Mannen zijn vaak ook zulke gierige Sinten!
Als ze je kunnen vangen met een kleinigheidje, zullen ze de rest van wat in de zak zit niet tevoorschijn halen. Blijk je daarmee niet te overtuigen, dan wordt het aanbod groter. Komt er echter een rivaal ter sprake, dan graaien ze als gek in die Sinten-zak om je toch maar te bewijzen dat je voor hen moet kiezen!!! Berekende bastards!!
Ik vraag me echt wel af wat mannen ervan weerhoudt om gewoon van de eerste keer passioneel hun zak leeg te maken.
En ja! Dit is héél erg voor interpretatie vatbaar, gezien 'de zak leeg maken' ook staat voor klaarkomen.
En ja! Die vraag is ook terecht. Alleen is 't antwoord daarop een stuk eenvoudiger: omdat ze volkomen terecht bang zijn dat ze met hun kloten de deur uit vliegen als ze er niet in slagen om me zowel mentaal als fysiek tevreden te stellen. Nah!!
Als ik log dat een man beter kan zwijgen, heb ik het vooral over alle exemplaren die er toch niet in slagen om te verwoorden wat er in hen omgaat.
Ik ben ook kwaad! Kwaad om 't feit dat woorden niet volstaan als het vervolg niet komt.
Het gaat ook over woorden die verwachtingen scheppen en vaak niet overeenstemmen met wat écht kan.
Het gaat over de beloften die wij mensen elkaar zo graag zouden willen doen, maar waarbij het niet in onze handen ligt of we ze al dan niet kunnen houden.
De pijn die uit de inconsequentie voortkomt, zorgt er voor dat ik bij wijlen wou dat ook de woorden er nooit waren geweest.
Acda en de Munnik - Kom bij me lief
..
Misschien moeten mannen maar niet te veel praten.
Laat dat aan ons over!
Als wij wat zeggen bedoelen we daar minstens twee dingen tegelijkertijd mee. Twee dingen die we allebei even oprecht menen.
Als we zeggen:”Och, da's niet erg.” bedoelen we:”Ik voel me dankzij jou een totale mislukking.” én tegelijkertijd willen we niet dat jullie mannen zich daar schuldig over voelen. Als we zeggen dat we niet haatdragend zijn, bedoelen we dat we jullie niks slechts toewensen én tegelijkertijd zeggen we:”Wat ben ik toch een kalf.” en denken aan een exemplaar waarbij niets ons weerhoudt om het zelf op de slachtbank, zonder verdoving in stukken te hakken.
Als we gillen:”Eten is klaaaaaaar!” willen we zeggen dat het NU AL klaar is en hoor je nog het beste van al:”Zorg dat je snel aan tafel bent om me te tonen dat je mijn moeite van het kiezen in de winkel tot het in elkaar flansen van 't gerecht op prijs stelt.”
Als we opbiechten dat we ...-pijn hebben, versta dan zowel:”Belast me even niet met het jouwe.” en “Vraag me dan toch even hoe erg het is!” als “Houd de wereld van me weg alsjeblief.”.
Dat wij dat beter allemaal effectief zouden uitspreken?!
Stel dat we starten bij ...-pijn. Dan moeten we eigenlijk zeggen:
“Choh ik heb ...-pijn.” én “Mag ik even klagen over hoe erg het is?”
Bij de tweede zin hoort dan weer:”Ik geef je de keuze om me te laten klagen en je hoort er zelfs naar te vragen als ik er uit mezelf niet toe kom.”
Wat ter verduidelijking moet opgevolgd worden door:”Neen, ik verwacht niet dat jij ervoor zorgt dat de ...-pijn weg gaat. Tenzij je dat zou kunnen natuurlijk. Het is gewoon fijn om te weten dat iemand het erg vindt als mij iets stoort.”
Maar als we ...-pijn hebben, lopen we niet over van de zin om alles van naaldje tot draadje uit te leggen. Dan willen we enkel dat je ons aankijkt, ons eventjes bezorgd besnuffeld en zachtjes jankt omdat je ons mist en wilt dat we weer beter worden. Dan laat je het beste je tanden zien aan wie ook maar dichterbij durft te komen en terwijl je je kop iets lager houdt om je rechtopstaande nekharen te tonen en hen doordringend aan blijft kijken, produceer je een dreigend gegrom.
Neen, wij willen geen woorden. Woorden hebben we al.
.
Zo'n zestien jaar geleden vertelde een nuchtere schorpioen, waarop elk gezond vrouwmens haar ogen bleven kleven, over 'De kracht van positief denken'. Hij wilde me ervan overtuigen dat het ondanks de begrijpelijke scepsis die een mens daarbij voelt, écht werkt.
Volgens de standaard van heel wat mensen sta ik, zoveel jaar later, vast nog nergens. Maar ik weet dat er toch wat van is! En da's misschien niet eens zo gek, want ten slotte ligt wat daar wordt beloofd, bijzonder dicht bij het resultaat van een gedreven zoektocht. Wat vreemder is: het werkt voor mij ook als ik iets een tijd lang in m'n achterhoofd laat zitten. 'k Laat me vast onbewust sturen door waar ik naar uitkijk.
Op professioneel vlak, heb ik de meest uiteenlopende dingen gedaan. Maar wel stuk voor stuk activiteiten die me al van ruim ervoor hadden aangesproken. Ok, op één plek bleef ik langer dan ik er eigenlijk had willen zijn. Maar dat valt dan weer wat buiten categorie. 't Had met het verlammende effect van zekerheid te maken.
'k Heb zoals ik al eerder vertelde, op veel verschillende plekken in veel verschillende soorten huizen gewoond. Ook weer vaak panden die een “hééé” bij me konden uitlokken. Ik had 't ooit in mijn hoofd gehaald om in een Oud Herenhuis te willen wonen en ook dat is gelukt.
Als ik nu verhuis, wil ik graag naar een ruimte die minimaal is ingericht. Nog liever casco als mét ingemaakte keuken, afgewerkte badkamer en/of een soort vloer- en wandbekleding die 'k niet kan appreciëren. Graag iets niet té klein, vochtvrij, met veel licht, aansluiting op 't aardgasnet, warmwaterboiler en leidingen tot bij minstens één plek waar ik een kachel kan plaatsen.
Alleen als er zo weinig is, kan ik er precies mee doen wat ik zelf wil: koppig mijn zin doordrijven.
'k Wil zo min mogelijk nieuw kopen en zo veel mogelijk alternatieven zoeken en/of bedenken voor al die dingen waarbij heel wat mensen geen keuze zien. Een omgeving waar de regel 'Keep It Simpel and Stupid' zegeviert. Waarom massa's geld uitgeven aan dure ontwerpen, waarvan de complexe vorm of uitwerking geen meerwaarde biedt? Een voorbeeld? Waar ik nu woon is de inkomhall vrij smal. Waarom een 'mooie' kapstok kopen die ofwel te veel plek inneemt, ofwel niet genoeg jassen kan dragen? Ik zette een gordijnroede vast tegen de muur en gebruik ze met kleerhangers. 'k Deed hetzelfde om handtassen op te hangen aan slagershaakjes. “Op wat trekt dat nu?” zullen heel wat anderen denken. Maar ik vind het praktisch, puur en daarom mooi. Dat ik het heel goedkoop kon houden zonder aan gebruiksgemak te moeten inboeten, was een tweede voorwaarde waaraan het voldeed. Opzet geslaagd dus!
Iets wat ik nog aan het uitwerken ben? Schuifdeuren aan kasten uit doek. Zo wegen ze bijna niets en zijn niet duur. Ik kan ze vol kliederen in één kleur, er wat op schilderen of dat laten doen door iemand die ik ken en naar wiens uitlating ik graag wil kijken. En ze blijven gemakkelijk inwisselbaar vanuit eigen stock. Want hoeveel ruimte neemt een doek in beslag? Zo hoeven ze me ook nooit te vervelen. Simpel toch?!
Waarom zitten er in elk huis ook o-ver-al hoekjes? Elk oppervlak dat moet worden schoongemaakt heeft van die grenzen waar je zonder hoge concentratie niet bij komt. Ik kan mezelf bereid vinden om te poetsen. Maar ondertussen wil ik wel aan iets leuk kunnen denken, zonder dat mijn verstrooidheid ervoor zorgt dat ik net zo goed niets had kunnen doen, omdat ik de 'hoekjes' weer eens vergat. Daarom wil ik op elke overgang van een horizontaal naar een verticaal vlak een afronding. Ok, ik verlies er een ietsie pietsie plaats mee. Maar het gemak waarmee je daar overheen kan gaan om het zuiver te houden ... Dat is me tot nu toe volkomen onbekend!
Ja, 't is helemaal zeker! Ik ga een ruimte vinden waarmee ik kan spelen.
Of misschien is het allemaal toeval en hebben die twee en hun gelijken iets wat de rest van ons niet heeft: een overtuigingskracht die zelfs puur vergif op vitamientjes doet lijken.
Er wordt wel eens over mannen gezegd:"Ik zou verdorie beter naar den doe-het-zelf gaan en mij enen in elkaar steken." Rekening houdend met hoe handig 't merendeel van de vrouwen is, zou 't geen verbetering zijn. LOL
Mannen hebben van tijd tot tijd vast 't zelfde gevoel. Of misschien stellen ze zich veel eerder nu en dan de vraag:"Wat willen die wijven verdomme toch?!"
Wat wil ik? Wat is voor mij belangrijk? Als ik denk 'man', 'Echte Man' ... Wat roept dat op?
Echte Man is fysiek sterker dan ik. Hij heeft meer spierkracht en gebruikt die graag. Hij is trots dat hij fluitend die dingen kan dragen, die ik zuchtend en krochend moet verslepen of zelfs laten liggen. Als hij dat op een dag niet meer kan? Als hij oud geworden is, beeft en slecht op de been is? Dat maakt dan niet uit, want hij kón het wel. Dan kijk ik naar zijn verrimpelde kop en zijn veel dunner en slap geworden ledematen en herinner me genoegzaam wat hij allemaal heeft gedaan.
Echte Man heeft eergevoel. Hij vindt het boeiend om een vrouw naast zich te hebben met een mening, wil die mening kennen, houdt er steeds rekening mee. Maar ... spreek hem niet tegen, ondergraaf zijn recht op trots niet, trek hem niet in twijfel waar derden bij zijn. Dan trek je de pauw zijn veren uit de staart en laat hem in een bloot vogelgat staan. Een pauw zonder staart is maar een zielig figuur.
Echte Man zal me trouwens ook zelf nooit terechtwijzen en plain public. Hij heeft er toch geen moeite mee zekers, om zijn madame in 't gareel te houden?! Zijn mate doet alleen die dingen waarvan ze weet dat ze worden goedgekeurd. En natuurlijk is dat niet zo, en dat weet hij ook wel ... Ik zal soms toch ongewild tegen zijn schenen trappen. Hij zal me dat zeggen. Hij zal 't zeggen als we alleen zijn, omdat een ander niet moet weten, dat hij me nooit volledig in de hand heeft, dat ik nog altijd niet voor de volle honderd procent zijn wil ken en er dus ook niet in slaag om me bij elke publieke gelegenheid aan die wet te houden. Hij weet dat ik hem niet in verlegenheid wil brengen. Hij brengt me geduldig bij wat ik moet weten.
Echte Man luistert naar me als ik hem de weg wil tonen naar hoe hij me kan bereiken. Hij biedt me zijn mentale kracht om pijn, verdriet, zorgen en teleurstellingen te boven te komen. Hij verdient onder meer daarmee het respect dat hij krijgt.
Echte Man wil niet per se kunnen wat ik kan. Hij wil liever doen wat ik niet kan. Hij wil me laten zien dat met hem erbij alles kan (nagenoeg alles, ok ... maar in de wereld van de fantasie steekt het niet op dat beetje verschil), terwijl we allebei zonder elkaar bij de helft blijven steken.
Echte Man pakt me vast als hij zin heeft in mijn lijf, maakt me binnen de kortste keren klaar om hem te ontvangen en laat me onbegrensd genieten van het delen van de gevolgen van elke aanraking die volgt.
Echte Man zegt:”Pijp mij, want ik heb goesting om je gelik en je gretig zuigen te voelen!” Hij draait geen doekjes om waar hij zin in heeft, omdat hij weet dat ik me – net als hij - vervuld voel als hij 't grootste genot waar hij naar uitkijkt door wat ik doe, kan krijgen.
Echte Man verstopt voor mij niet dat hij 't niet allemaal evident vindt. Hij is geen lege spierbundel. Hij denkt na. En door na te denken, trekt hij dingen in twijfel. Hij toont daarmee dat zijn verstand tot meer in staat is als het meedraaien in de tredmolen van alledag.
Echte Man schuwt de rol die hij van nature heeft meegekregen niet. Hij voelt er zich in thuis als hij Echte Vrouw gevonden heeft. Want Echte Man biedt Echte Vrouw de mogelijkheid te zijn wie zij is en kan net daarom door haar in zijn natuurlijkste staat van zijn worden herkend én erkend.
Zondag 8 juni 2008:
Fad Gadget - Back to nature (vanaf 3min10)
Afhankelijk van welke veranderingen er zich aandienen, moet men soms oplossingen zoeken. Oplossingen die een soortement van analyse vragen. Een analyse van een begrip.
'Sociaal contact' bijvoorbeeld.
Netlog geprobeerd. Bevalt me tot nu toe niet echt. Te gemakkelijk. Mensen die in real life vermoed ik in geen honderd jaar iemand zouden durven benaderen, hebben er niet de minste moeite mee om from scratch flirterig te doen – op het kleverige af. Van wie ernstig en met inhoud lijkt, zijn er een pak die je meteen voor één of andere kar willen spannen. Neen, ... 't is mijn ding (nog) niet.
Nieuwe job, betekent nieuwe collega's. Voorzichtig zijn, denk ik daarbij. Werk en privé wil ik liever niet gelijk vermengen.
Systematisch uitgaan naar cafés, dancings, dans-cafés, ... 'omdat 't weekend is', 'om onder de mensen te komen' lijkt me handig als je dat tweede argument vrij letterlijk oppakt. In 't echt dan, in tegenstelling tot Netlog. Versta mij niet verkeerd, maar ik wil toch vooral dansen, urenlang dansen. Liefst van al op funky music! Niet aan één stuk daarom. Maar 'k wil toch vaker op als naast de dansvloer zijn. En geef toe, als je de talrijke Salsabars links wilt laten liggen – in mijn geval met 't gedacht:”been there, done that” -, is dansen niet direct de sociaalste der activiteiten.
En als je geen verplichtingen of boze snoeten wilt, kost uitgaan ook centen.
'Geldtekort', nog zoiets.
Elk zijn behoeften zijn anders, maar ikzelf hoef niet per se hoopjes bankbiljetten te hebben, om die elke dag opnieuw te tellen. Ik wil geld om te kunnen betalen voor de dingen die ik nodig heb. Nodig om te overleven, om me te amuseren, ...
Men kan besparen door minder te verbruiken. Men kan zijn uitgaven optimaliseren door aan betere voorwaarden te kopen. Men kan zijn inkomsten verhogen door meer centen te verdienen. Of men kan verbruiken zonder geld uit te geven, door kosteloos goederen en diensten te verkrijgen. “Laat het me weten als 't lukt!!”, “Hahaha, dat wil ik ook wel!” denkt u wellicht. Maar 't is niet om te lachen.
Elk is goed in 't een en bakt niks van 't ander. “Diene kan met zijn gat vliegen vangen!” wordt gezegd over iemand die al zijn capaciteiten winstgevend maakt. Maar we kunnen onmogelijk allemaal al onze sterke punten in professionele activiteiten omzetten.
Toch is het spijtig dat we vaak tijd moeten verliezen aan zaken waar we slecht in zijn en een hekel aan hebben en dus vaak ook slecht in blijven en een hekel aan houden. Wat we kunnen met de vingers in de neus, daar kruipt dan weer weinig tijd in.
Ok, we kunnen bijleren. Maar er is zoiets als aanleg en dat zorgt ervoor dat de ene nooit de andere zijn rendement haalt, al doet hij nog zoveel moeite. “Wat je zelf doet, doe je meestal beter.” Euh? Meestal dus ja. Mij lijkt het beter om de waarheid onder ogen te zien en bepaalde zaken over te laten aan wie er wél goed in is. “Logisch” denkt u nu. “Anders zou elk zijn eigen brood bakken, meubels maken, auto herstellen, sjaals breien, ...” Let erop dat ik het bewust gehouden heb op zaken waar veel particulieren nood aan hebben en een groot deel daarvan zelf toe in staat is.
Als we nu eens vééééél vaker zouden kunnen bezig zijn met die dingen waar we goed in zijn en zoveel mogelijk van die 'lastige' karweien zouden kunnen overlaten aan iemand die daar dan weer zijn hand niet voor omdraait? 'k Zei het al eerder, dingen die ons geen of nagenoeg geen moeite kosten, doen we doorgaans beter en sneller. Maar als ik bijvoorbeeld een auto heb en iemand zonder wagen meeneem om boodschappen te doen, dan heeft dat niet eens wat met kunde te maken. Toch is het dankzij mij makkelijker om alles thuis te krijgen.
Het zelden te vertrouwen systeem van ''t één plezier is 't ander waard', weet je? Het lukt enkel met een klein deel van de mensen waarmee je een bijzonder goede band hebt. Waarom? Omdat beiden die band dan niet om zeep willen helpen? Als de waardering voor elkaar niet gelijk op gaat, werkt het niet. Is den mensch daarom van de wederdienst afgestapt en overgegaan naar ruilhandel? Omdat 't waarschijnlijk niet simpel was om een huis te betalen met broden, zijn we geld als vaste ruileenheid gaan gebruiken. Daarom en om nog een pak andere redenen natuurlijk. Waar 't mij hier nu om draait is, dat omtrent geld alles – heel vaak terecht - zodanig gereglementeerd werd, dat we niet voor al die dingen waar we goed in zijn en wel eens wat vaker en voor anderen willen doen, geld mogen vragen. Als we het mogen vragen, dan moeten we het aan de staat laten weten als we dat doen en belandt een deel in de gemeenschappelijke pot die belastinggeld heet. Zut?! Dat is nog niet zeker!!
Er zijn mensen op 't idee gekomen om afspraken te maken omtrent die (veel te vaak vergeten) wederdienst. Men sluit zich aan bij de groep, maakt duidelijk wat men wilt doen en kan teweten komen wat anderen aanbieden. Alle goederen en diensten worden gewaardeerd in een ruileenheid die enkel binnen de groep waarde heeft, omdat ze enkel door de leden gebruikt wordt. De LETSers!! LETS staat voor Local Exchange and Trading System of vrij vertaald Lokaal Uitwisselings Systeem (LUS). Toen ik er voor het eerst van hoorde, dacht ik dat ze “Let's”,”Let us ... “ bedoelden. In de idee van “Laat ons 't eens op die manier proberen!”, “Laat ons 't zo eens aanpakken.”, “Ah waarom niet? Let's ...!!” Had toch gekund?
Bij de Genste LETSers wordt met stropkes gewaardeerd. Je kan je aansluiten nadat je naar een bijeenkomst bent geweest. En ik wil wel eens zien of dat werkt, dus wil ik daar naartoe.
Op de website staat een lijstje om ideeën op te doen over wat je zelf zoal zou willen aanbieden. Misschien ter voorbereiding voor mezelf zo eentje opstellen.
Da's trouwens ook een manier om sociale contacten te leggen. Ben misschien niet eens voor twee gaten te vangen.
