babyborrel

Erlend ging vannamiddag naar een babyborrel.
Kort voor hij vertrok vroeg hij me waar de kaartjes lagen. Ik verwees hem eerst naar de lade met rouwkaartjes.

Later op de dag nam ik de foto.



neglect, originally uploaded by dP spot.

jaar

'k Ben blij. Allez, 'blij' is misschien 't woord niet. Eerder content ...
Al mijn gefoeter en geflans hebben er voor gezorgd, dat ik niet dat soort goeie voornemens heb voor 't nieuw jaar, waarvan ik nog niet kon merken dat ze mij effectief goed doen. 'k Ben er mij voor 't eerst van bewust, dat ik op veel fronten, van mezelf gerust mag verder doen zoals ik bezig ben. Voor een woelig jaar ten huize dP spot -gelijk 2008 toch écht wel geweest is - is dat tof, heel tof.



Februari, de 17de - overlijdensdatum van mijn moeder:
'deine van hierboven' en ik besluiten na veel en laaaaang wikken en wegen, proberen, volhouden, uithouden, waarderen, ... dat 't tijd is om elkaar te laten gaan en net daardoor te tonen dat we elkaar graag zien. We blijven de beste maten en zien geen enkele reden om elk apart te gaan wonen.
Dus ... twee dagen 35 jaar en na een relatie van bijna zeven jaar
- de relatie waarvoor ik het meeste moeite deed van alle relaties die 'k ooit had;
écht moeite, want ik probeerde voor 't eerst in mijn leven om mijn noden aan te passen aan de noden van mijn partner -
weer single.
Wat leerde ik eruit? Dat ik beter niet te veel moeite kan doen. Dat ik het beter kan houden op het delen van mijn noden met iemand die dezelfde heeft. Te veel proberen om te zijn wie ik niet ben, maakt me letterlijk ziek. En dat is in de verste verte geen verwijt naar E toe, want IK heb dat willen proberen. Ik heb precies dát willen proberen, wat ik van anderen niet wil: dat ze dingen doen waar ze zelf geen boodschap aan hebben, om hun gedrag te laten aansluiten bij mijn behoeften.

April:
ik ondervind dat het voorttrekken van een groep ongemotiveerde mensen mij lukt, maar de prijs me te hoog ligt om hem te blijven betalen.

April - Augustus:
gevoelsmatig had ik al geruime tijd voor februari geen lief meer, dus stort ik mij gretig op de zoektocht naar een nieuwe liefde om te verslinden. Het zoeken en de beleving van de nieuwe contacten zijn even boeiend als vermoeiend. Ik heb geen geduld, wil meteen vinden wat ik zoek en consumeren wat ik vind. Als ik niet vind, ben ik weer weg en als ik vind, bijt ik - dat laatste tot ontsteltenis van de onvrijwillige prooi.

Eind augustus - begin september:
interne verhuis. Enkel aparte slaapkamers hebben, voldoet niet meer. Ik wil ruimte voor mezelf en E treedt me daarin meteen bij als ik voorstel om 't huis verder op te delen.
Het indelen en aankleden van mijn deel, maakt dat ik ideeën terug concreet wil en kan uitwerken. Daarmee bezig kunnen zijn, maakt dat ik droompjes die jaren in de kast zaten, kan testen op haalbaarheid en af kan stellen op reëele vereisten. Zowel het bedenken, op punt zetten als fysiek verwezenlijken van die ontwerpen doet me goed.

September:
iemand die er ooit was en nooit helemaal verdween, komt terug. Hij verbergt geen betrachtingen meer en mij komt dat goed uit.

November:
hij belt, ik zit met verdriet, hij komt naar me toe, ik vraag of hij die avond wilt blijven en hij doet dat. Er is meer aan de hand dan 'dat komt mij goed uit'. En dat komt mij goed uit.
Hij heeft veel aan mij, als ik aan hem. Hij wil 'dingen' doen, net als ik. Hij wil helpen als dat kan, zoals ik. Hij kent mij, zo goed als ik hem.
Ik wil fysiek oprechte beleving en mentaal oprechte aandacht, en ik krijg beide zonder opgeëist te worden of dat zelf te willen doen.
Ja, misschien ben ik technisch bekeken nog altijd vrijgezel, gezien ik aan niemand rekenschap hoef te geven over wat ik wanneer doe of met wie. Maar ik word te goed gesoigneerd, om op zoek te zijn.
Eind november beslis ik - na een babbel - om niet vaste contacten achterwege te laten.

Nog in november:
terug meer gaan tekenen als een soort vervolg op en/of gevolg van het herinrichten van mijn stek
Behoefte om minder 'nieuwe bekenden' te frequenteren, omdat ze een ander soort aandacht vragen dan 'oude bekenden'; een soort aandacht die ik niet lang aan één stuk kan geven.

Begin december:
het organiseren, een doordachte plek geven aan mijn persoonlijke spullen binnen een heel andere indeling dan voordien - lees: veel minder verdeeld over verschillende ruimten - werpt zijn vruchten af. Na het tekenen volgen ideeën voor driedimensionele werken, die ik net als mijn interieur-oplossingen zoveel mogelijk met gerecycleerde materialen wil maken; en dat lukt.

Eind december:
ik besef dat uitgaan niet meer mijn ding is, dat ik geniet van fysiek bezig zijn met de verwezenlijking van dingen die ik bedacht heb, dat via het internet veel contacten me goed doen en ik tegelijk naar de fysieke aanwezigheid van ontzettend weinig mensen uitkijk.



Omdat ik nu en dan zie wat het niet bij jezelf kunnen geraken met mensen aanricht, ben ik blij dat ik steeds dichter geraak. Allez, 'blij' is misschien 't woord niet. Ook weer eerder content.

inkijk - deel 5 - grote fan, slechte klant

Wat de reden is die erachter steekt, ik weet het niet, maar ondanks ik opruimsessies moet inlassen, ben ik gek op lege vlakken in huis. Ben ik een sloddervos die zich verschuilt achter goesting in perfectionisme? Of ben ik een perfectionist die alles laat slingeren, omdat het ultieme doel toch niet haalbaar lijkt?

Als kind dat leerde schrijven, deed ik veel en veel te lang over de rijen lettertjes. Als er bij mij thuis andere kindjes kwamen spelen, was ik telkens helemaal van mijn melk, omdat alles een vaste plaats had en ik niets overhoop gehaald wou zien.
Een jaar of vier later was er op mijn kamer nergens nog een lege dm² te vinden. Muren vol posters, plafont vol lege doosjes en de rest vol papperassen, kleren, schoenen, tassen, spullen, lege colaflesjes en brol. Maar midden in dat slagveld dagdroomde ik over minimalisme.

Deine van hierboven heeft 't enkele maanden geleden nog gezegd. Ik kan niet doseren.
Als ik verliefd ben, loop ik daarvan over. Als ik verdrietig ben, zit er in mij een krijsend jammerende vrouw zoals die uit 't Midden-Oosten, die zich verschuilt achter een zombie die niet meer praat, lacht, eet. Ben ik opgewekt, dan spring ik letterlijk gaatjes in de lucht. Als ik kwaad ben - en alleen! - adem ik snuivend. In gezelschap houd ik dat gevoel onderdrukt, omdat ik weet dat ik anders té lelijk ga doen. Als ik contact heb met anderen, is er liefst geen woord, klank of gebaar dat mij ontgaat en tracht ik mijn reactie op hen zo volledig mogelijk weer te geven. Maar tussen die perioden van intensiteit kan flink wat tijd zitten, want face to face small talk kost me ontzettend veel moeite en constant dezelfde diepgang behouden, lukt me niet zonder mezelf mentaal uit te wringen.
't Is alles of niets, 't is zo in alles en in mijn privé leven wil ik dat niet meer constant onder controle houden.

Ge zout dat misschien op 't eerste zicht niet zeggen, maar dat verklaart ook waarom ik zelfs Ikea vaak nog te duur vind. Ikea is goedkoop als je 't vergelijkt met een traditionele prijszetting. Maar in vergelijking met wat je betaalt in een kringloopwinkel of als je zelf iets maakt, is dat dan weer niet meer 't geval. En ook hier stel ik me weer extreem op. Gaan voor de laagste prijs voor dat wat je hebben wilt, wordt een sport als je er zo ver in gaat dan ik.

Als je met plezier een boek leest over hoe Ingvar Kamprad Ikea gemaakt heeft tot wat het is, dan mag je jezelf toch wel een fan noemen, denk ik.
Al jaren blader ik gefacineerd door de catalogi, de webpagina's, vul ik fictieve interieurs, loop ik voor mijn lol alle nagebootste kamertjes in de winkel door. Maar er is een keerzijde. Ikea is zelf slachtoffer geworden van de devotie die hij bij mij teweegbracht.

Na de hoeveelheid van die meubelen die ik in elkaar heb gestoken, speel je met de plannetjes die erbij horen. Je leert al doende hoe ze in elkaar steken en waarom. Bij elke "Hé dat is een goed gedacht!!" tijdens mijn bezoekjes via eender welk kanaal, bleef er wat residu hangen, zodat ik op de duur niet meer bij hen naar oplossingen ging zoeken, maar zelf dingen begon uit te dokteren. En laat dat laatste nu 't enige zijn wat op vlak van inrichting aan mijn Ikea-lol kan tippen en vaak zelfs nog leuker, geschikter én goedkoper is.
Wil ik dan een simpel hangkastje boven mijn pc-tafel, dan maak ik dat dus zelf.

• Eén plank die aan consoles hangt.
• Eén plank daarboven die op consoles steunt.
• Op beide planken een aluminium U-profiel.
• Aan de zijkant een hardboard bekleed met zwart meubelfolie.
• Vier schuifdeurtjes: één plaat uit een oude pc-case, één stuk karton bekleed met zwart meubelfolie en twee foto's op karton.

't Volgende wordt een kapstok voor hoeden, mutsen en paraplu's die aan de muur hangt.
Uitleg en foto's volgen natuurlijk.

het schijnsel van het licht in de mens

Bij momenten lijken dingen die op 't eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, binnen in mij samen te vallen.

Aurélie verbleef voor haar werk in Mumbai op het moment van de terroristische aanvallen en maakte het van heel dichtbij mee. Ondertussen is ze veilig terug thuis. Ook al ken ik haar lang niet bijzonder goed, toch is ze bijzonder voor me en ben ik blij dat ze de aanslagen heeft overleefd.
Pas nadat ik haar fotografeerde en tekenende kwam ik met beetjes te weten waarom ik haar omringd had met licht. Als je naar de tekening kijkt zonder te focussen, is het duidelijker dat er nabij haar meer geel in de tekening zit. Zonder me daar bewust van te zijn, had ik haar joie de vivre opgemerkt.

Kort voor dat ik bericht kreeg van Aurélie, las ik over Frank Lloyd Wright.

"Al zijn ontwerpen drukten zijn eerbied voor de natuur en zijn overtuigende geloof in het belang van menselijke waarden uit - ofzoals hij zelf zei: "menselijkheid". Wright stelde dat "schoonheid slechts het schijnen van het licht (ziel) van de mens" is.
Met zijn Organic Design probeerde hij de spirituele essentie van zowel de mens als de natuur te symboliseren en vast te leggen. Wright gaf niet alleen vele impulsen tot vernieuwing aan de Amerikaanse en Europese architectuur, maar ook in zijn eigen oeuvre wist hij consequent en op steeds verrassende wijze zijn ideaal - organische architectuur - te verwezenlijken. Organische architectuur is gebaseerd op de idee van eenheid in zijn en handelen: architectuur moet voortvloeien uit de 'wetten der natuur' en dus ook in vorm en materiaal niet tegenstrijdig met de natuurlijke omgeving zijn. Daarnaast moet architectuur, als product van de cultuur, deze gestalte geven, de eenheid van natuur en cultuur belichamend en de gemeenschap dienend. Ook in geschrifte heeft Wright bekendheid aan deze, wel als romantisch gekwalificeerde opvatting van functionalisme gegeven. Wright was historicist noch modernist in de eerste plaats was hij een humanist."
(http://www.kunstbus.nl/architectuur/frank+lloyd+wright.html)

Zonder het te weten, ben ik eigenlijk al heel lang fan van de mens.
'k Zou dat misschien een keer kunnen verduidelijken door een post over hoe ik doorgaans denk bij 't ontwerpen.

Als 't volgende er dan nog bij komt ...

"Er bestaat niets hogers in het menselijk bewustzijn dan het stralen van dit innerlijke licht. Wij noemen het schoonheid. Schoonheid is slechts het schijnsel van het licht in de mens - de glans van de hoge romantiek van zijn menszijn, zoals wij weten dat architectuur, kunst , filosofie en religie romantisch zijn. Ze voeden allemaal het niet te doven licht in de ziel van de mens of worden erdooor gevoed. Hij kan geen intellectuele afwegingen buiten deze inspriratie om maken. Van de wieg tot het graf hunkert zijn ware wezen naar deze realiteit, opdat zijn leven na de dood als licht in het hiernamaals verzekerd is. Zoals het zonlicht om hulpeloze voorwerpen speelt en vorm en uiterlijk ervan zichtbaar maakt, zo stroomt een vergelijkbaar licht, waarvan de zon het sympbool is, uit het geïnspireerde werk van de mensheid. Dit innerlijke licht garandeert dat de architectuur, kunst en religie van de mens één zijn - zijn symbolen. Daarom kunnen we de humaniteit zelf als licht beschouwen, dat nooit dooft. Lagere gevoelens in de mens zijn onderworpen aan het wonder van zijn eigen licht. Er is geen kostbaarder element van de onsterfelijkheid dan een dergelijke humane menselijkheid. De hemel kan alleen het symbool van dit licht der lichten zijn wanneer de hemel in deze zin tot haven wordt."
(A Testament, Frank Lloyd Wright)

dan kan ik het niet nalaten om voor mijzelf een verband te leggen tussen de levenslust van Aurélie en het licht dat Frank Lloyd Wright beschrijft.
Ik acht het best wel mogelijk dat ik de man begrijp.

inkijk - deel 4 - schermpje van papier

'k Wou per se een rek aan de muur afschermen met behangpapier waarop ik kan schrijven, tekenen, schilderen, foto's en gebruikte tickets plakken, ...
EN!! Het moest ook nog met zo min mogelijk middelen!! Ja, dat was de challenge. Als ik van alles en nog wat mocht kopen om dat te regelen, had ik er geen zak aan gevonden.

't Leek me logisch om te werken met stukken van ongeveer 190 cm hoog op de breedte van een rol behangpapier, die ik zou ophangen aan een gordijnrail. Maar dat was dan ook het enige wat vast stond.

Eerste poging:
Zijkanten van de rol over de volledige lengte versterkt met bamboostokken en opgehangen aan twee hoekjes van zo'n reep.
Niet goed, want papier hing bovenaan te veel door.

Tweede poging:
Zij- en bovenkanten versterkt met ijzerdraad.
Hing nog altijd te veel door.

Derde poging:
Zoom gemaakt aan onder- en bovenkant van de reep. Door die lussen per band een metalen buisje onder en boven. Bovenaan door het metalen buisje een ijzerdraad die aan de twee uiteinden wordt vastgemaakt aan de rail.
En nu is 't in orde!!
Elke lengte overlapt de linkse zodat er geen inkijk is. Maar ze kunnen elk afzonderlijk een stuk opzij geschoven worden.



De metalen buisjes had ik nog in de kelder staan. Ze waren onderdeel van een gammel schoenenrek dat ik ooit kocht.
Als er een stuk vol gekriebeld is, kan ik dat gewoon losmaken en vervangen door een blanco. Yes!!!




Omdat ik systematisch materiaal wil gebruiken, dat op 't eerste zicht niet meer kan dienen, heb ik daar zelfs een ronkende term opgeplakt: Trash Chic.
Daarbij gaat 't dan niet om 'chic' in de traditionele betekenis, maar om 't feit dat er inventief naar oplossingen wordt gezocht en zoveel mogelijk op recyclage wordt gemikt. Het idee en de uitwerking zijn chic in plaats van (enkel) het resultaat.

Eén van de volgende stukken trash die ik onder handen ga nemen, is het metalen frame van een versleten, eenvoudige ligzetel. Zo'n ding om op te zonnen, dat je dicht kunt plooien.
'k Heb al ergens een idee, maar nog niet uitgewerkt genoeg om te beschrijven.

Met de bamboostokken - een vijftal van zo'n twee meter - wil ik een lichtarmatuur maken.
De stokken zijn hol. Daardoor wil ik draad trekken en bovenaan een lampje hebben de sterkte van de lichtjes in een kerstboom of een zaklampje.
Rond de stokken kunnen dan - naar het licht toe ;-) - klimplanten groeien.
Foto's volgen wel weer.


Ja, dat is plezant om mee bezig te zijn!
En als er mensen zijn die een afgedankt voorwerp in de kelder of zolder hebben, waarvan ze zich afvragen of daar zo niets mee aan te vangen valt, u weet mij te vinden!!

inkijk - deel 2 - wieltjes en pootjes

.



Aanschouw mijn zelf in elkaar gefoeterde salontafel! - mét het stoeltje waarover ik 't in 'deel 1' al had.

'Wieltjes en pootjes' omdat ik zowat alles effectief op een van die twee zou zetten.
Wieljes, want dan kunt ge dat gemakkelijk uit de weg rollen.
Pootjes, want dan blijft 't vloeroppervlak vrij en dat heeft zowel optisch als praktisch voordelen.

'k Heb haar - als fervent aanhanger van 't KISS-principe - zo gemaakt dat ik ze gemakkelijk kan verplaatsen én de delen op pootjes staan niet vast, zodat ze afzonderlijk kunnen gebruikt worden. En neen, het is niet nodig om het onderste blad vast te pakken om ze te verrollen. Door van bovenaf lichte druk uit te oefenen op een van de tafeltjes, kan het geheel gemakkelijk van hier naar daar gereden worden, zonder dat er een deel achter blijft!

Door de vorm kan ik op het onderste deel dozen, boeken, ... kwijt en tussen de twee delen in bijvoorbeeld een bloemenvaas zetten. Maar vooral bij 't schilderen komt de indeling goed uit. Pot met penselen op de onderste plank in 't midden, ezel op het hoogste stuk en verf op het laagste. En ik kan het ding in de lichtinval zetten die ik wil hebben.

En euh ... wil je erop letten dat ik een zuinig meiske ben? - op dat vlak toch :-o - De opzet/bijzettafeltjes zijn gemaakt van overschot bij de boekenkast!
.

echt verhuizen zonder van huis te veranderen

.
Voor wie de achtergrond niet kent: E en ik zijn nadat we hebben beslist om niet langer als 'koppel' te proberen opschieten, 't zelfde huis blijven delen. Er was geen enkele reden om dat niet te doen, omdat we geen moeilijkheden hadden met elkaar en dat delen voor ons allebei enkel voordelen had. We wonen dus wel met twee samen, maar niet 'samen' in een oud herenhuis.

De evolutie van koppel naar maten/huisgenoten startte concreet met het nemen van afzonderlijke slaapkamers. En eigenlijk is het daar lang bij gebleven. Gevolg: als één van ons twee iemand over de vloer kreeg waarmee bij voorkeur persoonlijk contact was, moesten we dat goed plannen en afspreken, want dan moest een van de twee de plaat poetsen. Lastig! Want uiteindelijk moest er dus wel altijd iemand 'van huis' weg. En op nen ik en ne gij is dat zomaar niet geregeld. Spontaan zo'n bezoek konden we vergeten.

't Feit dat we enkel apart sliepen en voor de rest - bij gebrek aan eigen stek - eigenlijk gewoon alles in dezelfde ruimten bleven doen als voordien, zorgde ook voor een stagnatie. Er kwam geen schot in een volledig beleefbaar nieuw sociaal leven én wat me plots nog meer begon te storen, was dat we nog altijd constant rekening moesten houden met elkanders smaak, mood, activiteiten, ... Als koppel is dat soms al niet simpel en als kameraden neem je elkaar dat natuurlijk niet kwalijk, maar toch begon die behoefte aan 'ons eigen ding kunnen doen' te versterken. We zijn altijd al mensen geweest die op tijd wat ruimte voor onszelf nodig hadden. 'k Veronderstel dat 't op zijn minst begrijpelijk te noemen is dat 't nog toenam.
Dus ... ging ik de mogelijkheden om dat op te lossen overlopen. (E heeft geen boodschap aan uitdokteren van zulke dingen en ik doe dat vanzelf.) Op een andere plek is een huis dat even groot is, ingedeeld in drie studio's. Ruimte moest er dus toch wel genoeg zijn?!

Er is een gelijkvloers en twee verdiepen. Beneden is er een gang, woonkamer, daarachter nog een kamer tussen die living en de keuken, dan dus de keuken, toilet en de badkamer, binnenkoer en nog een ruime kelder. Op het eerste verdiep zijn er twee kamers en op het tweede nog een kamer en een grote zolder.
Nu gebruik ik één kamer op 't eerste als slaapkamer. De andere kamer is 'den bureau' - hele ruimen bureau! E gebruik de kamer op 't tweede als slaapkamer.
We gaan dat herverdelen. De ruime living beneden wordt 'mijn plek'. De volledige eerste verdieping 'zijn plek'. De kamer op 't tweede wordt dressing en er kan eventueel nog wat andere stockage gebeuren. De zolder, kelder, achterkamer, keuken, badkamer en binnenkoer blijven gemeenschappelijk. Op die manier hebben we volledig afzonderlijke leefruimten, waarmee en waarin we doen wat we willen, zonder dat één van ons uit de weg moet. We kunnen dat deel dan ook indelen zoals we dat zelf 't liefste hebben en noem maar op. Tegelijkertijd houden we 't gemak van een ruime woning, zonder dat elk op zich de volle pot moet betalen. En, én!! Het immense voordeel dat we bepaalde taken kunnen blijven verdelen en dus ook niet alles, alles, alles alleen moeten doen.
Als 't moest zijn dat een van ons ergens anders wil gaan wonen, is het mogelijk om een andere huisgenoot te laten intrekken. Dat was voordien ook niet te doen.
Ik ben echt wel blij dat E héél content was dat ik daarmee aan kwam draven. Enfin, wij zien dat helemaal zitten.

Gevolg: heel veel gesleur met spullen, creëren van kast/bergruimte op andere plekken. 't Is niet als een echte verhuis, maar er komt toch redelijk wat bij kijken. 't Idee van hoe 't zal worden, motiveert echter wel en geeft dus extra energie. Ik klaag niet!!
.

'Apart' van 't stuk

.









Het stuk 'apart' zelf.
.

Apart

.

Deze middag wou 'k op de vensterdorpel van het vroegere Use-It kantoor in de zon gaan zitten. Dus deed ik dat ook. Maar niet voor lang!! De dorpel was té warm, om vol te houden.

Terwijl ik dat schrijf, moet ik denken aan een moeder die haar kind met zijn bloot gat op de kachel zette. Jaaaaren geleden in 't nieuws geweest.

'k Wou een beetje kijken naar het gebouw er recht tegenover. Kort geleden werd het vanbinnen gestript. Doorheen de gedateerde ramen kan je nu de gewelven in 't plafond zien en de onbepleisterde muren.
Wou zal ermee gedaan worden? Zouden er kantoren of appartementen komen?
Terwijl ik naar binnen tuur, zie ik steeds minder. Mijn fantasie gaat aan 't werk en ik verbeeld me hoe 't zou zijn om een deel van zo'n verdiep te betrekken. Net zoals 't nu is: van alle balast ontdaan.

Vreemd dat een woonst in een gebouw met nog 'k weet niet hoeveel anderen een appartement genoemd wordt. Terwijl het toch aan het woord 'apart' doet denken en daar helemaal geen sprake van is.

foto's zie 'Apart van 't stuk'

.

Wil(s)( )kracht

.

Zo'n zestien jaar geleden vertelde een nuchtere schorpioen, waarop elk gezond vrouwmens haar ogen bleven kleven, over 'De kracht van positief denken'. Hij wilde me ervan overtuigen dat het ondanks de begrijpelijke scepsis die een mens daarbij voelt, écht werkt.
Volgens de standaard van heel wat mensen sta ik, zoveel jaar later, vast nog nergens. Maar ik weet dat er toch wat van is! En da's misschien niet eens zo gek, want ten slotte ligt wat daar wordt beloofd, bijzonder dicht bij het resultaat van een gedreven zoektocht. Wat vreemder is: het werkt voor mij ook als ik iets een tijd lang in m'n achterhoofd laat zitten. 'k Laat me vast onbewust sturen door waar ik naar uitkijk.

Op professioneel vlak, heb ik de meest uiteenlopende dingen gedaan. Maar wel stuk voor stuk activiteiten die me al van ruim ervoor hadden aangesproken. Ok, op één plek bleef ik langer dan ik er eigenlijk had willen zijn. Maar dat valt dan weer wat buiten categorie. 't Had met het verlammende effect van zekerheid te maken.

'k Heb zoals ik al eerder vertelde, op veel verschillende plekken in veel verschillende soorten huizen gewoond. Ook weer vaak panden die een “hééé” bij me konden uitlokken. Ik had 't ooit in mijn hoofd gehaald om in een Oud Herenhuis te willen wonen en ook dat is gelukt.

Als ik nu verhuis, wil ik graag naar een ruimte die minimaal is ingericht. Nog liever casco als mét ingemaakte keuken, afgewerkte badkamer en/of een soort vloer- en wandbekleding die 'k niet kan appreciëren. Graag iets niet té klein, vochtvrij, met veel licht, aansluiting op 't aardgasnet, warmwaterboiler en leidingen tot bij minstens één plek waar ik een kachel kan plaatsen.
Alleen als er zo weinig is, kan ik er precies mee doen wat ik zelf wil: koppig mijn zin doordrijven.

'k Wil zo min mogelijk nieuw kopen en zo veel mogelijk alternatieven zoeken en/of bedenken voor al die dingen waarbij heel wat mensen geen keuze zien. Een omgeving waar de regel 'Keep It Simpel and Stupid' zegeviert. Waarom massa's geld uitgeven aan dure ontwerpen, waarvan de complexe vorm of uitwerking geen meerwaarde biedt? Een voorbeeld? Waar ik nu woon is de inkomhall vrij smal. Waarom een 'mooie' kapstok kopen die ofwel te veel plek inneemt, ofwel niet genoeg jassen kan dragen? Ik zette een gordijnroede vast tegen de muur en gebruik ze met kleerhangers. 'k Deed hetzelfde om handtassen op te hangen aan slagershaakjes. “Op wat trekt dat nu?” zullen heel wat anderen denken. Maar ik vind het praktisch, puur en daarom mooi. Dat ik het heel goedkoop kon houden zonder aan gebruiksgemak te moeten inboeten, was een tweede voorwaarde waaraan het voldeed. Opzet geslaagd dus!
Iets wat ik nog aan het uitwerken ben? Schuifdeuren aan kasten uit doek. Zo wegen ze bijna niets en zijn niet duur. Ik kan ze vol kliederen in één kleur, er wat op schilderen of dat laten doen door iemand die ik ken en naar wiens uitlating ik graag wil kijken. En ze blijven gemakkelijk inwisselbaar vanuit eigen stock. Want hoeveel ruimte neemt een doek in beslag? Zo hoeven ze me ook nooit te vervelen. Simpel toch?!
Waarom zitten er in elk huis ook o-ver-al hoekjes? Elk oppervlak dat moet worden schoongemaakt heeft van die grenzen waar je zonder hoge concentratie niet bij komt. Ik kan mezelf bereid vinden om te poetsen. Maar ondertussen wil ik wel aan iets leuk kunnen denken, zonder dat mijn verstrooidheid ervoor zorgt dat ik net zo goed niets had kunnen doen, omdat ik de 'hoekjes' weer eens vergat. Daarom wil ik op elke overgang van een horizontaal naar een verticaal vlak een afronding. Ok, ik verlies er een ietsie pietsie plaats mee. Maar het gemak waarmee je daar overheen kan gaan om het zuiver te houden ... Dat is me tot nu toe volkomen onbekend!

Ja, 't is helemaal zeker! Ik ga een ruimte vinden waarmee ik kan spelen.

Als ik er zo over nadenk en alle noemenswaardige punten voor mezelf op een rijtje zet, zonder die dingen weg te laten die 'k hier niet schreef, dan valt het me op dat 't soms wel lang duurde voor 'de kracht van positief denken' zich manifesteerde.
Zou 't daarom zijn dat mijn persoonlijke Erik Vonk nog niet op mijn scène verschenen is? Ik geloof er heel erg hard in dat hij bestaat. Dus loopt hij ergens rond. Misschien zoals een andere schorpioen zei, zonder 't geringste vermoeden van wat hem te wachten staat!

Of misschien is het allemaal toeval en hebben die twee en hun gelijken iets wat de rest van ons niet heeft: een overtuigingskracht die zelfs puur vergif op vitamientjes doet lijken.

Van huizen en mensen

Waarom ben ik zo vaak verhuisd?
Hoe sterk ben ik ook voorstander van rechts terwijl ik me links voel en gedraag?


'k Gebruik de term 'Bohemien' niet voor niets. Hij dekt een groot stuk van de lading.
"a person with artistic or intellectual tendencies, who lives and acts with no regard for conventional rules of behavior." - according to the American College Dictionary.


In een blogstuk schreef ik ooit:"Als ik zie, hoe op een werf alles tot stand komt en daar mijn gevoel bij bouwwerken aan toevoeg, dan worden gebouwen een soort van wezens. Creaties, maar ook bestaansvormen die van de mens een leven krijgen en invloeden ondervinden, buiten de wil van mensen om. Ze worden verdedigd. Wij beschermen hen, want zij beschermen ons."
Mijn houding tegenover een gebouw, zoals een woning, is omwille van mijn gevoel dan ook sterk gelijkend op die tegenover de mensen om wie ik geef. Ik kan tot in het diepste van mijn zijn genieten van de structuur, materialen, sfeer die er hangt en gevoelens die het opwekt. Toch is er nog geen enkel huis geweest, hoe prachtig ook, waarvan ik dacht:"Hier wil ik voor altijd wonen." Omdat het net is als bij mensen, dat ik wél weet dat ik het nu fijn vind om er te zijn, maar geen idee heb van hoe ik er over x-zoveel tijd tegenover zal staan. Zoals ik niet wil huwen met een mens, wil ik dat ook niet met een huis. Ik wil er in wonen, in 'zijn' zolang dat het beste is.
En net zoals ik mijn gewezen minnaars gewillig losliet, zag ik mijn gewezen woonwezens graag met andere mensen er in.


Links! Rechts!
Links! Rechts!
Links! Rechts!
Kattenvitesse!!


Moest altijd alles toegestaan zijn, als er geen enkele regel of wet zou zijn, dan zouden we geen moment rust hebben. Klopt het dat wie dom is meer leiding nodig heeft dan wie slim is? Anders zou dat al zeker een goeie reden zijn om alles zo veel mogelijk aan regels te onderwerpen. Wat is dom en wat is slim?
Wie kan het tijdelijke ontgroeien, trouw worden en blijven aan principes die gebaseerd zijn op de duizenden en duizenden en duizenden en nóg méér duizenden jaren en eeuwen oude zin van leven?
Wat kan een wakker mens beter doen dan kijken naar wat er is - doorgaans en niet zonder reden of nut een maatschappij vol geforceerde wetmatigheden - en daar zonder (over)last te bezorgen afstand van nemen?

Zwemmen in Art-deco

• In welk openbaar zwembad hoor je het water al van in de kleedhokjes zachtjes klotsen?
• In 't welke heb je meteen het bad voor je als je een kleedhokje verlaat?
• In 't welke sta je om op een startblok te stappen al met je voeten in 't water?
• In 't welke zou je enkel rugslag zwemmen, om het bad niet uit het oog te moeten verliezen?

In het oudste overdekte zwembad van Vlaanderen, in het Zwembad Van Eyck in Gent.

'k Was er voorbije vrijdag voor 't eerst in mijn leven en het heeft indruk op me gemaakt.

Platgebouw

.

Een flatgebouw. Waar slaat dat op? 'Flat' wil zeggen vlak. Eén appartement in zo'n building is plat. Maar het hele gebouw toch helemaal niet?
Daar hebben we toch niet te goed over nagedacht toen we dat hebben overgenomen, mij dunkt 'e' mij.