sessieste' dat er is voor die mannen. En zo'n sluier trekt alle aandacht daar naartoe!! Die worden daar zot van!!!
In Afrika, in de warme landen, lopen de vrouwkes hele dagen met blote tieten rond en dat lukt. Die worden niet langs alle kanten besprongen. Waarom? Omdat ze een zware lading op hun hoofd hebben en dus constant hun blik op de grond gericht moeten houden om niet in 't zand te bijten. Voilà!!

Moraal van 't verhaal:
Als ge wilt gerust gelaten worden door ALLE mannen? Steekt uw broek in uw botten, bedekt uw gat met een veel te grote driekwartjas, verstopt uwen boezem onder een poncho, draag een ondoorschijnend regenkapje en zet een zonnebril op. De mannen kunnen tegen hun eigen madame liegen, dat ze dat toch zo schoon vinden. He ;-) He ;-)
Weet mij te zeggen of 't werkt!

Platgebouw

.

Een flatgebouw. Waar slaat dat op? 'Flat' wil zeggen vlak. Eén appartement in zo'n building is plat. Maar het hele gebouw toch helemaal niet?
Daar hebben we toch niet te goed over nagedacht toen we dat hebben overgenomen, mij dunkt 'e' mij.

Machien gezien!

Vandaag heb ik een man gezien die de moeite van 't bekijken waard was. Ik kijk graag naar mensen met Michiel zijn ogen. Maar ik heb het niet over mooi. Ik doel nu op lekker.

Hij had veel weg van Roel Vanderstukken maar met een minder vierkante kop. Hij had ook zijn carure niet. Dat was een minpunt. Maar ik wil niet moeilijk doen.

“Als je een blogpost moet schrijven over elke knappe vent die je op straat ziet?” hoor ik de mannen al denken. Wel, ik zou niet veel werk hebben!! Geef toe. Mannen zijn op dat punt toch verwend dat 't geen naam heeft?

Een bedenking bij die cartoon: Dat kan niet hé? Of toch niet helemaal. Hoe zou een blinde anders weten wanneer hij moet stoppen?


Bron afbeelding

Biljet van de Lijn

Omdat je dat na het lezen van onderstaande sowieso zal gaan vermoeden, zeg ik het maar meteen:"Neen ik heb géén geitenwollen sokken in huis!"

Gisteren kocht ik voor mezelf een goedkoop en toch mooi, metalen houdertje voor visitekaartjes. Dat zijn zo van die dingen waar ik gek op ben. Kleine accessoires, hebbedingetjes waar ik perfect zonder kan en die mij een gevoel van luxe geven. 'k Heb nog niet eens visitekaartjes - om de overbodigheid ervan weer te geven. Dat vind ik wel wat stout van mezelf.
Op de tram onderweg naar huis, bekeek ik het biljetje van de Lijn dat ik net had gekocht. Een kaartje dat ik slechts één keer zou gebruiken, gemaakt van kwaliteitspapier, in een klein, handig formaat. Eén kant van het kaartje blijft nagenoeg volledig wit. Lichtjes enthousiast haalde ik het kaartenhoudertje boven en stak daar het biljetje in. Juist gepast!!! Ik had beslist. Mijn visitekaartjes zullen worden gemaakt van deze gebruikte biljetjes.
Leuk toch? Principieel heb ik wat tegen de wegwerp- en consumptiementaliteit die te veel mensen nog altijd hebben. Mijn overtuigingen spelen me soms flink parten, omdat ook ik er natuurlijk niet in slaag om altijd naar eer en geweten te handelen, in dit geval écht te doen wat ik kan om uit die verbruiksstroming te blijven. Zo heb ik in het verleden, absurde keuzes gemaakt vanuit die ecologische drive.
Zo kocht ik bijvoorbeeld eco waspoeder, wasverzachter, ... terwijl we thuis nog een voorraad niet eco produkten hadden staan. Reeds aangekochte produkten laten staan, om eco alternatieven te gebruiken. Enkel het weggooien van die voorraad had er nog overheen gekund qua verspilling!!! 'k Gebruikte die voorraad dan voor E. zijn kleding en de eco voor de mijne. Dat is zo mijn manier om de schuld van mijzelf af te schuiven, op de schouders van iemand die toch niet zo op het irreële af idealistisch is dan ikzelf.
Nu! Ik gebruik dus het openbaar vervoer en zal ook de biljetjes nog een extra nut geven. Daarbij koop ik geen eco producten meer tot onze voorraad volledig op is. Mijn geweten is weer content.

Hoe ik dat nu verder aan boord moet leggen, weet ik nog niet. Zijn er copycenters waar men op zo'n klein formaat kan afdrukken? Kan ik zelf printen op de biljetjes? Momenteel alleszins niet, want onze printer is kapot. Moet ik er gewoon met de hand op schrijven? 'k Zoek het wel uit.

Zijn visitekaartjes op zich al niet een ontzettende verspilling? Neen, neen, niet op deze manier. Er moest geen andere boom voor omver gehakt worden. Als je mijn visitekaartje - eens overbodig - maar bij het oud papier gooit, want dat wordt ook weer gerecycleerd. En dan is mijn geweten wéér content.