zaterdag 17 november 2007

Oohw! Wwww-hat to dooooo ... FIRST?!!


Zijt gerust, tegen 't einde van deze post is 't niet meer alleen de titel die ronkt!


“A long, long time ago ... Back when the ...” Is er een beter begin mogelijk? Ik ken er niet veel die het echt goed kunnen. Jan Decleir, Jef Burm, John Hurt. Zij kunnen het. Vertellen. Bij hen stribbel ik niet tegen.
Perfume, naar het boek Das Parfum van P. Süskind werd ingeleid door John Hurt. Mooie film, maar het boek was beter. Waarom? Omdat ik dat het eerst kende?


Bij Turks Fruit van J. Wolkers zag ik eerst de film. Ik kon me nadien geen ander beeld vormen van Erik en Olga als hoe P. Verhoeven hen liet vertolken door Rutger Hauer en Monique Van de Ven. Het verhaal speelt zich af in een tijd die ik niet bewust heb meegemaakt. Toen ik de film voor het eerst zag, ging het ook over een leven dat ik nog niet kende. De beelden, hun stemmen staan ondertussen zo vast in mijn geheugen gegrift dat mijn fantasie die verfilming tijdens het herlezen en nog herlezen niet wil of kan overtreffen.


Toen er sprake van was dat P. Jackson The Lord of the Rings van J.R.R. Tolkien ging verfilmen, kende ik het boek nog niet eens. Ik kocht de luxe uitgave op flinterdun papier en werd nadat het verhaal tergend traag op gang kwam, meegezogen tot de laatste bladzijde. Elk ogenblik dat ik ook maar de tijd had, greep ik naar die klopper en dook erin om even van deze wereld te verdwijnen.
'k Herinner me dat de fans van 't eerste uur niet konden aannemen dat het verhaal, zonder het tekort te doen, in beeld zou worden gebracht. Voor mij duurde het jaar tussen de verschillende delen veel te lang.


Er zijn veel boeken verfilmd. Ik blijf hierbij met één cruciale vraag zitten. Lees ik beter eerst het boek om nadien de film te zien of omgekeerd?


Jef Burm zal voor mij altijd een beetje Rietje Rans blijven.



vrijdag 16 november 2007

Pakske moake?

.



Als ge geen klein mannen hebt, dan zijn Sint-Maarten en Sinterklaas van weinig belang. Dus begin ik alvast over Kerst te leuteren.


Heel 't jaar door, koop ik nu en dan een aardigheidje voor de mensen die ik met kerst iets cadeau wil doen. De bedoeling is, dat ik dan al wat klaar heb tegen dat het zover is. Een mens bespaard zichzelf daarmee het loop- en vliegwerk in de drukste winkelperiode van 't jaar én – minstens even belangrijk - ge moet niet halsoverkop nog op ideeën komen.
Maar ... ik heb een probleem. Ikzelf ben ont-zet-tend nieuwsgierig.


Toen ik nog kind was, werden de pakjes die er al waren bewaard in 'het magazijntje' – we woonden in een winkelhuis. Dees ging met alle pakjes schudden in een poging om te weten te komen wat er in zat. Hoe raadt ge 't? Er was op een keer wat breekbaar bij en dat was kapot. Etiketjes plakken, zodat ik enkel met mijn pakjes zou rammelen, was misschien een optie geweest. Het werd niet uitgeprobeerd. Nadat er brokken waren, liet ik het bij tasten, ruiken en voorzichtig om en om draaien.

Omdat ik zo ongeduldig ben met cadeautjes, ga ik er automatisch vanuit dat anderen dat ook zijn. Ook al heb ik ondertussen meermaals – tot mijn grote teleurstelling trouwens – moeten vaststellen dat het niet altijd zo is. Sommige mensen, waaronder mijn lief, lijken wel honderd jaar te kunnen wachten. Hij zal nooit of te nimmer proberen om op eender welke manier iets te weten te komen. Terwijl ik ... ja ... ik zou bijvoorbeeld tegen iedereen zeggen dat ik dit of dat of 't geen voor mezelf ga kopen – terwijl dat helemaal niet zo is - in de hoop een ontradende reactie uit te lokken, die dan zou betekenen dat 't onder de kerstboom zal liggen. Ja mensen, zo erg is 't met mij gesteld! Ik ben nog kinderlijker als een kind zelf als 't op pakskes aankomt.

Als ik iets voor iemand gekocht heb, kan ik daar ook mijn mond niet over houden. Dan moet ik op zijn minst zeggen:”Ik heb iets voor uuuu!!”. Als er dan geen curieusiteit volgt, is er voor mij de lol onmiddellijk af en kan ik het evengoed meteen afgeven. Volgt er wel nieuwsgierigheid, dan zal ik die nog aanmoedigen en kan ik het vrij snel niet meer laten om het pakje af te geven. Met andere woorden ... het heeft geen enkele zin dat ik op voorhand begin te shoppen. Draai het of keer het hoe ge wilt, ik kan toch mijn toot niet houden en ben het na maximum enkele dagen toch al kwijt. Dacht ik ...


Maar 'k heb mezelf een trucje aangeleerd. Ha haaaaa!!! Ik verstop het ergens waar ik niet vaak kom, bijt een paar dagen heel erg op mijn tanden en dan ben ik het zelf vergeten. Het werkt!! Ik heb het niet toegepast bij alle dingen die ik kocht. Maar bij die dingen waarbij ik het zo heb opgelost, is het gelukt. Met 't gevolg dat ik nu heel 't kot kan beginnen afzoeken naar die dingskes die 'k al allemaal verstopt heb. Dus heb ik een nieuw probleem. Wanneer ga ik er aan beginnen? Start ik te vroeg, dan ga 'k zelf weer niet kunnen wachten. Wacht ik tot op 't laatste moment, dan moet ik me toch nog beginnen haasten net alsof ik niets op voorhand had geregeld.



Dus ... als ge tegen uzelf begint te klagen over het kerstshoppen, bedenk dan dat ge daar zoals ik heel 't jaar door last van kunt hebben en zijt blij dat gij wél normaal zijt.


bron afbeelding



woensdag 14 november 2007

Mijn lief heeft een ventje in zijn hoofd.


Mijn lief is fantastisch!! Hij weet alles, alles, alles wat ik niet weet en dankzij iemand anders weten wil.


Het computerspel waar ik het eerder over had. Een vriend van hem stelde mij een paar extra vragen en gaf op basis van mijn antwoorden een beschrijving in hun taal. Maar 't was wel hij die 't wist!!


En hij wist nog iets wat dat jullie waarschijnlijk niet zomaar weten.
Gisteravond vertelde ik over een film die ik rond mijn zeven jaar had gezien en me nog héél lang de stuipen op het lijf had gejaagd. Alles wat ik hem kon vertellen was, dat er heel veel rare mensen 's nachts door de straten liepen. Overdag konden ze niet buiten, omdat ze geen daglicht verdroegen. Ze zagen grijs en 't waren geen zombies of vampieren. En hij wist dat!! Hij wist dat dus gewoon ...

Ik vind dat straf! En wie 't zelf niet weet, moet dat ook straf vinden.



En! En ... E kent bijna alle zangers, zangeressen en muziekgroepen.
Bij één specifieke hit, vroeg ik élke keer dat die op de radio kwam wie dat ook weer waren. Sindsdien zegt hij als ik van eender welk nummer vraag van wie 't alweer is:”Placebo!”


Hij heeft in zijn hoofd een ventje rondlopen dat voor hem in alle rekjes, kastjes, laden, dozen naar het antwoord op zoek gaat, zegt hij. Hij zou dat een keer naar mijn hoofd mogen sturen, om wat orde op zaken te zetten.




Buikbeelden



Als je iets vanuit je diepste zelf tot uiting brengt, dan komt het 'uit den buik'. Wel, ik kan buikspreken met een blad papier en wat tekengerief.
Laatst rommelde ik door allerhande spulletjes van jaren en jaren terug. Toen ik op de tekening hieronder botste, schrok ik van hoe sterk ze aangeeft in welk vel ik zat toen ik die maakte.






't Is bij deze duidelijk dat er aan mij geen groot tekenaar verloren is gegaan. Maar sinds de middelbare school, of misschien zelfs nog vroeger, is het wel een middel voor me geweest, om dat naar buiten te brengen waarvan ik zelf niet weet dat het er zit.
In de les plastische opvoeding kregen we de opdracht een surrealistische tekening te maken waar pluimen in voorkwamen. Ik tekende een vrouwengezicht in profiel. Haar haren waren slangen - terwijl ik nog nooit van Medusa had gehoord. Een knokige hand gooide een schaar naar haar toe die met één punt in haar oog belandde. Waar de pluimen waren, weet ik niet meer. De lerares vroeg of ik ergens over wou praten. Of ik misschien 'problemen' had. Ik begreep niet eens waarom het mens dat vroeg.




Nu nog, denk ik vaak in beelden. Beelden waar ik dan geen betekenis op kan plakken. Maar als ik ze onthoud, kan ik ze een flinke tijd later wél deels of zelfs volledig verklaren.
'k Heb al geruime tijd geleden wat 't een en 't ander in huis gehaald om iets plastisch mee te doen. Er lag nog wel wat gerief links en rechts in kasten, maar ik wil ook graag een paar nieuwe materialen uitproberen. 'n Keer zien wat dat geeft.


maandag 12 november 2007

Hout ... Ik kom u pakken!


Hoe minder tierlantijntjes er aan meubels zitten, hoe meer geld ze lijken te kosten. Zouden de makers centen KRIJGEN om lelijke poten, handvatjes en noem maar op aan die dingen vast te maken? Ah ... inderdaad! Van al diegenen die dat graag zien. Wel, die zijn duidelijk met veel.
De wet van 'vraag en aanbod' is hier vaneigens van toepassing. Niet in zijn oorspronkelijke vorm, dat een pruduct duurder wordt naarmate er meer vraag naar is. 't Is net de massaproductie die 't goedkoop maakt, juist? 'k Veronderstel dat de fabricage als het volume de moeite loont, verhuisd wordt naar een van de lageloonlanden. Och whatever! Ik wil simpele dingen: zonder certefetutten en functioneel. Een meubel dat puur is. En 't moet ook nog goedkoop zijn!


Jaren geleden stond er een handige harry bij mij in 't krijt. Die heeft mij dan maar een kast gemaakt. Maar ik ben ondertussen zo braaf geworden, dat ik het boekenrek dat ik nu wil, zelf in elkaar moet foeteren.
Plannetje getekend en daarmee naar de winkel. 'k Had het voor mezelf héél eenvoudig gehouden qua werkwijze. Handig ben ik wel, maar 't ontbreekt mij aan ervaring om met een volkomen gerust hart ingewikkelde technieken te gebruiken.
Het rek zal bestaan – Zal bestaan! Oh wat zijn we zeker van ons stuk, niet? - uit kubussen (voor en achteraan open) waarop planken liggen. Zo kunnen we het rek naar wens verder uitbreiden. Ik wou die vier planken waaruit zo'n kubus gemaakt wordt aan elkaar zetten met twee hoekprofielen per verbinding. “Dat is maar lomp zen.” zei mijn vaste informant in de winkel. Hij overtuigde me ervan dat een schone verbinding maken écht niet zo moeilijk is.
Normaal gezien als ik thuiskom met nieuwe planken en ik daarmee 'mijn' goesting mag doen, worden ze meteen onder handen genomen en is het ding binnen de kortste keren af. Nu ligt het hout hier al ... twee weken denk ik. 'k Ben er een beetje bang voor! “Wat als dat nu niet lukt?” zit ik me steeds weer af te vragen.


Maar vandaag is het twaalf november hé! Vandaag mocht ik terugbellen omtrent het Fab TAB worden. En 't is officieeeeeeel!!! Als dat geen extra zetje is ... Ik kan dat! Ge zult dat zien, ik kan dat!


zondag 11 november 2007

Mannen haken ...


AF!!


Vergelijk het eerste met het tweede seizoen van Battlestar Galactica. Ik ben er zeker van dat er veel mannen niet content waren met de evolutie. Het eerste seizoen van Desperate Housewifes was dik in orde. Eindelijk zo'n serie waar meneer en madame samen konden naar kijken. Nu is seizoen drie hier bezig en believe me, als ze doorgaan zoals ze nu bezig zijn, kijkt meneer straks niet meer mee!


Vrijdagavond, 't weekend begint. Als je een hele werkweek te weinig geslapen hebt, dan zeggen je lijf en verstand die avond:”Laat ons met rust!” en willen ze feest vieren in de zetel. D. H. paste perfect. Heerlijk herkenbare shit, karikaturaal genoeg om niet té realistisch te zijn. Mevrouw die de hele week te weinig gevoeld heeft, kon haar hartje ophalen op die momenten dat er even een gevoelige snaar geraakt werd. Meneer die de hele week te weinig gelachen had, kon zich te pletter ... neen ... 'kon grijnzen' is beter. Er werden al véél te veel welles, nietes spelletje ingevoerd – 't is aan, 't is af, ambras, bijgelegd, probleem opgelost, toch niet opgelost – enfin, iets wat vrouwen doorgaans een pak langer kan boeien dan mannen. En nu is er de nieuwe buurman die in zijn kelder een fijne collectie foute foto's van jonge kinderen bij elkaar heeft gespaard.

Nu steken ze dus pedofilie in die serie. Alstublieft zeg!! Wie zat daar op te wachten? Moest het echt? Moest het per se een soap worden gelijk al de rest? Willen ze niet dat de mannen meekijken?


De gevoelige snaar zal nog wel bespeeld worden. Maar de lol is er voor meneer nu toch wel af.






bron afbeelding


vrijdag 9 november 2007

Merci!!


Zoveel dagen geleden heb ik mij serieus dik gemaakt, omdat Target me zei dat acht bezoekers per dag toch écht weinig is. “Doe er wat aan!” zei hij er al lachend bij. “Gij hebt gemakkelijk klappen gij. Met uw rock 'n roll karakter en uw posts zo bitter als gal.” dacht ik. 'k Heb zelf geprobeerd om bij hem weg te blijven, omdat hij me al te vaak confronteert met pijn die ik niet op wil zoeken. Maar ik ga toch terug. Target fluit zijn lied en als een kind achter de Rattenvanger van Hamelen loop ik mee naar het land achter de heuvels waar emoties niet ontweken worden. In de maatschappij waarin we allemaal onszelf zoveel mogelijk verbergen, is een rottende ziel en een bebloed leven vast populair. Maar ik, ik had er geen gedacht van hoe je mensen naar uwen blog kunt lokken.


Ondertussen heb ik gemiddeld negentien bezoekers. Hoe 'k het gedaan heb? Vraag het mij niet. Ik liet hier en daar commentaar. Maar dat deed ik al lang. 't Aantal was al een paar dagen wat hoger geworden. En dan was er plots Karel Brits. Karel die zeer fijn én interessant blogt, maar vreemd genoeg niet al te veel reacties krijgt. Karel die het in zijn hoofd kreeg om een afzonderlijke post te schrijven over 't feit dat hij mijn blog in zijn roll zette. Dat had zo zijn gevolgen, ah ja. De metertjes gingen naar ongekende hoogten, zonder dat ik een zo goed als nietszeggend postje over iets als een paar speels kinky Sisters of Emergency schreef. - Ja, dat lokte een dag of twee meer kijkers dan de My Space pagina van de dames zelf. Ze kwamen niet allemaal van bij Karel, maar de invloed mag toch niet onderschat worden. En wat brengt zo'n metertjes geflip met zich mee? Er werden in één dag negenenzeventig pagina's bekeken. Klein bier voor de groten in 't land. Voor mij is dat echter ... euh ...


STRESSEREND!!!!


Plots heb ik dan lezers! En born to please as I am, wil ik ervoor zorgen dat die mensen er wat aan hebben. Target mocht het nog zeggen:”en de grote vraag is nu natuurlijk of je je logstijl gaat aanpassen om toch meer lezers te krijgen...” Om ze te krijgen niet neen. Maar nu ... Nu ze er zijn. Ga ik mij nu niet in bochten wringen, om ze te proberen houden??? Mijn blog moest de plek zijn waar ik het zou hebben over wat MIJ bezig houdt. Zoals de beschrijving zegt, moet het de dingen opvangen die ik meemaak, denk, voel, ... maar niet in 't gezicht wil smijten van hen die 't misschien niet willen weten.


Mijn 'publiek' ... Het zal nog wel wat duren voor het zich vormt. Want ik kan jullie niets beloven.



Machien gezien!



Vandaag heb ik een man gezien die de moeite van 't bekijken waard was. Ik kijk graag naar mensen met Michiel zijn ogen. Maar ik heb het niet over mooi. Ik doel nu op lekker.

Hij had veel weg van Roel Vanderstukken maar met een minder vierkante kop. Hij had ook zijn carure niet. Dat was een minpunt. Maar ik wil niet moeilijk doen.


“Als je een blogpost moet schrijven over elke knappe vent die je op straat ziet?” hoor ik de mannen al denken. Wel, ik zou niet veel werk hebben!! Geef toe. Mannen zijn op dat punt toch verwend dat 't geen naam heeft?




Een bedenking bij die cartoon: Dat kan niet hé? Of toch niet helemaal. Hoe zou een blinde anders weten wanneer hij moet stoppen?


Bron afbeelding

donderdag 8 november 2007

En zijt ge al proper?


Gisteren, na de Yogales ...

Dhr. X:”Ik è in 'n zenuwinzinking gezeten hé. Wete gij da ze mij opgeslot'n èn? Ik was pertangst broave zè. As ek al ieverst noartoe gink, was 't noar 't café een beetche veuder achter e pak sigarett'n of iet.”

Ik:” ...”

Dhr. X:”'t Es echt. Ik woar guërzoam.”

Ik:”Ja jong ...”


Zou je dat nu niet tegen de muur plakken allez? Ne mens van in de vijftig die van zijn eigen zegt dat hij nen braven, dat hij gehoorzaam was. Man, dat vind ik nu triestig!





woensdag 7 november 2007

Realiteit overtreft fictie

Ooit gezien??




Nu gebeuren zo'n dinges in 't echt!!

Moh!


Als ik de koer schuur en nadien het water naar het afvoerputje trek, dan loopt dat er ook in zónder dat ik de stroom met mijn blik blijf volgen!


Kijk ik met de zoekterm 'schuren' even op Google om een leuke afbeelding te vinden en kom ik als derde resultaat bij dit. Euhm ... mja ... 'k Wil het de mansmensen (en anderen met gelijkaardige goestingen) niet onthouden.



dinsdag 6 november 2007

I want THAT one!!



Ik wil niet constant met een giga-sjakosh rondlopen en toch zo graag op internet kunnen als ik van huis ben. 'k Moet met dat spel niet kunnen gsm-en want ik héb een gsm. Er moet geen massa mp3's op kunnen, want ik héb een mp3-speler. Ik moet daar geen super, pico bello foto's mee kunnen maken, want ik ... ik kan dat toch niet en ik verwacht dat sowieso alleen van een camera.

Het wordt géén Lou & Andy debat!!

Geef mij goeie redenen waarom ik naar het onderstaande niet moet bedelen voor Kerst. - Ik wil bijleggen als 't wat te duur is!!!!! - Ik zal die accepteren en om iets anders zagen.





Wedden dat er nu plots wél reacties gaan binnenstromen!!!!




Stoute dP!!!


Christus zei: "Zalig zijn de armen van geest."

"Armen van geest zijn degenen die de kussingen van de hemelse Bruidegom ervaren hebben en daar opnieuw naar uitzien, zoals de Bruid uit het Hooglied." wordt gezegd op deze pagina.








'k Heb mij serieus vragen gesteld bij die website. Maar 'k heb die zin toch gebruikt, omdat ik hem zó passend vond.



I wonder

Wist er iemand dat 't al van 1946 geleden is dat ze in de Processie van Echternach nog twee stappen vooruit en drie achteruit zetten? Nu hangen ze met witte zakdoeken aan elkaar en springen ze vooruit, afwisselend op de linker- en de rechtervoet.

Mijn Knack-inhaalbeweging wordt zoals de processie was. 'k Heb gisteren een 'Special Mannen' opgediept die nog niet bij de stapel lag. Een editie met Ozark Henry op de cover. Dat voorspelt toch alleen maar goeds? Dus werd de status: two down, six more to go!!


De intro ... Pierre Darge mag alle intro's schrijven. Hij was helemaal in orde. Even een melig, maar volmondig 'Aah toch!'-deel:”Het mooiste compliment dat ik ooit van een vrouw kreeg, was dat ze zich bij mij bemind, beschermd en getroost voelde.” De auteur zijn Nicaraguaanse chauffeur zei over een Echte Man:”Een man is iemand die begrijpt wat vrouwen willen.” Draait het daar bij het 'man' zijn niet om, mannen? Uw genen rondgestrooid zien te krijgen? Scoren bij de vrouwen? En dames? Vrouwen, allé 't is te zeggen Echte Vrouwen, willen toch inderdaad een man waaraan je kan merken dat hij Man is? Hij mag niet, hij moét aan zijn ballen krabben! Hij moét en plein public elke emotie als totáál onherkenbaar beschouwen! Naar keuze verder aan te vullen ...


“Wonderbra zet mannen op het verkeerde been.” Allé?? Da's nieuw!! Toch, toch ... het verhaal gaat namelijk verder. Eerst verstoppen de madams hun borsten achter een dikke laag mousse, zodat ze er niet anders kunnen uit zien als een plastieken, tepelloos paar van Barbie. Nu steken ze in die mousse een paar NEPTEPELS!!! Waarom hebben vrouwen hun eigen tepels altijd verborgen? Blijkbaar niet om te doen alsof ze nooit zin hebben. Nu steken ze het niet in beweging te krijgen paar weg achter een paar dat wél en altijd spreekt.
Moest het dus zijn dat jullie, gasten, toch per malheur eerst in onze ogen kijken en dan pas naar onze boezem. Denk dan niet te gauw dat jullie blik een spontaan gebaar veroorzaakt heeft!




Neen dat was niet alles. 'k Ben nog maar bij pagina 28 geraakt.


maandag 5 november 2007

Snel even onthaasten.


Yoga is goed tegen spanningsklachten. Als ze dan in 't buurthuis hier vlakbij een initiatiecursus organiseren waarbij je twee euro per les betaalt, spring ik daar op gelijk een bok op een bussel wortelen!


De eerste les was ik traditiegetrouw al te laat. In dat gedeelte heeft de lesgever een beetje inleidende info gegeven. Via, via kreeg ik mee dat het toch zo tof is, omdat hij helemaal gene goeroe-achtigen is, die u zo helemaal wilt meetrekken in dat zweverige, Oosterse gedoe. De man zelf benadrukte de authenticiteit van hetgeen hij onderwijst. Een heel eenvoudige mens trouwens. De dames in de cursus wilden duidelijk gemaakt hebben, dat ze wél aan Yoga wilden doen, maar dat 't redelijk moest blijven. Ah ja! Want moesten ze een gezonde(re) manier van denken kunnen ontwikkelen, dan zouden ze wat voor hebben hé zeg?!


Ondertussen genoot ik al drie keer van zijn begeleiding. Elke keer op dinsdagavond, van zeven tot acht. Eerst had ik 't idee dat het eigenlijk toch niet veel doet, niet veel verschil maakt. Met enige vertraging ben ik er achter gekomen dat het wel degelijk wat uithaalt. Het is iets wat in je lijf naar binnen lijkt te kruipen en daar heel erg op 't gemakske zijn werk doet. Fijn!


De lesgever was bereid om wat oefeningen op papier te zetten en die na de les te verdelen. Op die papieren staat het webadres van de school waar hij zelf zijn opleiding genoot. Helemaal relax, bedwelmd door traagheid slenterde ik naar huis. 'k Heb die site diezelfde avond nog een bezoekje gebracht. En wat zag mijn lodderig oog?


Welcome to the Krishnamacharya Healing & Yoga Foundation (KHYF), the official umbrella organization that represents the holistic yoga tradition of Yogacarya Sri T Krishnamacharya, and networks all teachers, trainers and therapists in this lineage.


Hoeveel cursisten zouden er morgen nog opdagen? 't Zal mee afhankelijk zijn van hoeveel er toegang hebben tot internet, denk ik.




Oh what fun we had!!


Vandaar weer raquetball gespeeld. Je weet – op voorwaarde dat je hier nog kwam – hoe zot ik daarvan ben.


Even een paar dingen die bleven hangen.


  • Het toilet in de kleedkamer kon niet op slot, omdat het slot kapot is. En ik moest! 't Ergste vond ik nog, dat wie plots de deur open zou open getrokken hebben zelfs geen uitleg zou nodig hebben gehad over wat ik daar zat te doen. Is dat duidelijk?

  • Mijn tegenspeler zei:”Een matchke? Ja hé.” Anders kloppen we maar wat. Zo goed mogelijk, maar toch. No stress, no competition, ... Hij paste zijn niveau aan het mijne aan. Deze keer, na zoveel weken, na veel te vaak te hebben gezegd hoe sterk ik al verbeterd ben, vond hij 't blijkbaar toch vandoen om mij te tonen hoe 'niet goed' ik nog altijd ben. 'Slecht' mocht ik niet zeggen van hem. 'k Heb het dan vervangen door 'I SUCK'!! Tot zover zijn tegenspraak ...

  • Zaten we nadien even te bekomen, iets te drinken. Kwam daar een sportleraar toe met een hele bres jonge meisjes en gasten die richting kleedkamer wandelden. “Vier, vijf minuten en niet langer hé!!!” riep hij op een toontje dat verried hoeveel spijt hij had dat hij voor 't leger te licht was bevonden. De jonge bende was snel terug, begon te sporten en wat ze deden trok op geen kloten. En de leraar? Die zat op een kruk aan de bar koffie te drinken en sms'jes te sturen. Broekslijter! Leegganger! Liet 'm nog twee meisjes raquetball spelen met squashrackets ook!!! Ró-zijn voor een brein!!!

  • De douche achteraf is een zaaaaalig moment. Tenzij het water maar net lang genoeg, net warm genoeg blijft om je af te spoelen en je haar te wassen. Dan is 't niks genieten!

  • Als enige in de kleedkamer met grote spiegels waarin ik mijn achterkant eens goed kan checken, stond ik in mijn mooie kanten hipster uitgebreid mijn billen te keuren. Kwam die andere die nog in de douche stond veel te rap terug die kleedkamer in. Met hét typische 'La-die-da-die-daaa'-gezicht deed ik verder met iets waar ik dus NIET mee bezig was.
    Toen zij volledig was aangekleed, ging ze zelf ook achter- en voor- en achter- en .... kant bekijken. Zéér lang, zéér uitgebreid!! Om mij te troosten? Om mij te laten zien dat ik niet de enige ben die dat doet? Maar haar onderbroek was te klein, zodat ze sterk werd afgetekend in haar billenvet!
    Dominiek en zijn lezers schrijven in Overpeinzingen van een mannelijke observator en de reacties over hoe lelijk veel dameslaarzen zijn en al helemáál over een broek of onder een bermuda. Wel mannen ... Te kleine, afgetekende slips in slap wiebelvlees vind ik daar nog een pak beter scoren.
    Wil toch niet per se in 't een of ander maatje kunnen. Draag de maat die je past!! Of denken die madams echt dat iedereen de maat van die slip kan zien en hen bewondert omdat ze daar toch nog altijd in geraken???



Tijdens de autorit nadien:

Hij:”'t Was tof. Goe gespeeld.”

Ik:”Ja. 't Was tof!”


En ik meende 't nog ook.





Gerenderde knoken met de 'tas van het seizoen'.


Wie hier geregeld komt, weet van mijn Weekend Knack-inhaalmanoeuvre. Status: two down, five more to go.


'k Heb de volgorde die 'k had gekozen alvast aan mijn laars gelapt - 'k Heb nu diene van begin oktober genomen, met die madame in rode kousen op de voorpagina. Waarom? Omdat die 't bovenste op de stapel lag. Minder controle leidt tot meer ontspanning, bedacht ik tevreden over het bewust afstappen van mijn vorige beslissing.


Maar ... Dat sowieso al halfslachtige begin - voor wie de ironie in de voorgaande zin heeft gemist - kon er niet voor zorgen dat ik in die staat van 'zen' bij de laatste pagina geraakte. En dat is niet mijn fout! Ik bedoelde het goed, maar werd tegengewerkt.


De intro werkte formidabel op mijn zenuwen. Inhoudelijk een hoop gelul en dan nog niet eens goed geschreven. “De It-bag – de tas van het seizoen (of hoe moet je dat anders vertalen?)” durft Trui Moerkerke daar achterlaten!! Dat ik hier op mijn blog brol dump dat is gepermitteerd – vind ik. Maar als Knack sterke Glam-It, Glamour, Flair -trekjes begint te vertonen, dan wordt 't schoon!
Of heeft die Trui dat altijd al gedaan? En ben ik het in dat paar weken vergeten? Vergeet ik zo rap? Dat ik in een paar weken al niet meer weet welke stijl een blad hanteert?
'k Vraag mij ondertussen af, hoe dikwijls ik mij nog een gelijkaardige bedenking zal maken tijdens de hele beweging.
En dan op bladzijde 61: de Eric Bompard-advertentie!! Hierover moet ik mij toch een keer goed laten gaan.



Soms hebben we de chance om van die tengere Aziatische of Braziliaanse vrouwtjes te bekijken. Alleen zij kunnen er én fijn, fijn, fijn én gezond uit zien. De Zuid-Amerikaanse hebben doorgaans wat meer kont. Maar de Oosterse zijn toch ook niet mis. Alle andere die dat soort van lijf hebben zijn ofwel super sportief, ofwel niet volgroeid ofwel ziek! Nu er zo héél stilaan een ietsie, pietsie kentering leek te komen in de modellenwereld en men ergens toch begon te overwegen om eten terug toe te staan aan de voorbeelden voor ons allen. Nu krijgen we TEKENINGEN van onderontwikkelden of uitgehongerden voorgeschoteld.

Jaaaaa!! Jééééé!!! Dat is de oplossiiiiing ... Geen risico meer op de last die je hebt als er weer een of andere doodvalt.

Kunnen getekende vrouwen hetzelfde domme streven opwekken als hun levende voorgangsters? Als je bedenkt dat er toch redelijk wat jonge gastjes zijn die écht liefst van al eentje willen met loezen als in de gerenderde vrouwen van Inferis. (Pik trouwens ook het artikel mee van Michel - Wymmyns in gamez)

Dan zou 't toch niet verwonderlijk zijn als de groenste en slapste blaadjes het in hun beïnvloedbare kop zouden krijgen om zich ook aan het beeld van de nieuwe reclame te spiegelen.

Waar is de tijd dat hebben wat een man niet heeft genoeg was om een prille testosteronbom tot ontploffen te brengen? Die tijd is weggewerkt!!! Niet waar? Ok, misschien nog niet helemaal. Maar we zijn dan toch goed aan 't proberen, me dunkt mij.

Hé!! Misschien is 't gewoon een nieuwe manier om de natuurlijke selectie zijn gang te laten gaan. De medische zorgen zijn te goed geworden! We zijn met te veel! Laat alle domme wichten zich maar bewerken en schikken naar bullshit die niet telt. Beetje bij beetje. Steeds een stapje verder. Tot ze zichzelf er mee uitschakelen.


Iedereen goed kijken naar de tekening!! Wie het slipje past, trekke het aan ...




zondag 4 november 2007

Niemand weet, niemand weet ...

  • 't Is een spelletje dat ik speelde rond '93, op een Windows pc.
  • Er was een manneke en dat moest dingen vinden om zo zijn vriendinnetje dat ontvoerd was terug te vinden.
  • Er was een huis met een trap en allemaal deurtjes.
  • In de kamertjes kon je ook binnen.
  • 'k Herinner mij ook een pad door een bos en een bruggetje ofzo.
  • Je moest dat mannetje dingen doen doen.
  • 't Was een detective of een inspecteur denk ik.



Ik kon me met de beste wil van de wereld de naam niet meer herinneren. Maar ondertussen weet ik dankzij E en zijn beste maat F welk spelletje het was.


Nu eens kijken of hier ook een geek of nerd langskomt. Iemand die een gokje wilt wagen? Of eentje die 't gewoonweg zéker weet?


Bijkomende vragen stellen mag natuurlijk ook. Al verlaagt dat uw score in vergelijking met E & F.


zaterdag 3 november 2007

Honingpot op tetten



Michel Vuijlsteke reageerde op een artikel op 'Pietel.be' als reactie op een vraag
van 'in balans'.


Ik lanceerde net een tirade over bezoekersaantallen. Aan 't einde sloot ik af met “Moest er een ongelooflijk succesvolle blogger in de zaal zijn ... “. Even later kom ik dus dankzij Michel aan de weet, dat 't mogelijke antwoord netjes opgesomd in puntjes op iemands blog staat. Aangevuld met nog wat extra tips van Houbi.com over wat je niet moet doen.


Leuke bijkomstigheid: uit de comments blijkt dat nagenoeg iedereen openlijk uitkomt voor eventueel incestueus gedrag en geen moeite doet om te verbergen dat hij of zij op de cijfertjes let.


Vergelijk 'Welkom in het land van melk en honing' met dit en zie ... 'k Voel mij al veel beter!

Ja, ik stuur mensen naar mijn eigen artikel, want het aantal pagina's dat mensen lezen interesseert mij ook.


Een van de tips was 'tetten' vermelden. 'k Wou een titel die aansluit bij mijn tirade. Lezers (en hier zelfs meer specifiek: bloggers) die gelijk bijen rond een honingpot zwermen, leek me wel wat. 'Melk uit tetten' vond ik pesoonlijk minder aantrekkelijk. Je moet je trouwens, naar 't schijnt, toch ook een beetje op een bepaald publiek richten. 'k Wou de 'melk uit tetten'-liefhebbers niet teleurstellen. Wat ik bij deze dus toch doe. Maar goed, als die ook (willen) bloggen komt deze wegwijzer hen misschien toch nog van pas.


'k Zal een van de lezers alvast voor zijn ... Ik vind zelf dat dit nog altijd aansluit bij de stijl die ik (niet) had. - Gezien ik (nog) niet veel reacties krijg, kan ik gerust de moeite nemen om ze aan te halen.


Hoe word ik een rat?



citaatje gevonden van iemand die 'Dilbert en de stijl van de rat' of het boek uit de titel niet hoefde te lezen


de man heeft het blijkbaar altijd in zich gehad

"...the best way to prepare [to be a programmer] is to write programs, and to study great programs that other people have written. In my case, I went to the garbage cans at the Computer Science Center and fished out listings of their operating system."
- Bill Gates (Microsoft Corporation)


En dan vraagt een mens zich af hoe 't komt ...