Professor Caped Stick

She acts by forse of nature!

En de jouwe?

Toppie!!

Als kind dacht ik dat eilanden drijvende schijven land waren.

Moesten wij nu eens zulk soort eilanden zijn.
In plaats van die bergen, waarvan alleen 't topje te zien is.

de verhuis der visitekaartjes

We hebben allemaal een systeem nodig om georganiseerd te blijven. Dat is als we toch al zover geraakt zijn, dat we van die zaligheid hebben kunnen proeven om die dingen die we willen doen ook effectief gedaan te krijgen.

Ik houd van de digitale aanpak. ‘t Uitwisselen van gegevens gaat via die weg snel, gemakkelijk en ‘t is goedkoop. Na zoveel jaar computergebruik, vind ik ‘t nog altijd fantastisch dat één klik voor een ‘floep en ‘t is ergens anders heen’ kan zorgen. Het soort van overmeesteren van tijd en afstand, kan mij nog altijd ontzettend opgetogen maken over het bestaan van internet.
Even beheerst uitgelaten dan dat ik lelijk kan doen op de momenten dat één of andere server niet werkt. Oehh!! Dan kan je mijn humeur maar beter niet trachten te verbeteren. Ik HEB het er niet mee en ik wil dat venijnig doen over een panne mij gepermitteerd wordt.

Ook al ben ik zelf dus verkocht en verknocht aan applicaties op computer, toch kan ik goed aannemen dat anderen zweren bij papier en een favoriete schrijfstok. Het is ten slotte enkel de manier van werken die telt en niet het medium dat je ervoor gebruikt. Ik wil ook niet altijd en overal een laptop meezeulen, maar wél een notitieboek! ‘k Doe veel met allerlei elektronische aardigheden, omdat ik die gewoonweg ‘graag’ gebruik en dat is vast niet in het minste, omdat ik na jaren aan een klavier sneller kan tikken dan met de hand kan schrijven.
Maar het ronduit schitterend samengevatte systeem dat David Allen onder de noemer ‘Getting Things Done’ weergeeft, kan even goed worden toegepast met een notitieboek, een agenda en een klassiek klassement.

Eén van mijn vriendinnen stampt gewapend met pen en papier, een gsm en een agenda volledig afgewerkte theaterprojecten uit de grond. - combinatie 'uit de grond stampen' en 'afgewerkt' lijkt niet ideaal ... wel ... ze blijft stampen tot ze helemaal de grond uit zijn! nah!! -
Ze wil best aannemen dat het een pak gemakkelijker zou lopen met behulp van een aantal computerprogramma’s - naast Word, want dat gebruikt ze al! - maar kwam er nooit toe om ze te zoeken, omdat het terrein haar té onbekend is. Ze zegt “Ik zie mijn computer niet graag.” en ik vertel haar dat ‘t zo is, omdat ze niet weet wat hij allemaal voor haar zou willen doen.
Ja, inderdaad. Ik raad haar bepaalde tools aan. Neen, niet om haar net zo digitaal-gericht als mezelf te maken. Enkel zodat ze toch eerst een keer zou kunnen proeven voor ze “Ik lust da nie-ie-ie!” roept.
Ben ik dan geen bijzonder redelijk soort missionaris?!

Die redelijkheid gaat zo ver, dat ik zélfs mijzelf een stap terug laat doen!
Contactgegevens bewaar ik net als zoveel op computer. Dat is ook de plek waar ik ze het vaakst gebruik (e-mail, Voice over IP, internettelefonie). Daarnaast worden de gegevens ook nog bewaard in mijn gsm en - voor het geval er zich een f*cking panne voordoet!! - ook in een ouderwets adresboekje - dat ik dus zelden of nooit gebruik, omdat ik tijdens een panne sowieso niet in de juiste mood ben om contacten op te bellen!! En toch …

Toch gooi ik visitekaartjes nooit weg. Elk visitekaartje dat ik ooit in mijn leven kreeg, bewaarde ik. Ik deed er nooit nog iets mee, maar kon er geen afscheid van nemen. Ze hebben iets, die kaartjes. Ze zeggen iets. Dat kan over de persoon zijn wiens gegevens het draagt of over de organisatie waaraan hij of zij verbonden is.
Er zijn heel onopvallende kaartjes, er zijn pareltjes en ook gedrochten.
Zo is dat toch hé? Als je de contactgegevens van iemand gedicteerd krijgt, dan komt daar zelden interpretatie bij kijken. Maar zo’n kaartje daarentegen … Dat lokt direct een mening uit.
En precies daarom, heb ik besloten dat ik een stap terug zal doen. Ik ga die kaartjes in de toekomst effectief gebruiken. ‘k Ga ze in een bakje met tabblaadjes stoppen en telkens ik iemand wil contacteren, zal ik mijzelf aan die ‘ingesloten boodschap’ herinneren. Dan zal ik die ‘keuze’ van de betrokkene uit het bakje halen en opnieuw interpreteren. Want enkel op die manier kan zo’n signaal helemaal zijn werk doen.
De meeste voelen ook zo fijn hé …

de beperkingen van de totentaal

Ben je blij, boos, triest, verbaasd of wat dan ook waarvan je wéét dat je het bent, dan zet je een daarbij passend gezicht op.
En wat als je ‘t niet weet?
Dan zie je er misschien uit zoals blob eergisteravond.

Zat was onderweg naar iets doen, bezig betrokken te worden bij een activiteit. Een bezigheid waarvan ze onlangs nog had vastgesteld dat ze die niet had en veronderstelde dat het ook in de toekomst niet 't geval zou worden. Gevolg? Deels positieve verwondering en de bijbehorende snoet.
Ze ging er van uit dat wat er sowieso al was ook snel weer zou volgen. En op het moment dat het op de proppen kwam, wist ze met de beste wil niet de vinger te leggen op wat ze daar nou eigenlijk echt van vond of zelfs hoe ze er tegenover zou willen staan.


“Trek zo geen toot!” wordt wel eens gezegd tegen iemand die met mimiek zijn ongenoegen laat blijken. “Ik trek geen toot!” wordt door de trekker dan ook wel eens beweerd.
Een hypocriet persoon, wordt hier bij ons ‘nen totentrekker’ genoemd. Vast omdat hij opzettelijk een expressie kiest die van zijn oprecht gevoel afwijkt.
Maar in hoeverre worden onze gezichtsspieren bewust gestuurd? Komt eerst de emotie en na de bewustwording ervan, in super snel tempo - alsof ‘t vanzelf ging, maar dus wél gestuurd door gedachten - de bijbehorende gelaatsuitdrukking? Of arriveren de beide tegelijkertijd omdat ze alle twee uit dezelfde, verborgen poel komen?
Is dat misschien ook de reden waarom we zo veel ongeloofwaardig acteerwerk zien? Omdat mensen al te vaak emotie willen uitdrukken vanuit redenering? Is daarom de fysieke beleving van een gespeelde emotie, zoveel belangrijker dan de verstandelijke herkenning?
Want hoeveel acteurs zijn er niet, die hun lichaam vergeten? Doordat onze focus op het aangezicht ligt, zijn we al te vaak geneigd de taal van onze houding en bewegingen over het hoofd te zien. Verbale communicatie heeft de aandacht danig verlegd, dat we meer dan de helft van wat we zelf vertellen niet meer verstaan. Terwijl ons lijf uiteindelijk toch zegt wat er gezegd moet worden, als we het met ons gezicht niet zonder woorden weten te brengen.
Zoals bij blob dus ...

witte plamuur en krullekes

dacht daar zo ineens aan ...

bron

bron

En zo zijn er overal overeenkomsten te vinden. Als we zelf maar genoeg moeite willen doen om aan te tonen dat ze er zijn!

Om u maar te zeggen hoe belachelijk 't is om ...
Pfff!! Neen, ik ga niet proberen waar een paar duizend jaar beschaving nog niet eens in geslaagd is.

blob hangt het soms uit

Gisteren bijvoorbeeld.

Bijna de hele dag lang heeft ze zich – 'ze' ja, want ja ... toch wel hoor ... volgens mij is 't een 'ze' - ontzettend onproductief liggen wentelen in boosheid op zichzelf, net omwille van boosheid op zichzelf. Het leek een beetje op zelfmedelijden, maar dan zonder het 'ocharme' gehalte.
Altijd maar “dat steekt mij tegen!”, “waarom reageer ik nu zo?!”, “ik moet hieruit!”, “waarom kan ik hier nou niet gewoon direct uit?!!”, ...




Op zulk moment zou een mens van “sliep, sliep, sliep!” naar haar gaan doen hoor!


Herinnert u zich dat nog mensen? Dat van “sliep, sliep, sliep!”-gedoe als u niet flink geweest was? Erg hé?
Dan was u al triest, voelde u zich al helemaal mislukt om wat u deed of net niet kon doen en kreeg u dát er nog een keer bovenop. Werd u plotsklaps nog eens zo mistroostig als u al was, niet?
“Sliep, sliep, sliep!” was eigenlijk niet meer dan een collectieve pesterij die volkomen aanvaard werd. Ook door volwassenen. Die er niet zelden zelf aan deelnamen!
Dan weten wij wel beter, hé? Wij doen zo tersluiks wel een keer ons beklag tegen elkaar, maar dat is het dan ook. Wij gaan het blob niet nog een keer extra in het gezicht smijten, toch? Want zo'n mentale pandoering, daarvan weten wij dat het geen enkel, maar dan ook geen enkel pedagogisch nut heeft.
Ik heb het alvast niet gedaan. En kijk! Vandaag is ze alweer best handelbaar.

er zijn mooie en er zijn lelijke streepjes

Ja, ik zie graag streepjes.

Horizontale streepjes in felle, warme kleuren voor truien en shirtjes. Ik ben nogal een fijntje qua rug en schouders en daarmee kan ik dan een beetje optisch bedriegen. Maar 't gaat me veel en veel meer om het levendige, speelse, opgewekte dat ze uitstralen. Ik word daar goed gezind beter gehumeurd van.
Allez zeg zelf! Daar kan je nu toch niet somber bij blijven?






In mijn vorig huis had ik zelfs eens tot op een hoogte van zo'n 120 cm behangen met verticale streepjes in zachte, maar evengoed vrolijke kleurtjes. - Wat ik overigens nooit meer zou doen, want dat stak mij héél rap tegen! - Om u maar te zeggen ...


En als je lang genoeg wacht met het defragmenteren van je harde schijf ...
dan krijg je ook streepjes ...
Maar die kleuren zijn veel te hard dus heb ik ze maar weggewerkt.
Zeg zelf! Daar word je nu toch niet vrolijk van hé?






Welke streepjes vindt u mooi?
En welke tooootaaaaaaal niet?

blobje en het carnaval

Dertig jaar geleden was er bij blob op school een groot carnavalsfeest. Vele kinderen waren verkleed in fruit. De mama van blob zelf had voor de gelegenheid speciaal uit Duitsland een lang, wit prinsessenkleed met glinsterkes meegebracht en daarbij een zilverkleurige punthoed met uit de top een stuk gordijn.
Omdat prinsessen mooi zijn, moest blob zich ook schminken. Dus nam het vettige stiftjes en een potje plakkende glinsterkes mee. De andere kindjes wilden ook blinken. Maar het was maar een klein potteken. Dus wou blob niet delen.
Eén van de kindjes, dat op een homofiel leek, wou tóch per se glinsteren en pikte het potje. Toen blob zijn wangen zag, verweet het hem voor dief en toen hij dat ontkende met het potje in zijn handen, plantte blob twee vingernagels in de rug van zijn hand en trok zijn vlees open. De dief weende en blob ging - met de andere kindjes die mooi blijven zagen waren naar een beetje glitter tot blob toch toegegeven had - naar de turnzaal waar het feest al bezig was.
Oma nam veel foto's van de kindjes met een kartonnen annanas of peer rond hun hoofd en ook ééntje van blob met wat klasgenootjes die ook graag op de foto wilden.

Thuis keken oma en onze pit naar 'Op Volle Toeren' op Holland. En als er carnavalliedjes gezongen werden en oma moest naar de keuken, dan stapte ze niet, maar waggelde er naartoe. Als ze dan voorbij de zetel van onze pit passeerde, kon hij iets langer dan anders onder haar rok grabbelen. Want al waggelend ging ze trager vooruit en pas toen ze de zetel zogoed als voorbij was, riep ze elke keer luid en boos:"Ah-ei jongen!!!"

Onze pit en de mama zijn ondertussen al lang dood, zoals u misschien al wist. Alle twee gestorven aan kanker.
Blob rookt veel, zal misschien ook redelijk rap sterven aan kanker en kan dus maar beter niet te veel serieus zijn.
En zo heeft blob er gisteren of eergisteren aan gedacht om misschien nog een keer mee te doen met zo'n echt domme, onnozele carnaval en ging daardoor op zoek naar een paar liedjes van toen op Holland. U zult er zeker enkele van herkennen. 't Zijn allemaal maar korte stukjes hoor. Net genoeg om te weten te komen of u er de seskes van krijgt of goesting om ook mee te doen.

linkje in de adresbalk plakken en u krijgt een blanco pagina mét muziekje
- als ik er zelf een linkje van maak, werkt die niet :-(

www.tullepetaon.net/audio/fragment094.swf
www.tullepetaon.net/audio/fragment043.swf
www.tullepetaon.net/audio/fragment025.swf
www.tullepetaon.net/audio/fragment152.swf
www.tullepetaon.net/audio/fragment153.swf

blobje spreekt van eenzaamheid

"Ik ben eenzaam.
En dat is goed.
Want zo moet ik zijn als je er niet bent."

zou ik willen kunnen zeggen.
Maar ik kan het niet, want het is niet zo.



Of is dát eenzaam zijn?
Graag eenzaam willen zijn omdat iemand er niet is,
maar zo niemand kennen?
Nog niet zo ver zijn, het missen van het missen niet meer te zoeken,
maar niemand te missen hebben?



Het wil alleszins zeggen dat hét niet verdwijnt als je er bent.

just hangin' in there

Er zijn dagen dat ik opsta, doorgezakt op een stoel ga hangen, "ei-ei-ei-ei!!", "pffffff!", "jakkeu-eu-eu", ... om beurt door mijn hoofd gaan en het lijkt of ik die dag niets anders zal kunnen bereiken dan teleurstelling. Extra kromme rug, opgetrokken schouders, kin naar beneden, armen die daar maar wat hangen te hangen, handen in de schoot en een blik die er vast zo uitgedroogd uitziet als die van een beest in een zoo. Als ik dan niet rap iets vind om mij daaruit te trekken, is die dag gegarandeerd naar de zak!!
Maar als ik er wel in slaag om mijzelf bij mijne collé te pakken en - al was het op automatische piloot - aan iets te laten beginnen, dan is dat eigenlijk heel rap over.

Merci hé mannen!!

We zullen 't moeten doen met wat ze ons tot nu toe gegeven hebben.
Mijn favoriete band stopt er eind dit jaar mee.
En ja ... ik word daar zo'n beetje sentimenteel van ...

Pas op! Voor mij is 't alleszins zo dat zij sowieso meer gemaakt hebben dat ik prachtig vind, dan eender welke andere band ik ken. Maar zo goed weten dat er dus geen nieuw materiaal meer zal bij komen. Mja ... toch spijtig.

Hun laatste mega-hit bijvoorbeeld ...
Vanaf de eerste keer dat ik hem hoorde, wist ik dat 't weer zo ene was waar ik helemaal gek op zou worden.
'k Had waarschijnlijk nog niet de helft verstaan van wat hij zong. Maar het klonk zooooo ... 'k Wist nog niet wat precies maar toch drong het al meteen naar binnen.
Nog een aantal keer geluisterd. De klank van de muziek en zijn stem hun werk op zich laten doen en daarna de tekst erbij genomen. En ja ... Typisch Coldplay ... Het klopte weer als een bus, de tekst en muziek vallen weer naadloos samen. En dát vind ik voor een pop-rock-song niét evident. Of zeg maar eerder uitzonderlijk!

Pas toen ik de tekst volledig kende, kon ik woorden vinden voor wat de klank had gedaan.
Onvoorstelbaar heroïsch klinkt het dus ... dat was 't woord voor het ontzettend drijvende dat erin zit. Maar ... met een in en in trieste inslag. De keerzijde, de onvermijdelijke neveneffecten, zoals het onbegrip, de verwijten, de terugval en vooral, wat er met kop en schouders bovenuit steekt, de berusting bij de negatieve indrukken tijdens die terugblik en beschouwing van de nieuwe toestand.
En technisch groots ze zelf zijn als artiesten, muzikanten. De gezamelijke, glorieuze zang die op de achtergrond gehouden wordt, de kerkklok die afstand suggereert. Dat is toch allemaal geen toeval? Dat versterkt de indruk dat 't om iets gaat wat hoe sterk ook, ondertussen al voorbij en, op de herinneringen na, buiten bereik geraakt is.

Mensenlief die mannen zijn écht wel goed in wat ze doen.

coldplay - Viva La Vida

Applausverslaving

'k Heb onlangs een recensie gelezen over David Nolens zijn 'Stilte en melk voor iedereen'.
Pffff!! Als het boek nog maar lijkt op de bespreking, dan is het 'bezemsteel-in-mijn-gat'-gehalte veel te hoog voor een neurootje als ik. Ge moet niet gaan zoeken, waar dat ge uit uzelf al overschot van hebt - bedenk ik nu.
"Ja, maar zo krijg ik daar beter zicht op." argumenteert de navelstaarder in mij.
"Niks van! Uw zicht is al beperkt genoeg!" tegenargumenteert mijn ander stukje (gezond?) verstand.

'k Vond 't woord 'applausverslaving' - werd gebruikt in die recensie - wel mooi. Als je 't opzoekt met Google, krijg je nagenoeg enkel verwijzingen naar dat boek. Vreemd ... Want ik kan me daar wel iets bij voorstellen. En hoe kan ik me nu iets kunnen voorstellen bij een woord dat nog maar net uitgevonden is?
Gelijk dat 'swaffelen' ... Dat was ook iets dat al héél lang bestond, waar iemand dan plots een woord op plakt. Dat woord had evengoed 'swiefelen' kunnen zijn, toch? Op zich zegt 't toch helemaal niets? Toen ik het voor 't eerst las, kon ik me dus niet indenken waarover dat zou kunnen gaan. En dát vind ik logisch met nieuwe woorden.
Ik hou ook niet van dat soort niets zeggende woorden. Maar wel van 'applausverslaving' dus. Dat sprak mij aan.
Want neem nu theater. - Daarin krijg je met applaus te maken. Allez, dat is dikwijls toch goed meegenomen. - Wel, dat is een vieze beeste!! Als ge daarvan gebeten zijt, geraakt ge daar nooit meer helemaal vanaf.

Ik wissel nu ne keer altijd, altijd constant 't gebruik van 'je' en 'ge' hé!! En ja, 'k ga 't laten staan, want 't is zo dat 't mij uitkomt.

Gebeten dus ...
Jjjjá!! 't Is weer zover. 'k Heb 't lang bij kijken gehouden, maar ben nu toch weer aan een stuk begonnen. Toen ik dat woord - applausverlaviiiiing - las, stelde ik me de vraag of dat voor een deel de reden is waarom ik terug theater wil maken, of dat op mij ook van toepassing is.
Ja, 'k heb dat met rare ziekten ook. Ik ontdek symptomen van ... van alles. Breng het ter sprake en ik vind wel iets dat er zou kunnen op wijzen dat ik 't heb. Ze hebben daar een mooie naam voor ... hypochondrie ... en dat doet mij altijd aan een nijlpaard denken - which is the fun part!
The even better part is, dat ik - nu dat ik er bij stilsta - bedenk dat ik dat eigenlijk niet meer zo heb. Ja, ik heb dat gehad. De volledige hutsekluts, met alles erop en eraan. Soit, gehád dus.
Ben nog altijd wel wat het 'ik heb dat ook!!'-type. Zeer emphatisch hé. Zo emphatisch dat ik me in iedereen zijn misérie herken. En egocentrisch dus ook. Want ik trek alles naar mijn persoontje toe. Is dat dan eigenlijk niet vreemd, dat ik toch goed naar anderen kan luisteren? Ik gebruik die herkenning - bij mijn weten - niet zoals ik soms bij anderen hoor:"Och en bij MIJ dan! Ik hé, ik ... " en ze zijn vertrokken. - Toeme! Blijft erbij!! -
'Applausverslaving' ... Ik wil dat niet. Want ik wil niet enkel maar theater maken om het applaus. Dat mensen 't appreciëren is tof. Maar applaus alleen is te gemakkelijk. - Hoor mij!! - Ja, 'k wil gewoon zeggen dat 't feit dat sommige mensen iets goed vinden, niet wil zeggen dat ik 't ook zelf goed vind. 't Moet niet zodanig moeilijk zijn, dat er geen kat nog mee te bereiken valt. Maar op de 'gulle lach' ben ik ook niet uit.
't Is veel meer dan dat. Applaus is de kers op de taart. Maar als die kers er niet is, hoeft de taart niet in de vuilbak. 't Is heel dat werkproces dat er aan vooraf gaat. Dat zoeken, uitproberen, aanpassen, prutsen, vinden, ... Ik denk dat ik een 'maakverslaving' heb. Een 'scheppingsdrang'!! Klinkt schoon hé?

Mja ... den ene maakt kindjes en den anderen iets anders. In hoeverre is dat vanzelfsprekend of sluit het één het ander uit?
Laat dat nu net aan bod komen in 't stuk.

'Vooruit'-gang

Eerlijk gezegd weet ik niet hoe mensen het doen. 't Is waarschijnlijk iets wat je gewend moet zijn.
'k Zit hier in Café Vooruit en kan mij niet indenken dat ik in dit rumoer iets deftig ineen zou kunnen steken.
Ja, ik vermoed dat heel wat mensen hier zijn om werk en ... te combineren.

Ok, ik zit hier ook met een ding op tafel en ik zie bij een ander met een ding op tafel een doos roltabak en filterhulzen in zijn kabas zitten. - Ik schuif mijn sigaretten ook zelf - Maar in die mate 'mee' met den tijd, dat ik me compleet kan afsluiten voor die prikkels die afbreuk doen aan mijn productiviteit ... mmmm ... dat zou serieus wat training vragen.
En toch ... toch heeft 't wel iets plezant, aantrekkelijk, levendig, gezellig, ...

't Is zoveel minder fysiek afgesloten. Contact leggen gaat zoooo gemakkelijk!
De gast aan het tafeltje naast mij, sprak me aan naar aanleiding van een telefoontje dat hij net kreeg van een vriend van hem. We bleven even in gesprek en toen hij wegging zei hij 'bedank' omdat hij heel even 'een babbel' nodig had. 'Zoooo' gemakkelijk dus.

Twee jonge vrouwen vroegen of ze aan 'mijn tafeltje' mochten zitten, omdat er geen enkel ander meer vrij was.
Ik moet hier meer komen. Dat 'niet schuwen' van nabijheid zou me nu en dan wel eens goed doen.

ah maar allez?!!

Ge kunt dat zo hebben hé, dat iets u gelijk een emmertje donsveertjes over de kop valt, uw mond wijd open is door het "aaaaaahaaaaaaa!!!" roepen, er daardoor een stuk of wat naar binnen kruipen en ge u bijkans verslikt.

Wel, dat is mij nu ook net overkomen zie.

friedeum!

Er is mij toen ik de volwassen leeftijd bereikte, niet verteld dat ik niet meer verondersteld werd braaf te zijn. En grotendeels daardoor heb ik mij veel langer schuldig gevoeld dan nodig, over al die dingen die ik veel vroeger ben beginnen doen en willen dan ik van haar mocht.
Ja, ja, ja ... Ik had dat uit mezelf moeten weten. Wel ... Neen, toch niet!
Toen 't niet mocht, was daar geen enkele voor mij aannemelijke reden voor. Edoch, helemaal vanzelf nam ik de vrouw - de schuldgevoelleverancier - haar beweringen aan; ongeveer zoals de natuurfenomenen waarvoor de verklaring mij niet bekend was. En als ik in mijn hoofd had gestoken dat iets slecht was (en ik slecht was), zonder voor mij bevattelijke reden, dan kon ik ook niet op basis van eigen argumenten te weten komen wanneer 't dan wel ok was.
Dus, als je jonge mensen ongegronde angsten, zwartgalligheid en dergelijke bezorgt om hen ergens van te weerhouden, heb dan tenminste de decency om hen - eens ze volgens jou wel oud genoeg zijn - te zeggen dat 't allemaal dikke zever in pakskes was. Bullshit die ervoor moest proberen zorgen dat ze zich minstens toch slecht voelden als ze jouw zin niet deden.


En willen al diegenen die "Ja, ja ... D'r ga' veel spijt in ne zak eerdat 'em vol is." zeggen elke keer een jong mens iets spijtig vindt, met den enen ook dát een keer uitleggen eens hun living doll volgens hen plots wel oud genoeg is om écht aandacht te geven?
Ah neen, mja ... 't Zal dat zijn. Die leeftijd bereikt een mens bij een heel groot deel van de met opvoeding belasten waarschijnlijk nooit. Zelfs niet bij die categorie die dat grootbrengen naar zich toe trekt vanuit de bewering dat zij 't beter kunnen dan de natuurlijke ouder(s).


"Friedeum!" my ass!! Mijn rugzak is voor een groot stuk gevuld met stront. En als ik blijf proberen om daar patekes van te bakken, zal 't niet voor sebiet zijn.




free!, originally uploaded by dP spot.

babyborrel

Erlend ging vannamiddag naar een babyborrel.
Kort voor hij vertrok vroeg hij me waar de kaartjes lagen. Ik verwees hem eerst naar de lade met rouwkaartjes.

Later op de dag nam ik de foto.



neglect, originally uploaded by dP spot.

Broeders van Liefde

'k Heb enkel 'Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen' nog maar gezien. Fan-tas-tisch stuk!!!
'Broeders van Liefde' wou 'k deze keer niet missen. Meteen ticket besteld.

Compagnie Cecilia / Union Suspecte / HETPALEIS – Broeders van Liefde

van de bus naar Pointillisme

Stond ik gisteren op de bus te wachten en geraakte aan de klap met een heer op leeftijd. Hij bleek in Dendermonde te wonen, schildert, plant binnenkort een tentoonstelling in Gent en stelde zichzelf voor als Willy Bosteels. Een markante man en aangenaam in de omgang.

Uit nieuwsgierigheid gaf ik vandaag de naam in op Google. Meneer Bosteels zou van 1933 zijn, tot de Dendermondse School behoren en onder meer "Rood Landschap" en "Woonwagens" (Piron - Baz 1 - pag. 126) geschilderd hebben. Dat allemaal in geval mijn meneer Bosteels dé Willy Bosteels is waarvan sprake op het internet.
Nu wou ik toch wel weten wat de 'Dendermondse School' kenmerkt. Van Dendermonde afkomstig zijnde, weet u ... En die curieuze-neuziteit bracht me tot bij een omschrijving van Impressionisme en zo bij Pointillisme.

Straf! Ja, eigenlijk straf hoe ontzettend weinig ik afweet van stromingen in de kunst. Terwijl ik het net boeiend vind om te weten welke technieken bepaalde stromingen nu precies onderscheiden van andere, weet ik er nagenoeg niets vanaf.
Een vriend van me, vertelde me kort geleden, dat de streepjestekening die ik van Aurélie had gemaakt niet knap te noemen was, maar wel 'iets' had, 'iets' wat zei dat het 'iets' zou kunnen worden. Dat op zich vond ik al heel prettig om te horen, omdat het uiteindelijk toch enkel een schetsje was. Enerzijds was het bezigheidstherapie geweest en anderzijds kon het voor mezelf als geheugensteuntje dienen.
De manier waarop het getekend was, deed hem ergens aan Impressionisme denken, maar wel héél vlak. Ik moest bekennen dat ik geen flauw idee had waarom! Tot nu ik gelezen heb, dat in die stroming kleuren náást elkaar werden aangebracht om ze nadien door de hersenen te laten vermengen tot de kleur die men wou weergeven. En DAT was nu precies wat ik op toen wilde doen!! Niet als op voorhand vastgelegd doel op zich. Neen, gewoonweg omdat ik slechts enkele kleuren bij de hand had en mijn plan moest trekken om tot die kleur te komen die ik hebben wou. Van armoei dus. Zoals ik vroeger al vertelde wou ik rond haar persoon een straling van warm licht proberen weergeven. Maar ik kon de kleuren met die viltstiftjes niet in elkaar laten overlopen of vervagen. Dus zette ik streepjes om het allemaal niet té zwaar en donker te maken en van iets verder bekeken zonder scherpe focus toch die doorloop te krijgen.
Kortom, zonder het te weten, was ik dus eigenlijk met een sterk vereenvoudigde vorm van Pointillisme bezig. Helemaal strikt en juist was het natuurlijk niet, omdat echt Pointillisme enkel primaire kleuren gebruikt, maar de bedoeling was wel gelijkaardig.

Als mijn meneer Bosteels dé meneer Bosteels is, dan zou onderstaande van zijn hand zijn en is hij volgens mij - zoals ik gisteren al vermoedde - een warm mens.
En ondanks ik doorgaans een voorkeur heb voor niet figuratieve en surrealistische kunst - omdat het voor mijn part minder met denken en meer met voelen te maken heeft - wil ik dat soort werken toch wel graag in het echt kunnen zien. Omdat ik de indruk heb, dat ook daar gemikt wordt op zintuiglijke gewaarwording die omgezet wordt naar emotie. En door dat te schrijven, bedenk ik dat dat laatste misschien zelfs voor alle kunstvormen 't geval is. Maar ik herhaal 'misschien', want ik weet er zo weinig vanaf niet waar ...

slaapmutske 1

Wanneer ik te moe ben om nog de moeite te willen doen mijn gedachten neer te schrijven, ben ik doorgaans ook te moe om ze nog te onthouden. Daarom heb ik naast mijn bed een ouderwetse dictafoon - niets fancy, geen modern display en piepkleine toetsen, maar grote op de tast herkenbare knoppen. Want die bedenkingen van vlak voor ik in slaap val, lijken me geregeld belangrijk genoeg om ze niet zomaar te laten wegglippen. Tenminste, voor mezelf toch.
Nu heb ik net even naar de tape geluisterd en heb ondertussen blijkbaar al een flink aantal zaken ingesproken, waarbij ik nog altijd even stil wil blijven staan. Vandaar de '1' in de titel.

Eéntje is:
" ... lijkt zich te verslikken in de romantiek die hij/zij voor zichzelf droomt. Eigenlijk doen we dat allemaal een beetje. We verslikken ons in wat we voor onszelf dromen. Door dromen voor onszelf uit te bouwen, bouwen we er eigenlijk een muur rond."

Ok, misschien doen we dat niet allemaal. Zelfs niet een beetje. Er zijn vast heel wat mensen zonder dromen. Maar ik keek toen naar het deel mét.

Waarom zeg ik dat? Waarom bouwen we volgens mij een muur rond onze dromen als we ze met onze verbeelding verder ontwikkelen? Ik wil helemaal niet beweren dat dagdromen destructief werkt. Door onze betrachtingen vorm te geven in dagdromen bouwen we d'r een dun gipsmuurtje rond. Eéntje dat ervoor zorgt, dat onze verlangens te onderscheiden vallen van die van anderen. We maken onze droom voor onszelf uitgesproken genoeg, om hem te kunnen meedragen als leidraad. Dat lijkt me goed.
Hoe meer of hoe langer we die uitbouw uitsluitend in onze fantasie houden, hoe moeilijker het me echter lijkt om het verlangen ook in realiteit bevredigd te krijgen. Voor een deel al, omdat het een manier wordt om nu al, zonder grote inspanningen van de verwezenlijking te genieten. Wanneer we niet meer willen werken aan die ontwikkeling, maar meteen de vruchten willen plukken, ligt onze focus niet meer op de zoektocht hoe iets in realiteit verwezenlijkt kan worden. We zijn gericht op het plezierige deel. De vele hindernissen en mogelijke tegenslagen, dromen we er daarom niet bij. Ik toch alleszins niet. Onze droom komt hoe langer hoe verder van het verwezenlijkbare te staan, omdat hij niet meer met hetzelfde opzet - de actie - wordt uitgebouwd. Het gipsmuurtje is ondertussen vervangen door een bakstenen muur. De droom geraakt moeilijker bij de realiteit van het dagelijkse leven en die realiteit heeft ook heel wat minder invloed op de richting die we er mee uitgaan.
Door geregeld weg te zakken in die droom en buiten de realiteit met volle teugen te genieten, willen of kunnen we steeds minder - concreet - met het basisidee aanvangen. De wil kan ontbreken, omdat de bevrediging door fantasie nagenoeg hetzelfde aanvoelt dan die uit werkelijke verwezenlijking. De kunde kan ontbreken, omdat hij ondertussen proporties heeft aangenomen, die in ons dagelijks leven helemaal niet meer binnen bereik liggen. De neiging om op gefantaseer terug te vallen wordt steeds groter en de muur rond de basisidee bestaat op de duur uit gewapend beton.

Kortom, die redenering zegt mij dat dromen goed is, maar we het beste niet te lang wachten om er wat mee te doen als dat oorspronkelijk de bedoeling was.

beeld

Ik maak een beeld
voor een beeld van een vrouw

Want dat is wat we graag zien
een beeld

En als dat beeld niet blijkt te kloppen
dan maken we een nieuw

klote hormonen!!

Een paar dagen geleden wist je 't al. Je lief moeten vragen, om je tieten net iets minder stevig knedend beet te pakken, omdat ze er lekkerder uitzien, maar ook alleen zo voelen als ze voorzichtig behandeld worden. Dat zijn de dagen waarop je van die boezem geniet, zonder dat iemand hem aanraakt. Permanent een heel lichte tinteling in 't vlees en ietsje sterker in de tepels. Which is nice ...
En je wist het dus dan al, dat je jezelf een paar dagen nadien zou voelen als een platte vijg die door een nevel van tristesse omhuld wordt.

Elke keer weer denk ik:"Deze keer niet. Ik aanvaard nu al dat 't normaal is dat ik mij wat minder zal voelen en daarmee zal ik 't allemaal te snel af zijn. Ik ga er pro-actief mee om. Ik ben het voor. 't Feit dat ik geen fut zal hebben om ook maar ergens plezier aan te beleven en robotisch de dag door zal schuiven, zal zich niet herhalen van deze keer. Want als ik het nu al accepteer, kan ik mij daar niet druk om maken en ..."
Maar dat is het hem dus hé! Dát is het!!! Ik maak mij niet druk! Ik wind mij niet op en sakker niet. Ik vlieg mensen niet naar de strot omdat ze iets zeggen. 'k Heb alleen zo'n lichte Saudade in mijn lijf. Alsof ik de indruk heb dat alles somber is, maar zonder ernstig genoeg te zijn om te vrezen dat 't voor altijd zo zal blijven. En met dat die ernst er niet is, kan ik het niet hebben dat ik mij daar dan niet gewoonweg overheen kan zetten. Nu!!!

Ik dacht dus, dat 't deze keer gene waar ging zijn. Dat mijn analyse van 't probleem de oplossing zelve was. Maar 't is weer wel waar. 't Is zo ... ik voel mij zo vijg als een vijg die weet dat ze morgen alweer een dadel zou kunnen zijn, zich maar kan voelen.

Wat een cirque! Wat een klucht om te proberen daar vat op te krijgen ook ...
Pffff ...

jaar

'k Ben blij. Allez, 'blij' is misschien 't woord niet. Eerder content ...
Al mijn gefoeter en geflans hebben er voor gezorgd, dat ik niet dat soort goeie voornemens heb voor 't nieuw jaar, waarvan ik nog niet kon merken dat ze mij effectief goed doen. 'k Ben er mij voor 't eerst van bewust, dat ik op veel fronten, van mezelf gerust mag verder doen zoals ik bezig ben. Voor een woelig jaar ten huize dP spot -gelijk 2008 toch écht wel geweest is - is dat tof, heel tof.



Februari, de 17de - overlijdensdatum van mijn moeder:
'deine van hierboven' en ik besluiten na veel en laaaaang wikken en wegen, proberen, volhouden, uithouden, waarderen, ... dat 't tijd is om elkaar te laten gaan en net daardoor te tonen dat we elkaar graag zien. We blijven de beste maten en zien geen enkele reden om elk apart te gaan wonen.
Dus ... twee dagen 35 jaar en na een relatie van bijna zeven jaar
- de relatie waarvoor ik het meeste moeite deed van alle relaties die 'k ooit had;
écht moeite, want ik probeerde voor 't eerst in mijn leven om mijn noden aan te passen aan de noden van mijn partner -
weer single.
Wat leerde ik eruit? Dat ik beter niet te veel moeite kan doen. Dat ik het beter kan houden op het delen van mijn noden met iemand die dezelfde heeft. Te veel proberen om te zijn wie ik niet ben, maakt me letterlijk ziek. En dat is in de verste verte geen verwijt naar E toe, want IK heb dat willen proberen. Ik heb precies dát willen proberen, wat ik van anderen niet wil: dat ze dingen doen waar ze zelf geen boodschap aan hebben, om hun gedrag te laten aansluiten bij mijn behoeften.

April:
ik ondervind dat het voorttrekken van een groep ongemotiveerde mensen mij lukt, maar de prijs me te hoog ligt om hem te blijven betalen.

April - Augustus:
gevoelsmatig had ik al geruime tijd voor februari geen lief meer, dus stort ik mij gretig op de zoektocht naar een nieuwe liefde om te verslinden. Het zoeken en de beleving van de nieuwe contacten zijn even boeiend als vermoeiend. Ik heb geen geduld, wil meteen vinden wat ik zoek en consumeren wat ik vind. Als ik niet vind, ben ik weer weg en als ik vind, bijt ik - dat laatste tot ontsteltenis van de onvrijwillige prooi.

Eind augustus - begin september:
interne verhuis. Enkel aparte slaapkamers hebben, voldoet niet meer. Ik wil ruimte voor mezelf en E treedt me daarin meteen bij als ik voorstel om 't huis verder op te delen.
Het indelen en aankleden van mijn deel, maakt dat ik ideeën terug concreet wil en kan uitwerken. Daarmee bezig kunnen zijn, maakt dat ik droompjes die jaren in de kast zaten, kan testen op haalbaarheid en af kan stellen op reëele vereisten. Zowel het bedenken, op punt zetten als fysiek verwezenlijken van die ontwerpen doet me goed.

September:
iemand die er ooit was en nooit helemaal verdween, komt terug. Hij verbergt geen betrachtingen meer en mij komt dat goed uit.

November:
hij belt, ik zit met verdriet, hij komt naar me toe, ik vraag of hij die avond wilt blijven en hij doet dat. Er is meer aan de hand dan 'dat komt mij goed uit'. En dat komt mij goed uit.
Hij heeft veel aan mij, als ik aan hem. Hij wil 'dingen' doen, net als ik. Hij wil helpen als dat kan, zoals ik. Hij kent mij, zo goed als ik hem.
Ik wil fysiek oprechte beleving en mentaal oprechte aandacht, en ik krijg beide zonder opgeëist te worden of dat zelf te willen doen.
Ja, misschien ben ik technisch bekeken nog altijd vrijgezel, gezien ik aan niemand rekenschap hoef te geven over wat ik wanneer doe of met wie. Maar ik word te goed gesoigneerd, om op zoek te zijn.
Eind november beslis ik - na een babbel - om niet vaste contacten achterwege te laten.

Nog in november:
terug meer gaan tekenen als een soort vervolg op en/of gevolg van het herinrichten van mijn stek
Behoefte om minder 'nieuwe bekenden' te frequenteren, omdat ze een ander soort aandacht vragen dan 'oude bekenden'; een soort aandacht die ik niet lang aan één stuk kan geven.

Begin december:
het organiseren, een doordachte plek geven aan mijn persoonlijke spullen binnen een heel andere indeling dan voordien - lees: veel minder verdeeld over verschillende ruimten - werpt zijn vruchten af. Na het tekenen volgen ideeën voor driedimensionele werken, die ik net als mijn interieur-oplossingen zoveel mogelijk met gerecycleerde materialen wil maken; en dat lukt.

Eind december:
ik besef dat uitgaan niet meer mijn ding is, dat ik geniet van fysiek bezig zijn met de verwezenlijking van dingen die ik bedacht heb, dat via het internet veel contacten me goed doen en ik tegelijk naar de fysieke aanwezigheid van ontzettend weinig mensen uitkijk.



Omdat ik nu en dan zie wat het niet bij jezelf kunnen geraken met mensen aanricht, ben ik blij dat ik steeds dichter geraak. Allez, 'blij' is misschien 't woord niet. Ook weer eerder content.

stroom

zonder stroom --> andere focus, originally uploaded by dP spot.

(vrijdag 19 december 2008)

Gisteren had ik het over Low Impact Man en daarstraks at ik friet van ‘t frietkot bij kaarslicht!
Niet uit principe neen. Er is een algemene stroompanne. Al sinds een uur of half acht en nu is ‘t bij twaalven.
Leve de laptop op batterijen!! Maar ‘k kan wel niet op tinternet, want de modem werkt met elektriciteit. Nu schrijven en later op blog zetten dus.

Dat je niet veel meer kunt doen, merkt waarschijnlijk iedereen op bij zo’n defect. Maar mij valt ‘t nu opeens op hoe luidruchtig mijn stek is in normale omstandigheden. Ik vermoed dat bijna alle apparaten waarvan de stekker in blijft steken - zelfs zonder stand by te zijn - geluid maken. Van dat geluid dat je niet bewust opmerkt, waarvan je pas merkt dat ‘t er was eens het er niet meer is.
Eigenlijk is dat iets als de goede zorgen van een lief. Rare vergelijking, ok. Maar bijvoorbeeld het tikken van een klok, dat merk je wél op. Zeker als je geen klokgetik gewend bent. Dat zou ‘k dan vergelijken met een lief dat je in de watten legt, maar jou daar ook voortdurend op wijst. Tegenover goede zorgen, die willen ongemerkt verstrekt worden. En als ze er dan plots niet meer zijn, dan pas besef je dat ze er waren.
Nu vind ik dat van dat achtergrondgeluid helemaal niet erg dat ‘t er niet is. Maar ‘k zou toch graag hebben dat ‘t terugkomt. Simpelweg omdat het dan zou willen zeggen dat er terug stroom is. En dat is ergens ook weer vergelijkbaar met dat lief. Maar dan met ‘t lief zelf als achtergrondgeluid. Hoeveel zijn er zo niet, die ‘t er graag terug zouden bijpakken?

bare necessities

bare necessities, originally uploaded by dP spot.

Dé periode om ons weer op veel meer te storten.

Maar daarná dan toch een keer tot bij Low Impact Man?

Want ...

Discover The Hit Crew!

Huishoudkunde - anno 2008

Editie voor de vrouw die een huis deelt met iemand van het andere geslacht.


Les 1

Beken dat u - net als zoveel anderen - veel en veel te veel tijd doorbrengt aan uw computer. U zult zich gesteund voelen op het moment dat men zich in u herkent en wie weet dat er iemand opduikt die er wél al een oplossing voor vond.

Les 2

Koop geen toestellen, gadgets, enz die u tijd zouden besparen. De tijd die u wint, zult u toch ook aan uw computer doorbrengen. Ze zorgen er bovendien voor dat u nog minder tijd uittrekt voor uw huishoudelijke taken, waardoor u nóg meer tijd tekort komt.

Les 3

Als er iets gedaan moet worden, doet u alsof u alleen woont. De overtuiging dat uw mannelijke huisgenoot volle bak meehelpt in 't huishouden, geeft u de valse indruk dat u zelf nog amper wat hoeft te doen. Dat ontneemt u - op die talrijke momenten dat het boeltje in 't honderd loopt - bijgevolg het kostbare recht om te zagen dat 't allemaal voor uwen appel is.

Les 4

Zorg dat uw voorraad serviesgoed, bestek, kleding en al die andere onderhoudsintensieve producten zo groot of zo klein mogelijk is, naargelang de beschikbare aan het zicht onttrokken ruimte en uw tolerantie tegenover bergen achterstand.


Les 5

Sluit in tijden van hoogste nood leuke digitale tijdrovers achter een paswoord dat enkel uw huisgenoot kent en doe bij hem hetzelfde. Niet digitale tijdsponzen kunnen ... vergeten worden, wegens niet meer van toepassing.

inkijk - deel 5 - grote fan, slechte klant

Wat de reden is die erachter steekt, ik weet het niet, maar ondanks ik opruimsessies moet inlassen, ben ik gek op lege vlakken in huis. Ben ik een sloddervos die zich verschuilt achter goesting in perfectionisme? Of ben ik een perfectionist die alles laat slingeren, omdat het ultieme doel toch niet haalbaar lijkt?

Als kind dat leerde schrijven, deed ik veel en veel te lang over de rijen lettertjes. Als er bij mij thuis andere kindjes kwamen spelen, was ik telkens helemaal van mijn melk, omdat alles een vaste plaats had en ik niets overhoop gehaald wou zien.
Een jaar of vier later was er op mijn kamer nergens nog een lege dm² te vinden. Muren vol posters, plafont vol lege doosjes en de rest vol papperassen, kleren, schoenen, tassen, spullen, lege colaflesjes en brol. Maar midden in dat slagveld dagdroomde ik over minimalisme.

Deine van hierboven heeft 't enkele maanden geleden nog gezegd. Ik kan niet doseren.
Als ik verliefd ben, loop ik daarvan over. Als ik verdrietig ben, zit er in mij een krijsend jammerende vrouw zoals die uit 't Midden-Oosten, die zich verschuilt achter een zombie die niet meer praat, lacht, eet. Ben ik opgewekt, dan spring ik letterlijk gaatjes in de lucht. Als ik kwaad ben - en alleen! - adem ik snuivend. In gezelschap houd ik dat gevoel onderdrukt, omdat ik weet dat ik anders té lelijk ga doen. Als ik contact heb met anderen, is er liefst geen woord, klank of gebaar dat mij ontgaat en tracht ik mijn reactie op hen zo volledig mogelijk weer te geven. Maar tussen die perioden van intensiteit kan flink wat tijd zitten, want face to face small talk kost me ontzettend veel moeite en constant dezelfde diepgang behouden, lukt me niet zonder mezelf mentaal uit te wringen.
't Is alles of niets, 't is zo in alles en in mijn privé leven wil ik dat niet meer constant onder controle houden.

Ge zout dat misschien op 't eerste zicht niet zeggen, maar dat verklaart ook waarom ik zelfs Ikea vaak nog te duur vind. Ikea is goedkoop als je 't vergelijkt met een traditionele prijszetting. Maar in vergelijking met wat je betaalt in een kringloopwinkel of als je zelf iets maakt, is dat dan weer niet meer 't geval. En ook hier stel ik me weer extreem op. Gaan voor de laagste prijs voor dat wat je hebben wilt, wordt een sport als je er zo ver in gaat dan ik.

Als je met plezier een boek leest over hoe Ingvar Kamprad Ikea gemaakt heeft tot wat het is, dan mag je jezelf toch wel een fan noemen, denk ik.
Al jaren blader ik gefacineerd door de catalogi, de webpagina's, vul ik fictieve interieurs, loop ik voor mijn lol alle nagebootste kamertjes in de winkel door. Maar er is een keerzijde. Ikea is zelf slachtoffer geworden van de devotie die hij bij mij teweegbracht.

Na de hoeveelheid van die meubelen die ik in elkaar heb gestoken, speel je met de plannetjes die erbij horen. Je leert al doende hoe ze in elkaar steken en waarom. Bij elke "Hé dat is een goed gedacht!!" tijdens mijn bezoekjes via eender welk kanaal, bleef er wat residu hangen, zodat ik op de duur niet meer bij hen naar oplossingen ging zoeken, maar zelf dingen begon uit te dokteren. En laat dat laatste nu 't enige zijn wat op vlak van inrichting aan mijn Ikea-lol kan tippen en vaak zelfs nog leuker, geschikter én goedkoper is.
Wil ik dan een simpel hangkastje boven mijn pc-tafel, dan maak ik dat dus zelf.

• Eén plank die aan consoles hangt.
• Eén plank daarboven die op consoles steunt.
• Op beide planken een aluminium U-profiel.
• Aan de zijkant een hardboard bekleed met zwart meubelfolie.
• Vier schuifdeurtjes: één plaat uit een oude pc-case, één stuk karton bekleed met zwart meubelfolie en twee foto's op karton.

't Volgende wordt een kapstok voor hoeden, mutsen en paraplu's die aan de muur hangt.
Uitleg en foto's volgen natuurlijk.

films over 'wel en toch niet' en 'niet en toch wel'

"Dressed up like a car crash
The wheels are turning byt you're upside down"

"Red lights, grey morning
You stumble out of a hole in the ground
A vampire or a victim
It depends on who's around"


'In weiter Ferne, so nah!' - Wim Wenders. Een vervolg op 'Der Himmel über Berlin'

Met Nastassja Kinski. Eén van de mooiste vrouwen die 'k ooit zag.
Maar dat is niet de reden waarom ik hem wil zien.








'El lado oscuro del corazón' - Eliseo Subiela.

Lijkt me een film die de liefde even surrealistisch laat zien dan ze is.

Wild Schaap

Een prachtige tekst van de vzw Wild Schaap (op Facebook) deed mij nadenken over de rem die "Doe ik het wel goed?", "Doe ik het wel zoals het hoort?" voortdurend zetten op onze mogelijkheid om kinderlijk plezier te halen uit wat we doen en beleven.
Dat (ook als leek!!) kunst maken in een van commerce gescheiden vorm - wat eigenlijk niet anders kan, maar dat wordt vaak vergeten - een middel is om op te houden met enkel maar redeneren en opnieuw over te gaan tot leven, heb ik dankzij Pascale Pringels het duidelijkste kunnen voelen. De momenten dat een mens los komt van de beperkende bekommerdheid om maatschappelijke consequenties en zich enkel nog op technisch vlak verdiept in de nuancering van wat hij uitdraagt, voelen zoooo bevrijdend en geven zoooo veel voldoening dat wie ze kent zich terecht instant rijk mag noemen.
Kunst is voor mij een middel geworden om een kijk op de samenleving en de eigen beleving daarvan weer te geven, dat geen verantwoording hoeft af te leggen en is daardoor de eerlijkste vorm van communicatie, met andere woorden zonder het masker dat daarbuiten nagenoeg altijd wordt gebruikt.

vzw Wild Schaap ... 'k Weet niet of het beeld dat ik ervan heb al juist is. Hoe toegankelijk de vzw zal worden, zal vast afhankelijk zijn van welke richting de organisatie precies uit wilt. Werken met amateurs verloopt vaak anders dan met mensen die opgeleid zijn en/of bereid zijn om zich volledig te geven voor een project. Al zijn er volgens mij ook leken die de nodige inzet kunnen opbrengen om iets in elkaar te steken dat gezien mag worden. Toch kan ik aannemen dat een gebrek aan achtergrond soms hinderlijk is bij 't op poten zetten van bepaalde zaken.
'k Zou 't graag een platform zien worden voor alle schapen die willen uitzoeken en plezier hebben in hoe wild ze kunnen doen, ondanks de ketting waar ze mee vast liggen. Wie ondervindt dat 't best nog wel meevalt en de mogelijkheden nog heel wat groter zijn dan ze soms lijken, merkt de ketting niet meer en staat als los in een wei. Diegenen die dan ook nog een keer over den draad willen springen, die hebben vast iets anders nodig. ;-)

'k Ben in elk geval wreed content dat zij - oprichters van de vzw Wild Schaap - blijven doen waar ze goed in zijn. Als ze de kennis die ze hebben, willen delen met anderen die nog aan 't zoeken zijn of wat hulp kunnen gebruiken en samen willen werken met andere gezonde wildebrassen is dat goed meegenomen!!

het schijnsel van het licht in de mens

Bij momenten lijken dingen die op 't eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, binnen in mij samen te vallen.

Aurélie verbleef voor haar werk in Mumbai op het moment van de terroristische aanvallen en maakte het van heel dichtbij mee. Ondertussen is ze veilig terug thuis. Ook al ken ik haar lang niet bijzonder goed, toch is ze bijzonder voor me en ben ik blij dat ze de aanslagen heeft overleefd.
Pas nadat ik haar fotografeerde en tekenende kwam ik met beetjes te weten waarom ik haar omringd had met licht. Als je naar de tekening kijkt zonder te focussen, is het duidelijker dat er nabij haar meer geel in de tekening zit. Zonder me daar bewust van te zijn, had ik haar joie de vivre opgemerkt.

Kort voor dat ik bericht kreeg van Aurélie, las ik over Frank Lloyd Wright.

"Al zijn ontwerpen drukten zijn eerbied voor de natuur en zijn overtuigende geloof in het belang van menselijke waarden uit - ofzoals hij zelf zei: "menselijkheid". Wright stelde dat "schoonheid slechts het schijnen van het licht (ziel) van de mens" is.
Met zijn Organic Design probeerde hij de spirituele essentie van zowel de mens als de natuur te symboliseren en vast te leggen. Wright gaf niet alleen vele impulsen tot vernieuwing aan de Amerikaanse en Europese architectuur, maar ook in zijn eigen oeuvre wist hij consequent en op steeds verrassende wijze zijn ideaal - organische architectuur - te verwezenlijken. Organische architectuur is gebaseerd op de idee van eenheid in zijn en handelen: architectuur moet voortvloeien uit de 'wetten der natuur' en dus ook in vorm en materiaal niet tegenstrijdig met de natuurlijke omgeving zijn. Daarnaast moet architectuur, als product van de cultuur, deze gestalte geven, de eenheid van natuur en cultuur belichamend en de gemeenschap dienend. Ook in geschrifte heeft Wright bekendheid aan deze, wel als romantisch gekwalificeerde opvatting van functionalisme gegeven. Wright was historicist noch modernist in de eerste plaats was hij een humanist."
(http://www.kunstbus.nl/architectuur/frank+lloyd+wright.html)

Zonder het te weten, ben ik eigenlijk al heel lang fan van de mens.
'k Zou dat misschien een keer kunnen verduidelijken door een post over hoe ik doorgaans denk bij 't ontwerpen.

Als 't volgende er dan nog bij komt ...

"Er bestaat niets hogers in het menselijk bewustzijn dan het stralen van dit innerlijke licht. Wij noemen het schoonheid. Schoonheid is slechts het schijnsel van het licht in de mens - de glans van de hoge romantiek van zijn menszijn, zoals wij weten dat architectuur, kunst , filosofie en religie romantisch zijn. Ze voeden allemaal het niet te doven licht in de ziel van de mens of worden erdooor gevoed. Hij kan geen intellectuele afwegingen buiten deze inspriratie om maken. Van de wieg tot het graf hunkert zijn ware wezen naar deze realiteit, opdat zijn leven na de dood als licht in het hiernamaals verzekerd is. Zoals het zonlicht om hulpeloze voorwerpen speelt en vorm en uiterlijk ervan zichtbaar maakt, zo stroomt een vergelijkbaar licht, waarvan de zon het sympbool is, uit het geïnspireerde werk van de mensheid. Dit innerlijke licht garandeert dat de architectuur, kunst en religie van de mens één zijn - zijn symbolen. Daarom kunnen we de humaniteit zelf als licht beschouwen, dat nooit dooft. Lagere gevoelens in de mens zijn onderworpen aan het wonder van zijn eigen licht. Er is geen kostbaarder element van de onsterfelijkheid dan een dergelijke humane menselijkheid. De hemel kan alleen het symbool van dit licht der lichten zijn wanneer de hemel in deze zin tot haven wordt."
(A Testament, Frank Lloyd Wright)

dan kan ik het niet nalaten om voor mijzelf een verband te leggen tussen de levenslust van Aurélie en het licht dat Frank Lloyd Wright beschrijft.
Ik acht het best wel mogelijk dat ik de man begrijp.

'Grootmoeder' wordt weer 'Oma'

Oma, originally uploaded by dP spot.

Dat is de vrouw die probeerde om mij op te voeden.
Tot voor kort had ik bij haar een slecht gevoel. Al van sinds ik zo'n vijf jaar oud was.

Ze meent dat ze me kent, maar ik weet dat ze slechts een stuk kan zien.
Ik meen dat ik haar ken en weet vast ook nog geen honderdste van alles wat belang heeft bij zo'n bewering.

Zij is mijn dichtste familielid dat - bij mijn weten - nog in leven is. De moeder van mijn moeder.
Mijn moeder zelf is overleden.
Haar vader ook.
Mijn natuurlijke vader heb ik nooit gekend.

'Grootmoeder' is een term die ik koppel aan de kleine 30 jaar waarin we elkaar slechts duldden.
'Oma' was ze niet meer sinds voordien.
Ze hoorde dat liever, heeft ze ooit gezegd.

Spoorwegmaatschappij maakt autoloze vrouwen uithuizig.

De Lijn heeft Gentenaars geleerd om te vertrouwen op het openbaar vervoer. In het weekend rijden er quasi non-stop trams en bussen.

Ging ik vorige zaterdag naar het optreden van Arsenal in Mechelen. Geraakte ik met de trein niet meer terug naar Gent of ik moest rond langs Brussel Zuid en daar om half één 's nachts 37 minuten wachten. De laatste verbinding zonder toertje rond vertrok om 22u05!!!!
Oplossing: overnachting bij een vriend die ook naar 't optreden ging.


Ging ik voorbije vrijdagavond naar een toneelvoorstelling kijken in Dendermonde. Laatste rechtstreekse verbinding terug naar Gent om 23u02!!
En met de bus? Ja er is een verbinding ... Bruikbaar? Mwoehahahahaaa!!!! De laatste bus vertrok om enkele minuten na 20u!!!!!
Oplossing: overnachting bij oma die in Dendermonde woont.


Maar hey ... Ik heb de keuze. Ik MOET niet weg uit Gent.

inkijk - deel 4 - schermpje van papier

'k Wou per se een rek aan de muur afschermen met behangpapier waarop ik kan schrijven, tekenen, schilderen, foto's en gebruikte tickets plakken, ...
EN!! Het moest ook nog met zo min mogelijk middelen!! Ja, dat was de challenge. Als ik van alles en nog wat mocht kopen om dat te regelen, had ik er geen zak aan gevonden.

't Leek me logisch om te werken met stukken van ongeveer 190 cm hoog op de breedte van een rol behangpapier, die ik zou ophangen aan een gordijnrail. Maar dat was dan ook het enige wat vast stond.

Eerste poging:
Zijkanten van de rol over de volledige lengte versterkt met bamboostokken en opgehangen aan twee hoekjes van zo'n reep.
Niet goed, want papier hing bovenaan te veel door.

Tweede poging:
Zij- en bovenkanten versterkt met ijzerdraad.
Hing nog altijd te veel door.

Derde poging:
Zoom gemaakt aan onder- en bovenkant van de reep. Door die lussen per band een metalen buisje onder en boven. Bovenaan door het metalen buisje een ijzerdraad die aan de twee uiteinden wordt vastgemaakt aan de rail.
En nu is 't in orde!!
Elke lengte overlapt de linkse zodat er geen inkijk is. Maar ze kunnen elk afzonderlijk een stuk opzij geschoven worden.



De metalen buisjes had ik nog in de kelder staan. Ze waren onderdeel van een gammel schoenenrek dat ik ooit kocht.
Als er een stuk vol gekriebeld is, kan ik dat gewoon losmaken en vervangen door een blanco. Yes!!!




Omdat ik systematisch materiaal wil gebruiken, dat op 't eerste zicht niet meer kan dienen, heb ik daar zelfs een ronkende term opgeplakt: Trash Chic.
Daarbij gaat 't dan niet om 'chic' in de traditionele betekenis, maar om 't feit dat er inventief naar oplossingen wordt gezocht en zoveel mogelijk op recyclage wordt gemikt. Het idee en de uitwerking zijn chic in plaats van (enkel) het resultaat.

Eén van de volgende stukken trash die ik onder handen ga nemen, is het metalen frame van een versleten, eenvoudige ligzetel. Zo'n ding om op te zonnen, dat je dicht kunt plooien.
'k Heb al ergens een idee, maar nog niet uitgewerkt genoeg om te beschrijven.

Met de bamboostokken - een vijftal van zo'n twee meter - wil ik een lichtarmatuur maken.
De stokken zijn hol. Daardoor wil ik draad trekken en bovenaan een lampje hebben de sterkte van de lichtjes in een kerstboom of een zaklampje.
Rond de stokken kunnen dan - naar het licht toe ;-) - klimplanten groeien.
Foto's volgen wel weer.


Ja, dat is plezant om mee bezig te zijn!
En als er mensen zijn die een afgedankt voorwerp in de kelder of zolder hebben, waarvan ze zich afvragen of daar zo niets mee aan te vangen valt, u weet mij te vinden!!

Flexi Squeegee

Om met van die wegwerpdoekjes te poetsen, bestaan er al een tijd van die flexibele systemen. Een simpele vloertrekker met zo'n wendbare steel had ik nog niet gezien. Nog geen zeven euro en er zat zelfs een microvezeldweil bij!
Ziet er handig uit.

een hoofd met een deurtje

Ik ben Olga niet. En dat is goed. Goed dat ik dat na zo'n twintig jaar eindelijk lijk door te hebben.
Ik speel te graag mee, ben vast niet genoeg 'onderwerp'.
Maar moest het nu echt? Moest ik dat nu echt voor een heel groot stuk beseffen door na te denken over een verlies?!

Het is zo ... Turks Fruit zou Turks Fruit niet zijn zonder het einde. En sommige van Eric zijn fantasieën zouden hem als een eerste klas klootzak achterlaten zonder dat einde. Maar moest ik nu echt op die manier beseffen hoe alles behalve romantisch en of passioneel zoiets in de realiteit is?

Goed ... Ik verloor meer dan een vriendin.
Ik verloor ook een drang.
Ik hoef geen Eric meer.

En zo haal ik voordeel uit wat me flink door elkaar heeft geschud.
'k Neem het mezelf niet kwalijk, maar 'blij' is anders.





Tsss ... We hadden ooit afgesproken, áls we een dochter kregen, haar naar elkaar te noemen.
Dat was lastig, omdat ik dat achteraf eigenlijk niet zo graag wou.
Zou zij daar ooit nog aan teruggedacht hebben? Op momenten dat ze leeftijdsgenoten kinderen zag krijgen?


nr. 10

Kriebel kakt!!

Bij elke applicatie die je op FB gebruikt, verleen je toegang tot van alles en nog wat. Veel kan mij dat niet schelen, omdat er ten slotte toch niets op staat waarvan ik niet wil dat 't geweten is.
Met een van die (vele, vele, vele, vele, vééééle) spelletjes die daar te vinden zijn, kan je met een zelfgemaakt huisdier op bezoek bij anderen die ook zo'n virtuele tijdspons hebben. Door een vriendin van mij - die ondanks ze niet tuk is op computerspellen toch óók zo'n mormeltje heeft - eerst heel goed omschreven als 'debiel' en nu nog beter als 'toch heel verslavend voor zo'n debiel spel'. 'k Gaf toe dat ik er geen gedacht van heb WAT de makers van zulk soort brol over de werking van 't menselijk brein weten dat ik niet weet, maar ze toch IETS moesten weten.
En dan ... Dan gebeurde er plots dat:



Placeerde ze daar toch wel ineens nen drol zekers!!!

'k Dacht:"Heuh?! Hebben die gasten mijn blogbeschrijving gelezen of wat?!" Dát noem ik nog eens een klantgericht aanbod!!
Zzze marketingboyzz zijn vast niet Nederlandstalig, niet waar? Dus vergeef ik 't hen dat ze 't niet helemaal goed begrepen hebben en vermoeden dat ik kick op kaka. 't Is de geste die telt!!

cultuur met gaten

Enkel en alleen een vermeldinske dat zowel Otango als Arsenal magnifiek waren, dat staat hier op een blog gelijk de mijne niet veel te doen. Vandaar, een paar kleinigheden uit de kantlijn.

De avond van Otango.
Tijdens den entre act, met vieren buiten op de stoep.
M:"C'est toujours si triste ce qu'ils chantent."
S, A, dP:"Hmhm ..."
dP:"C'est souvent le cas avec les chansons du sud, j'ai l'impression. Comme cette musique Portugaise ... Comment ce genre s'appelle de nouveau? ... Sado? Non!!!"
M:"Fado!!"
dP:"Oui! Fado ... Sado?!! ... Bèh, c'est aussi triste ..."


De avond van Arsenal.
Nadien op café met de man die mij een slaapplaats aanbood en een hele goeie vriendin van hem. Een toffe madame die 'k nog maar pas in 't echt had leren kennen.
De toffe madame:"Morgen naar Brugge?"
dP:"Dat zal ervan afhangen hoeveel hij geslapen heeft zeker?!"
Hééél even stilte ... Waardoor 't MIJ duidelijk werd, dat 't NIET duidelijk was dat ik dat had gezegd ZONDER er erg in te hebben, dat het grotendeels aan mij zou gaan liggen als mijnheer niet veel zou slapen.
Om u maar te zeggen dat ik niet altijd iets leutig weet te vinden nadat ik een stommiteit uit mijn botten heb geslagen!!


Laatste faciliteiten gerelateerde ontdekking over mijzelven:
Als ge mij voor heel even als logé over de vloer krijgt ... Warm water, een handdoek gewassen zonder wasverzachter, bed en nen Brita* will do!!

*Vraag niet wat een 'Brita' is, want mijn gastheer zei:
"Allez?! Wie kent dat nu niet? Dat is iets gelijk ne Kodak!!"

Daar zit het.

Daar zit het., originally uploaded by dP spot.

Sociaal vet verteren.

't Is mij nu wel duidelijk. Ik vind sociaal contact fantastisch!! Facebook is een feest, waarop ik zowel mensen van toen terugzie als nieuwe mensen leer kennen. Smalltalk, wat moeilijker babbels, puur gezwets en gezwans, ... Er is allemaal plaats voor. Internet is zowel de plek waar de party plaats vindt als waar wordt afgesproken om er naartoe te gaan. Maar ...

Ik ben niet 't soort mens dat graag lang aan een stuk op zwier gaat. Deze week en de week die komt, heb ik voor mijn normaal doen en laten nog veel dingen gepland om samen met andere mensen te doen - sociale activiteiten dus. Stuk voor stuk gelegenheden waarvan ik blij ben dat ik niet alleen maar heb overwogen om er naartoe te gaan. Maar na 28 november zal 't goed geweest zijn. Dan zal ik er voor kiezen om weer even op mijnen allenen te zijn.
Geen bals, geen optredens, amper bezoek, amper zelf op bezoek, Facebook op een laag pitje, Twitter updaten zonder al te veel te reageren op anderen, ... Kortom, een herfstdutje in een internethol, om nog eens thuis te komen en misschien getekend weer te keren.

Discover Sting!

tamboerijn

tamboerijn, originally uploaded by dP spot.

't Was goed.
Ik ben drie nummers lang blijven staan.

geschifte soep en kolleblommen

Allez ... 11 november en dan weten we opeens allemaal weer hoe lelijk, spijtig, triestig, gruwelijk dat 't is?
Ik ben te laat en kan het dus maar beter laten?
De rest van 't jaar moet ik niet meer luisteren naar hoe goed en raak dat Willem Vermandere het bezingt?


"Die mensen liepen met honderden in bressen door ons straat en die kapten gulzig kommen vol soep binnen die dan nog geschift was door 't onweer!!
En ons 'X' was daar tussen geraakt hé manneken. Aan den Hoeksen Bos is ze 'r uiteindelijk maar vantussen geraakt."
Mijn grootmoeder over de krijgsgevangen die tijdens de tweede wereldoorlog gelijk runderen door de straten van Zele gedreven werden.
De blik in haar ogen toont mij persoonlijk dan meer dan de honderden beelden die elke dag op tv getoond worden.

"Ge hebt geen tijd om na te denken. 't Is 't hij of 't zijden 't gij."
"Wie dat zegt dat 'em niet benauwd was, is ne leugenaar! Ik durf dat zeggen: ik heb in mijn broek gescheten van benauwdheid!"
Wijlen mijn grootvader over de tijd dat hij als oorlogsvrijwilliger op zestienjarige leeftijd aan 't front mee vocht.
't Deed vies om een man uit één stuk zo'n dingen op die toon te horen zeggen. 'k Heb nooit geweten, wat die dingen eigenlijk voor sporen bij hem achtergelaten hebben.


Uit pure angst reed hij in Utrecht met een tank de vijandelijke linies in en zijn compagnie heeft het daar gehaald.
Achteraf werd er nog dikwijls om gelachen:"Hij heeft in zijn eentje Utrecht bevrijd!"
Want zo is dat: we lachen erom om het te verwerken, om te tonen dat we er tegen kunnen of dat we er alweer mee rond zijn.
En zo moet dat: want er zal altijd oorlog zijn. Vrees ik ...



'k Weet ook niet of hij de vertaling kende van 'In Flanders fields'. Hij noemde dat (ook) kolleblommen. En hij zag die graag. En ik ook. En ik hem ... mijn oorlogsheld die geen held was. Evenmin als al de rest.

Fucking standbeelden!!
Voor marionetten van de mensheid zijn veroveringszucht!!!
Hoe lang gaat 't nog duren voor we wat minder op beesten lijken?!

Kolleblommen zijn een schoon symbool. Die blijven enkel overeind waar ze gegroeid zijn. Pluk ze om ze ergens anders neer te poten en ze vallen slap.
Mensen zouden beter wat meer op kolleblommen lijken ...




dank aan een virtuële vriend voor de foto

stratigrafische benadering van een outfit

stratigrafische benadering van een outfit, originally uploaded by dP spot.

Zo'n voorstelling geeft een verrassend duidelijk beeld van de mate van bedekking.
Als het nog kouder wordt, zal het eerste dal - van links gezien - zeker en vast gevuld worden!

de vrijgezellen

de vrijgezellen, originally uploaded by dP spot.

mijn meiske

De dag is om en vandaag heb ik je iets meer gemist dan doorgaans. Er zijn zelfs meer dagen dat ik niet aan je denk dan andere, dan dagen als deze dus.

't Is misschien niet schoon, maar 't is vooral op de dagen dat er mij maar weinig inspireert, dat ik mij 't meeste afvraag hoe 't zou geweest zijn, had jij er wel geweest.
Ja, er zijn heel wat keren dat ik zeg dat 't al bij al waarschijnlijk een chance is. En toch ... vandaag mis ik je dus weer.

Misschien omdat ik de titel van een artikel verkeerd geïnterpreteerd had en aan het sprongetje dat mijn hart maakte, heb gemerkt dat 't me toch ergens nog altijd wel kan schelen.
Er stond in de rubriek 'kinderen':"Het is nooit te laat." Maar 't ging over 'om te starten met beweging nemen'.

Let's face it ... Alles op zijn tijd en ik zal iets anders moeten (blijven) doen, om mijzelf nuttig te vinden.

Yes, we can!

Yes, we can!, originally uploaded by dP spot.

En er zijn al direct mensen die menen te weten, dat na zoveel positiviteit alleen teleurstelling kan volgen.
Ik snap het soms toch niet goed hoor ...

Hoe ... Neen, waarom ... Neen, wat is er nu zo fout aan geloven dat wat slecht is niet per se slecht moet blijven?
Die mens zegt toch niet dat hij 't allemaal een keer rap zal oplossen? Hij geeft toch toe dat niet 't onderschatten is en dat 't enkel een kans van slagen heeft als iedereen op de kar wil blijven zitten waar ze nu opgesprongen zijn, of misschien beter gezegd, die kar wil blijven trekken? Hij heeft toch gelijk als hij naar 't verleden verwijst om te tonen dat verandering mogelijk is? Wat is mij dat nu?!!!

Beleidsmensen als Bush en entourage hadden ervoor gezorgd dat ik persoonlijk niet moest hebben van de V.S. van Amerika. Barack Obama heeft daar verandering ingebracht. En ik keur dat niet goed bij mezelf, want ik werd er jaren geleden al op gewezen dat iets meer dan(!) de helft van de bevolking van de V.S. niet voor Bush had gestemd. Maar ik kon die hekel niet van mij afzetten, omdat we er met z'n allen toch maar mooi mee opgescheept zaten.
Bij Barack Obama is dat anders. Als die mens niet effectief kan verwezenlijken wat hij voor ogen heeft, dan zal ik hem, zijn medewerkers en al wie hem daarbij wil helpen dat niet kwalijk nemen. Door hetgeen ze willen en waarvoor ze staan, hebben ze mijn respect al verdiend.

En dat er mij niemand komt zeggen dat ik een naïef wicht ben, om te geloven dat hij beter is dan de rest. Ja, hij is ook op macht uit. Ja, hij heeft ook een groot ego dat hij wil soigneren. Ja, hij zal vast niet altijd even propertjes tewerk gaan. Maar dat moet, om op zo'n positie te kunnen functioneren!! Zo is dat. Als je van jezelf geen goeie dunk hebt en zelf niet in uw capaciteiten gelooft, zelf niet uitgaat van 't gedacht dat jij een massa kunt meekrijgen en op die manier verschil kunt maken voor zo'n gigantische natie, dan begin je daar niet aan.
Voor mijn part mag hij in zijn binnenste "Yes, I can!!" roepen. Waar hij naartoe wil is goed. Goed voor hem, maar niet alleen voor hem. En dat telt voor mij. Een leider mag goed voor zichzelf zorgen, als hij dat maar doet op een manier waardoor zoveel mogelijk anderen kunnen meegenieten. En dat doet hij.

Was pessimisme beter geweest? Was dat dé goede houding geweest om de bergen moeilijkheden die er altijd zijn aan te pakken? Moest hij mensen intomen als ze ervan uitgingen dat 't inderdaad ook anders kan, om toch maar niet op een sokkel terecht te komen waar hij dan eventueel vanaf zou kunnen tuimelen? Neen! En chapeau dat hij op die sokkel wil gaan staan. Want als mensen mij zegden, dat ze eigenlijk een beetje vreesden dat hij zou uit de weg geruimd worden, dan vond ik dat niet eens absurd. En hij, de nieuwe president - Yes!! - is zich daar ook bewust van.
Maar zelfs dat zie ik dan als een bewijs dat zijn kracht niet onderschat moet worden. Als hij diegenen die niet aan zijn kant staan ergens bang maakt, dan zie ik dat als teken dat zij effectief iets hebben om bang voor te zijn.

Neent jong!! Zijt er gerust in ... 't Liedje van de cynici, van de fatalisten, van de principiële dwarsliggers is ginder uit!!! De tijd dat de Amerikanen hun angst werd bespeeld is gepasseerd. Nu wordt hun bereidheid aangesproken, om te vechten voor wat tegen 't zot zijn is. En als je kijkt naar wat voor onmogelijke opdrachten ze in 't verleden al aanvaard hebben, dan zie 'k het hen nog klaarspelen ook.
Yes, we can? 't Zal wel zijn!! Omdat ze verdomme zot genoeg zijn om het op zijn minst te willen proberen. In tegenstelling tot de kakkers hier die dan in een nabeschouwing komen zeggen dat ... Ach!! Fuck them!! Voor 't eerst in heel lang, ben ik blij dat ik 't Amerikaans vlaggetje dat E en ik van vrienden uit Vegas cadeau kregen toch in een bui van kwaadheid niet had weggegooid.

Een link met de volledige overwinningsspeech waarbij je de tekst kunt volgen.

vogelkes zonder kop

Ik zit wel eens in een omgeving die lacht en lolt met mijn onnozelteiten. En dat gaat mij dan goed af. Tot opeens dat "HELP!!!"-gevoel mij even overvalt omdat ik altijd bang ben als ik wat te lang met oppervlakkigheden bezig ben, ondertussen 'de belangrijke' zaken te zullen missen. Dom!! Want ik voel me goed als ik lach.
Is het nog altijd de zegswijze die ik als kind naar mijn hoofd geslingerd kreeg, die me achtervolgd?

"Vogelkes die van 's morgens vroeg zingen, worden overdag door de katten gepakt!"

Allez!!! Wat voor iets is dat nu om een kind als 'boodschap' mee te geven?!!! Dat kan mij zo kwaad maken!! DIE dingen die 't me nu lastig maken om onbevreesd te genieten van de leute die er zomaar kan zijn. Alsof ik nog altijd onder 't juk loop, dat 't niet ongestrafd kan blijven.
Ik denk dat ik van geluk mag spreken dat ik over dat beetje inzicht in de mens zijn denken en doen beschik. Anders was genieten er helemaal niet bij. Van niets niet. Want al wat leuk was, werd voor slecht afgedaan. En 't werd buiten enige context geplaatst. Er werd niet verteld dat dit op dit of dat moment niet verstandig was. Neen, gewoon: slecht! zonder meer ...
Of misschien ben ik slachtoffer van mijn vaardigheid in het denken. Misschien zou 'k moest ik niet zo kunnen denken, daar allemaal totaal niet bij stilstaan en zou 't van mij afglijden omdat 't geen vat zou krijgen.

We zitten op een tak.

Als ik die - zoals ze bij Wiki zeggen - pijnlijk echte personages bij In De Gloria terugzie, vermoed ik dat er vast ook een laag van de bevolking meewarig naar mij kijkt.
Dus bedenk ik wijs:
Er is bijna altijd nog een tak boven die waarop we zelf zitten. En ook daarop zitten vogeltjes ...

Mareike Auer - Natural Wonder 1

naturalwonder1_on.jpg (JPEG-afbeelding, 500x500 pixels) - Geschaald (97%)

dank aan melancholia voor de tip

Voetpadbabbels

Hier in Gent staan de Noord-Afrikaanse mannen 's avonds op 't voetpad met elkaar te praten. Niet heel even zoals wij autochtone Belgen dat zouden doen. Neen, ze zijn daar in gesprek als ik vertrek en als ik drie kwartier later terugkom zijn ze dat nog steeds.
Een verschil in cultuur? 't Is toch zo dat ons mannen als ze iemand tegenkomen het doorgaans niet langer trekken als:"Hoe is 't?", "En met de kinderen alles goed?", om zich dan haastig uit de voeten te maken of in 't beste geval af te spreken om 'een keer af te spreken, om een keer iets te doen tezamen'?
Wel ... Ik denk dat we 't veel te ver gaan zoeken. Volgens mij is 't verschil veel minder groot dan we zo direct zouden zeggen.
In de zomer, ja. Maar nu dat 't koud wordt, doen ze dat nog. Daar moet toch een simpele maar dwingende reden voor zijn?
Kijk ...

Wie kiest de meubels? Gelijk waar. Bij ons, bij Noord-Afrikanen, maakt niet uit.
Juist! De vrouw ...
En al een keer goed gekeken naar de meubels die verkocht worden in winkels die druk door Noord-Afrikanen bezocht worden?
Voilá ...
Dat kan niet missen hé, dat die mannen op straat blijven staan?! Zout gij uwe maat aandoen, wat dat ge zelf niet kunt verdragen?
Ik ben er zeker van! Die mannen vinden dat écht niet schoon, die eetkamers en salons en kaders en beelden en toestanden van bij hun thuis.
Al een keer gekeken naar de meubels in zo'n typisch stamcafé van Noord-Afrikanen?
Voilá ...
Dat zijn de extremisten qua meubelsmaak die dat inrichten. De anti-vrouwen-meubelsmaak-groepering ...
Dus ... die mannen die buiten staan, dat zijn gematigden. Die kiezen de gulden middenweg ... van 't voetpad.

De laatste dans @ Boombal Gent.

De laatste dans - Boombal Gent 31/10/08 from Herman Horsten on Vimeo.

De mazurka is een romantische koppeldans. Wondermooi zowel om naar te luisteren als om op te dansen. Maar niet eenvoudig in begin. Eens dat je die dans echter kent en je kunt laten meevoeren op de muziek is hij zaaaaalig!!!

't Laatste nummer dat de muzikanten op 't Boombal in De Centrale voorbije vrijdag brachten was zo'n mazurka en een meneer met wie ik eerder die avond al danste, kwam mij halen. Op betrekkelijk voorzichtige afstand begonnen en terwijl de dans vorderde, ons laten meevoeren: ogen sluiten, kin lichtjes tegen zijn schouder laten rusten, meneer die de zijkant van zijn hoofd het mijne laat raken, eerst nog af en toe heel lichtjes botsend door de remming om contact te maken en dan het afgeven van de terughoudendheid en het contact toestaan en instand houden zonder druk te voelen, de handen die de ene kant omhoog gehouden worden, laten zakken waarna hij nu en dan heel even zacht mijn hand kneedde.
Ik hield mijn ogen gesloten en had op de duur geen flauw benul meer of er nu nog veel of weinig volk om ons heen aan 't dansen was of niet en was daar ook niet langer dan enkele seconden mee begaan - net de tijd om mij te realiseren dat ik meegegaan was ...
Na de dans straalde die meneer dolgelukkig en pakte me vol appreciatie om die mooie dans heel even stevig vast.
Dát is zo mooi! Zo heel, heel even uit de vaart kunnen stappen die je leven met je neemt en stoppen met je dingen afvragen en gewoon helemaal opgaan in zoiets prachtig dat twee mensen met elkaar delen.

We praatten nog even met vieren over de verschillende folk bals en namen content afscheid.


Voor wie graag andere filmpjes of wat uitleg over mazurka wil:
pagina over mazurka op danswiki
met dank aan Eva voor de tip