Burbujas y ángelitas

.
Gisteren bij wijze van salut aan 'Ghent as we know it' - tot na de Gentse Feesten - nog een keer gelijk een amateur zwalp-ei de helft van 't centrum afgedweild.
's Middags met de collega's lekker gegeten bij Alaturka in de Nederkouter met rode porto als aperitief. In de namiddag, ter gelegenheid van de verjaardag van een van de dochters van den baas, in de schuimwijn gehangen. 's Avond een spaghetti van 't huis in 't Krochtje met alweer rode porto. Daarna rode wijn in de Kinky Star en dan bij gebrek aan Charlatan afgezakt naar Café Central in de Hoogpoort met nog meer rode wijn. Tof spel ze de Club Central. Daar niet van. Alleen heb je na ooit vijf jaar te hebben samen geleefd met een Latino, de scene zo wel wat gezien.

Bijna geen volk en toch langs de dansvloer één jonge gast met twee schoon meiskes. Met een van hen was hij een bachata aan 't dansen toen ik hen opmerkte. Even later: de evidente salsa-klanken. De jonge gast was even weg en de deernen stonden langs de kant wortel te schieten.
'k Dacht:"Foert ze! Ik ga vragen om te dansen." Ik had het vooral gemunt op die met haar donkerbruin, sluik, lang haar met volgens mijn principes obligate frou-frou. 't Was haar lieve, bijzonder mooie, frisse, soepel met haar bekken bewegende, grote, blauwe ogen met onschuldige blik bezittende, lang, golvend, blond harige vriendin die glimlachend van haar kruk sprong en haar hand uitstak. Omdat ik niet de minste intentie had om duidelijk te maken dat zij initieel tweede keus was en ik zoveel enthousiasme - vooral ook van ons moeder natuur! - sowieso niet wil weerstaan, danste ik dan maar met haar. 'k Moet toegeven dat 't toch wel een tien à vijftien seconden geduurd heeft, voor ik haar tijdens 't dansen gewoon durfde aan te kijken. 'k Dacht:"Choh ... een engeltje ... daar ga 'k nu toch wel een keer naar kijken terwijl ze hier is."
Kijken alleen is zo vies, dus maakte ik er een praatje bij.
"Is 't hier altijd zo kalm?"
"Nu 't vakantie is wel. Maar anders staat 't hier vol."
"Dans je al lang?"
"Een paar jaar. Wel ja ... twee. Maar ik dans meestal, allez bijna altijd met mijn vaste danspartner"
...

Mijne maat - die geen Latijns-Amerikaanse dansen kent - zijn commentaar:"Ja, ja ... Daar is alles op en aan."

Ettelijke dansjes met haar, haar danspartner en haar vriendin - een magere zonder kont - en vast al een uur later.
"'k Heb zo een beetje een vriendje. Maar hij kan helemaal niet dansen. Ook niet gewoon dansen. En ik denk dan, dat 't nooit gaat lukken omdat ik daar zo erg mee bezig ben."
"Een ander vriendje kiezen?" - Zelfs een engeltje bescherm ik niet voor mijn wickedness.
"Ja, maar waar vind je zo'n vriendje?" Heuh?! Een lieve jongen zomaar buiten pieren, omdat hij niet kan dansen? Engeltje blijkt er enkel uit te zien als een engeltje. "En een Latino nemen, gewoon maar omdat die dan goed kan dansen ... "
"Hebben ook een beetje 'n andere mentaliteit hé." - Ja, wat moet een mens daar anders op gaan zeggen? In de kersverse veronderstelling dat ze er blijkbaar alleen maar hemels uitziet, de vettige opmerking maken, dat die nog wel meer kwaliteiten hebben?
...

Een zwarte Cubaan van kop tot teen gekleed in wit linnen komt toe met een kliek blanke vrienden - die ver, ver, héél ver van de dansvloer blijven - en stort zijn dans-passie op haar als een vlieg op een koeienvlaai. Als ze naar 't toilet gaat, moet hij ook. 't Lukt haar om niet verorberd te worden. Ik mag verdorven suggestietjes doen, maar hij moet zijn gretige klauwen van haar afhouden. Hoe gaat ze anders onbevlekt ontvangen, zoals 't voor haar voorbestemd moet zijn?


Mijn bedenkingen achteraf:

Dat is toch niet te verstaan dat lesbiennes voetbal willen spelen? Als er nu één vrijetijdsbesteding is, waarbij er altijd veel meer vrouwen zijn dan mannen, dan is 't toch dansen? En de exemplaren die je daar ziet, dat zijn tenminste op en top vrouwelijke vrouwen. Terwijl ik van de voetbalsters - Misschien volkomen ten onrechte. Prove it to me IF I'm wrong, please! - toch de indruk heb dat 't hoofdzakelijk om stoere bonken van wijven gaat.
'k Heb sowieso nooit begrepen waarom zo veel lesbische vrouwen vallen op een exemplaar dat meer weg heeft van een man. Hoe zit dat eigenlijk in elkaar? Willen die alles van een man, behalve de geslachtsdelen? Buiten de op hetero mannen gerichte filmpjes, heb ik nog nooit twee lieflijke dames gewillig aan elkaar zien hangen.
Een madame die 'k oppervlakkig ken, is voor de vrouwen. Ze heeft een fameuze boezem die ze doorgaans minimaal bedekt, een kont als een zwarte en draagt hakken. "Wel dan?" Niks wel dan! Ze loopt, zit en spreekt als een vent en haar vriendin is een prototype.
Ik kijk zo graag naar mooie vrouwen. 'k Ben niet lesbisch, maar ik reken mezelf bij de categorie die hen met slechts een beetje moeite wel zou kunnen verstaan. Zo'n keer een schoon creatuurke delen met een man die ons gegarandeerd allebei 'een goed gevoel' kan geven, zegt mij zelfs wel wat.
Maar als 't gaat over dé lesbische vrouw haar smaak, haar drive, blijf ik erbij:"Ik snap daar niets van!"



Juan Louis Guerra - Burbujas de Amor

Klinkt zoals de donkere, in de regen dansende ángelita er uitziet.

Smijt u!

.

Liefhebbers van Spijkerhard, geduld wordt af en toe beloond.

Improcessie speelt tijdens de Gentse Feesten in Theater Krakeel te Gentbrugge.

Wanneer?
24, 25, 26, 27 juli (2008! voor diegenen die dit lezen in het jaar 2009 en daarna) telkens om 19 uur

Waar?
Teaterstraat 33
9050 Gentbrugge

Wa kost da?
8 euro

Ja, ja, ja ... 't is buiten 't centrum en 't is niet gratis.
Zemelaars!!

Ons kent ons, dus voor 't gemak een paar plannen.

Voor wie op 't openbaar vervoer rekent:

Voor wie 't zonder moteur wilt doen:

Wie wel kunstmatige aandrijving rijk is, verdient geen compasje. Zoekt zelf! Of laat u begeleiden door uw GPS-madam.

Niet te schatten hoeveel mensen tegenwoordig GPS hebben. Zelfs ik heb er één en ik heb niet eens een auto. Zat bij een pda die 'k tweedehands kocht. Kon moeilijk zeggen van:”Ja maar zo niet hé. Dan moet ik hem niet hebben.”
Dat geheel terzijde, maar ... 't Is mijn blog en ik zet hier toch wat ik wil zekers?!

Wie zelf ook een keer op zijn bek wilt gaan – zonder daarom zat of zo weg als een ei te zijn –, kan zaterdag 26 juli voor 3 euro naar de 'open training'.
Jezelf langer dan een uur onsterfelijk belachelijk maken. Daar kan dat ook door helemaal niets te doen. Allez kom aan. Zou 't de eerste keer zijn?

Voor alle reservaties

Relax, don’t do it
...

via het www met een formulier
telefonisch op het nummer 0498 43 43 32

Come!

.

Niemand kan 't beter.

.

In '84 was ik elf. Vanaf de eerste keer dat ik het nummer hoorde, vond ik het verdovend.

Nu:

Er zijn verliefdheden en verliefdheden.
Dit is er ene waar ik me nog altijd met groot gemak in kan herkennen.

We stare into each other's eyes
And what we see is no surprise
Got a feeling most with treasure
And a love so deep we cannot measure

Rufus & Chaka Khan - Ain't Nobody
.

wakker, wanhoop, wemelend, woest, wachten, week

.

Ice.
Your only rivers run cold,
These city lights,
They shine as silver and gold,
Dug from the night.
Your eyes as black as coal.

Zoals hij het zong op hun muziek, nog altijd een van de meest sensuele intro's die ik ooit heb gehoord.

Aandacht wordt gepakt, stukken vel en vlees worden wakker gemaakt. Tintelingen ...

Walk on by, walk on through,
Walk till you run.
And dont look back.
For here, I am.

Als je écht met heel je lijf en lieve lenden wilt dat iemand naar je toe komt, is er geen overtuigender manier om dat duidelijk te maken.

Carnival, the wheels fly and the colors spin
Through alcohol.
Red wine that punctures the skin.
Face to face in a dry and waterless place.

Alles in één! Er zijn niet veel momenten dat een mens van alles in één keer kan voelen.

Walk on by, walk on through
So sad to besiege your love so,
Head on, stay this time.
Stay tonight, in a lie.
I'm only asking but I think that you know.

Als 't echt niet meer uitmaakt.
Dit is het punt waar sensualiteit overgaat in puur, rauw, obsessief verlangen.

Come on take me away.

Come on take me away.
Come on take me home.
Home again.

Dik van de kloten als je meent te weten dat je er kunt geraken, maar het vervoermiddel door de ander bestuurd wordt.

And if the mountain should crumble,
Or disappear into the sea.
Not a tear, no not I stay in this time.
Stay tonight in a light.
Ever after, this love in time.
And if you save it all, save your love.
Dont push me too far tonight.

Een verwittiging ...

De klank ook weer. Dit is de weekmaker. Het moment dat ik m'n armen boven m'n hoofd leg, m'n hals onbeschermd laat en opgeef.

U2 - The Unforgettable Fire

.

U2 - The unforgettable fire
Uploaded by Shakki

.

bezeken vals blond

.

Kinderen die ik van haar of pluimen ken, vind ik irritant.
Maar zelfs een lelijk vos jongetje met een onnozel gezicht kan mij ontwapenen, simpelweg door me op mijn woorden te pakken.
Toen hij me kon helpen met inkleuren – ja op 35 inch kunnen we geen kleurenkopies nemen :-s
“Die plannen moeten we bezorgen aan mensen die de planten in de tuin gaan zetten. Dit is 't origineel en daar mogen we niet meer aankomen.”
“Maar we moeten toch nog afkijken van dat plan?”
“Mm! Juist, we mogen er wel nog aankomen! Wat ik bedoelde is, dat we aan dit plan niets meer mogen veranderen.”

Van kinderen die 't niet getroffen hebben, verdraag ik doorgaans ook iets meer.
Laat je visualisatievermogen even zijn werk doen en beeld je in:
Een ton met poten in een legging eronder. Ik schat haar midden de twintig. Een gezicht gelijk een volle maan en daarrond in moedeloze slierten, van dat tot wit afgebleekt haar waar nadien elke dag een keer goed op gepist wordt om het die typische gele schijn te geven en de bijhorende centimeters lange donkere uitgroei. Rond het tonnenlijf een roos dekbed in twee gevouwen met mouwen aan.
In haar omgeving bevinden zich altijd een viertal kinderen. Ik zeg een viertal omdat ze tellen voor het dubbel. Twee op de basisschool een peuter en een baby in een kinderwagen.
De toon die ze aanslaat als ze op de tram tegen een van hen wat zegt, doet me zin krijgen om de noodstop te gebruiken en haar vals bezeken blond aan de tram te binden, zodat ze net dat beetje sneller uit haar lijden wordt verlost.
Als afstapt, laat ze het instinct van haar genen zijn gang gaan. Ze kijkt niet om. Zij hangt achter haar kinderwagen en de rest volgt, verspreid over een meter of zeven.
Hier bij ons wordt iedereen met dezelfde kansen geboren! Yeah wright!!

Of zouden al die bengels producten zijn van verkrachting? En zou ze er net om te vermijden dat ze nog vaker met haar rug tegen de muur gezet wordt, zo verstandelijk sjofel willen uitzien? Of zou ze gewoon te dom zijn om te weten dat je de pil bijvoorbeeld niet tussen je knieën maar in uwen toot moet steken?
Eén ding is duidelijk. Als een vrouw valt op mannen, is 't genoeg dat ze er niet walgelijk uitziet om zo nu en dan een lading zaad in ontvangst te kunnen nemen. Op voorwaarde echter dat ze er niet van wakker ligt waar 't vandaan komt - vermoed ik.

.

kat in de bankvijs

.




Zo'n achttien jaar geleden vertelde iemand me, hoe hij met maten voor de fun een kat haar kop in een bankvijs had gestopt.
Tot op de dag van vandaag vraag ik mij nog geregeld af, wat ik met hem had moeten doen.

.

Hedonisme

.

De rand van de vierkante fontein voor de bib aan de Zuid is één van die goeie plekjes om even te gaan zitten.
Twee vrouwen in donkerblauwe jeans en zwart bovenstuk genieten misschien - tussen het sms-en als gek door – van de onverwachte zon en ik ben blij met de warmte, het soort licht en Ozark Henry.
Zouden ze met iemand samenwonen? Vast niet. Ze zien er niet opgejaagd genoeg uit. Ze lijken zich niet te moeten haasten. Want zo is dat. Zelfs als je partner het niet vraagt, ben je geneigd om je – zonder reden – te haasten. Tijd die je met jezelf kunt doorbrengen, wil je spenderen met de ander.
Eéntje wordt verrast door de man op wie ze zat te wachten.
Ik houd een jonge man op blote voeten in de gaten. Bij blootvoetslopers stel ik me altijd vragen als “Is dat comfortabel? Is het een statement? Wordt je huid zo dik als een schoenzool?”. – neen, neen ... niet 'je' ... 'je huid' ... kan vervangen worden door 'hij' ... dus is 't wel met -dt.
Een jonge man valt me op, terwijl hij voorbij fietst richting pomp. Hij heeft een kinderstoeltje op de bagagedrager. Zou het voor zijn (eigen) kind zijn? Hij wordt bij 't pompen geholpen door een voorbijganger. Kende hij die gast?
De andere vrouw in donkerblauwe jeans is verdwenen terwijl ik werd afgeleid.
Een jong meisje komt naar me toe:”Hallo! Er is binnenkort een groot feest aan de Vrijdagmarkt.” en geeft me een flyer. Ik bedenk:”Ja, er is binnenkort een hééééél groot feest aan de Vrijdagmarkt: de Gentse Feesten!!” Maar 't is nog voor de start van de GF. Fijn dat ze mij op haar achttien niet overjarig vindt. “Of ze wil zo rap mogelijk van haar flyers af.” bedenk ik. Maar het maakt niet uit. Het heeft geen belang, omdat mijn zotheid niet per se zichtbaar hoeft te zijn.

Het lijkt of ik geregeld opnieuw geboren wordt. Het gebeurt, dat wat ik voel, opmerk, bedenk me zo verwondert dat het lijkt of ik net wakker werd uit een jarenlange slaap. Iemand zei - ondertussen alweer weken geleden - tegen mij, dat we allebei wrakken zijn. Ik antwoordde:”Je bedoelt dat ik niet lijk te willen zien hoe beschadigd ik ben?” Dat vond hij goed verwoord. En echt! Of het nu is omdat ik mezelf verdomd goed kan beliegen of omdat ik te dom ben om het te beseffen of omdat het inderdaad gewoonweg niet zo is, ik kan mezelf niet als een wrak zien. Ik voel me eerder gevormd dan beschadigd. Ja, ik heb mezelf veel te verduren gegeven en anderen hebben me daar op tijd en stond ook nog eens prima bij geholpen. Ik voel wel dat ik veranderd ben, maar ben er niet stuk, kapot, naar de vaantjes door gegaan. En dat er niemand af komt met de woorden:”What doesn't kill you, makes you stronger.” want daar was ik alleen ook wel op kunnen komen.
Zelfs dát hoeft voor mijn part niet. Ik hoef niet sterker te worden. Waarom zou ik? Ik ben gisteren voor 't in slaap vallen tot de bedenking gekomen dat we niet moeten zoeken naar 'de zin van 't leven' want dat het een begrip is dat door de mens is uitgevonden en er dus wel bijzonder veel kans is, dat er geen is. Het 'bestaan' van ons en al de rest kent vast geen 'nut', 'opzet', 'reden', ... Eén mogelijkheid leidt enkel en alleen tot die ene volgende en alles gebeurt omdat het niet anders kan, zonder doel. En bekijk dit nou alsjeblieft niet op vlak van denken of doen en laten van de mens, want dat is véél te ver gezocht. Ik houd 't daarvoor bij 't kleinste waarbij we ons nog iets kunnen indenken. Ik denk aan moleculen van stoffen en zowel fysische als chemische reacties. Bekijk het eventueel als water dat van een berg stroomt. Het heeft niet de 'bedoeling' om naar beneden te stromen. Het moet niet stilstaan bij het 'nut' ervan. Het doet dat gewoon, omdat vanalles ervoor zorgt dat het niet anders kan.
Waarom zou ik dan per se 'sterk' moeten zijn? Ik loop hier rond, omdat een zaadcel bij een eicel geraakte en alle factoren samen ervoor hebben gezorgd dat die eicel bevrucht en een mens geboren moest worden. Als ik dood zal zijn, zal ik dat niet weten en zal ik daar geen last van hebben, want dan zijn de chemische processen die mijn denken, mijn emoties en dus ook mijn angst veroorzaken, gestopt. Wat ik hier in tussentijd doe, dient geen enkel doel, buiten het opzet dat zij, jij en ik er zelf aan geven. Waarom moet ik 'sterk' zijn als er geen 'doel' is dat ik anders 'niet zou kunnen bereiken'?
Leid hier nu niet uit af dat ik alles in handen van 'het lot' wil leggen! Ik ben een voorvechter van 't idee dat niets is voorbestemd en alles altijd alle kanten uit kan ... Correctie!!! Dat alles altijd op voorhand ongekende kanten uitgaat.
“Maar als elke mogelijkheid maar door één enkele mogelijkheid kan gevolgd worden, dan ligt alles toch wél vast?” bedenk ik. Alles beïnvloedt van alles en er zijn zoveel gebeurtenissen met elkaar verbonden, dat wij ons mijn inziens geen beeld van kunnen vormen van het geheel aan factoren. Maar ik blijf wel bij of keer weer terug naar de afwezigheid van een bedoeling. En dat maakt dat ik niet 't idee heb iets te moeten, aan de natuur, aan het leven iets verplicht te zijn. Ik kan zelf het nut kiezen, het doel bepalen en steeds weer bijstellen indien gewenst.

Een wrak? Ja, 't zou best wel eens kunnen dat wie van franjes ontdaan is, er geestelijk niet in ieders' opzicht even fraai uitziet.

Ik wandel weg richting Zuidpark als een leuk jong gastje met wat (last van?) pukkels vanop zijn fiets zijn wachtend vriendinnetje met zichtbaar onderdrukt enthousiasme toelacht. Zij glimlacht breed, trippelt naar hem toe en slaat meteen haar armen om zijn nek. Neen, geen last van dus ... Nergens last van nu. Goed voor hen!

En nog altijd blij met Ozark Henry omdat hij moeiteloos uitgelegd krijgt dat 't niet lelijk is.

Ozark Henry - Give yourself a chance with me

coureurs versus Koeriers

.

Ik ben niet gemaakt om op twee wieltjes gezet te worden! Ik kán fietsen, maar ik voel mij niet thuis op een vélo, niet op mijn gemak. Nooit zot van geweest.

Tegenwoordig worden de fietsen en fietsende mannen weer rond onze nek gesmeten natuurlijk, want de Ronde van Frankrijk is al vijf dagen bezig. En 27 juli is 't gedaan.
't Is indrukwekkend wat daar gepresteerd wordt? Je moet het maar doen. Ja. Vast wel. En toch ...

• Iedereen gaat uit de weg.

• Ze hoeven enkel maar te denken aan de koers.
  

• Ze worden gemasseerd.

• Een pak pakt iets of 't een en 't ander.

• Ze hebben ne super de luxe, licht gewicht vélo.

• Ze worden door massa's supporters aangemoedigd.

• Als de Ronde gereden is, is de druk voorbij en gaan ze 'trainen'.

Als ik die gasten die met de fiets pakjes leveren in de grote steden dan bezig zie!!

• Niemand gaat uit de weg! Zelfs wie dat zou moeten, doet 't vaak niet. En ze hebben geen tijd om te wachten, want

• ze hebben een pakje bij dat op tijd geleverd moet worden of ze moeten snel terug om een nieuwe levering.

• Ze worden niet gemasseerd maar moeten doen wat jij en ik (zouden) moeten doen als we gedaan hebben met werken: verder fakken!!

• Als ze al iets pakken, zullen ze daar geen professionele begeleiding bij krijgen.

• Ze hebben ne vélo met normaal gewicht.

• Ze worden door alle andere weggebruikers – volkomen terecht, want 't zijn wacko's!! - verweten voor al wat lelijk is.

• Elke werkdag

But they do kick ass!!!!!
Cameraatje op den helm en Lucas Brunelle laat je meerijden tijdens een bike messenger race.
Er zijn niet veel dingen waar ik een kick van krijg om naar te kijken, maar dit?! Wouhouw!!! Moest ik dat kunnen ... Mmmmmmmmmmm

Londen

New York

Skaten! Nog zoiets!! Ik ben niet gemaakt om op veel wieltjes gezet te worden. Ik kán skaten, maar 'k voel er mij ... Neen, eigenlijk kan ik niet skaten.
Maar moest ik dát kunnen?! Wouhou-houw!!!!! Ook al zaaaaaaaaaa-LIG!!

Een fijne mix van de twee:

TAG

Platgat-panelen

.

Dominique deed zijn beklag over broeken die in laarzen gedragen worden en Michel zelfs twee keer (één en twee dus) over voeten die niet bedekt blijven.

En wanneer gaan er een keer iemand wat zeggen over de regelrechte aanval op de eet- en zelfs kijklust door madammen met een plat gat en vetrollen? Het aan enige achterwaartse welving ontbrekend gat in een aansluitende heupbroek, met daarboven blote vetrollen waarop door een in de blubber snijdende riem nog een keer extra aandacht gevestigd wordt. Wanneer gaat daar een keer kritiek op geuit worden? Of heb ik wat gemist?

Ik zeg helemaal niets - niets slecht dan toch - van volronde madams met een poep die een kwartier na hen voorbij wandelt. Ik zeg ook niets van een rond, niet over een riem zwabberend vrouwenbuikje dat van net boven de rand van een broek belooft om een zalig zacht kussentje te zijn voor al wie daar mag komen. Maar die platgat-panelen die wel breed, maar nergens diep zijn, ... Die moeten om te beginnen maar een keer met de aanblik van hun achterkant geconfronteerd worden, vind ik. Direct goesting om de dieet-shakes - waar volgens mij niet anders van kan komen dan overal het slapst mogelijke vlees - aan de kant te schuiven en de strakke broeken buiten te pieren, toch?
Misschien wat beweging nemen? 't Hoeft niet eens sport te zijn hoor platgatjes. Leer Salsa dansen en doe daarna het basispasje elke dag de hele avond tijdens alle rechtop staande activiteiten. Bij mij had het effect (toen ik dat nog deed).
Ja, 't moeten al bij al niet eens heupbroeken zijn. Zelfs een strakke broek tot boven de taille trekt op niks als je geen kont hebt om erin te steken!!

Zou dat bestaan trouwens, een behandeling in de plastische chirurgie waarbij het vet uit de eigen rollen in de bips gespoten wordt?

.

Da-aaag huisje-tuintje-kindje mensen

.
De laatste volledige week op mijn huidige werkplek is net ingegaan.

't Heeft wat geduurd voor ik was gaan wennen aan de collega's en zij aan mij.
Ze zijn in totaal met zes. Vader en dochter als zaakvoerders van twee bedrijven die nauw samenwerken, de zoon als zelfstandig medewerker en drie niet familieleden. Stuk voor stuk mensen die kindjes hebben of er hele dagen over dagdromen. Die een huisje hebben of er een hele dag over dagdromen en tijdens de middagpauze praten over kindjes, huisjes en 'Mijn restaurant'.
Mannen die de sportuitslagen van nagenoeg alle takken vanbuiten kennen. Mannen met een vrouw die hele dagen dagdroomde over een huisje en kindjes en nu het lijf van mijnheer - zonder het te weten? - met een ander deelt. Mannen die over een vrouw met decolleté - voor zover de vrouw rond de halsuitsnijding hebben opgemerkt - speels zeggen:"Zo worden ze niet veel meer gemaakt hé?! ... die kopieermachines" en antwoorden:"Veel te weinig!".
Drie jonge vrouwen waarvan er twee smachten naar het huwelijksaanzoek van hun lief met wie ze net een huisje of appartement hebben gekocht en de derde veel meer tracht naar haar tweede kind als naar een boost voor haar eigen bedrijf.
Nog even voor alle duidelijkheid: dat is niet het genre mensen waar ik in mijn vrije tijd naar op zoek zou gaan. Toch was ik er graag, want er was werk aan de winkel, er waren bomen waaraan voorzichtig geschud en schenen waartegen zachtjes getrapt moest worden.

Beeld je een bedrijf in vol mensen, zaakvoerders incluis, die de telefoon beantwoorden met hun voornaam, punt uit! Mensen, zaakvoerders incluis, die ontvangen e-mails doorspelen door ze af te drukken op papier en ze op je bureau te leggen. Mensen, één van de zaakvoerders incluis, die een vergaderverzoek accepteren en dan in paniek naar je zwaaien als ze je met een klant horen spreken over het tijdstip waarbij ze niet hadden stilgestaan. Mensen die in de planning - met MS-Project jawel! - voor het uitdrogen van beton x-aantal werk- in plaats van kalenderdagen voorzien met de opmerking:"Ach, dat scheelt toch zo veel niet?". Mensen die elke keer maar weer voor het verzenden van een standaard brief naar pakweg zes firma's, evenveel keer hun tekstje copy-pasten en handmatig de gegevens van de ontvanger wijzigen, omdat het aanleggen van een voor samenvoegen geschikt databankje met hoop en al driehondvijftig firma's te veel tijd kost. Mensen met een letterlijk uit haar voegen barstende kast vol documentatie, waarvan het grootste deel bestaat uit folders in overbodig drie-, vier-, vijf- of meervoud, prijslijsten van gemiddeld vijf jaar oud en dito catalogi.
Vier van de zes, zaakvoerders incluis, zijn industrieel ingenieur bouwkunde. De zoon is - nog stukken sterker dan ik - sociaal scharminkel maar ook afgestudeerd specialist in multimedia netwerken. De zesde is mooi, lief, hoger opgeleid, voldoende verstandig voor haar job en het liefje van het sociaal scharminkel. De vader zei voor ik startte:"Er zou eens een frisse wind doorheen moeten waaien." Nooit kunnen inschatten hoeveel stank het zelfingenomen, bekrompen denken van vakidioten teweeg brengt!
Maar met de vader kon ik wel meteen overweg. Vooraan in de vijftig, dertig jaar ervaring in zijn branche, toen de mama na de scheiding het boeltje in 't honderd liet lopen, in zijn eentje drie kinderen opgevoed van tieners tot volwassen leeftijd, minstens twee keer getrouwd geweest en daarnaast nog wel wat mislukte relaties achter de rug, zo'n acht jaar geleden nog eens vader geworden van een zoontje dat hij eveneens op handen draagt, in zijn vrije tijd het liefst van al bezig met de beesten op de boerderij die hij met zijn zus heeft overgenomen van zijn ouders. Daar nog bovenop: joviaal en goed maar niet zot. Hij laat het niet na om uit zijn krammen te schieten als hij dat nodig acht en 'k moet toegeven dat 't zijn doel niet mist. Er is zelfs een moment geweest waarop zijn aanpak van een flater van zijn zoon me zo sterk raakte, dat ik jaloers was omdat hij mijn vader niet was. 'k Heb hem dat niet gezegd. Maar misschien doe 'k dat nog wel in de vorm van een compliment.
Hem zal ik waarschijnlijk missen.

Dus ... Binnenkort weer weg van wat vertrouwd geraakt was. Hop, naar het onbekende! Een verademing als maandaggedachte die me toch wat tegenstaat.

.

Wretched girl gets campy

.

Een opeenvolging van koffie en chocolate chip cookies, door mini worstjes pur porc met te weinig tijd tussen, bekwam mij niet honderd procent. Een beetje misselijk besloot ik dan maar het venijn al doezelend op de zetel te laten uitwerken.

Even later bevond ik me in een rijdende mobilhome met een gretig exemplaar van 't ander geslacht.
Plots kreeg ik in de gaten dat de chauffeur meer achterom zat te kijken dan hij zijn ogen op de baan hield. Party pooper!! Of neen, net niet ... Maakt niet uit. 't Was in elk geval naar de zak.

En dan werd het een tikkeltje weird!
Ik werd langs achter bekeken door een man die me trachtte te plezieren met een zeer indrustrieel ogende machine, die hij vanop afstand kon besturen.
Zijn geliefde kwam tussen ons door naar binnen, ging voor me staan en bukte zich om specifieke details duidelijker te zien.
Het ergerde hem, dat zij de machine niet wou gebruiken. Ik verdedigde:”Als ze er nu graag een vrouw bij wilt?”

Yep. Ik ben weer helemaal gezond!

The Cramps – What's Inside A Girl?

En omdat deze toch niet mag ontbreken:

Lichaam (in) delen

.

Tijdens een feestje zou de lieve directeur wel willen. Zoveel is duidelijk. Ik zie hem wel wat zitten. Maar niet genoeg om de “nee”-tjes in mijn hoofd te negeren. Ik vertel hem met een nee-knikje en speelse blik dat het voor mij niet kan.

Overdag in een zonovergoten, drukke winkelstraat, waar alles wat van steen is er afgebrokkeld bij ligt. Ik volg een stappende vrouw. Ze ziet eruit als Bree uit Desperate Houswives. Bree dus, grijpt naar iemand die voor haar loopt. Net op het moment van de aanraking, vallen allerhande lichaamsdelen van de mensen in de omgeving op de grond.
Een man die zijn hoofd verloor, zakt op zijn knieën. Hij vraagt zich af hoe hij nu verder moet zonder hoofd. Hij tast om zich heen en grijpt de hand van iemand vlakbij. Maar ook die hand is alleen. Er hangt geen lijf meer aan. En hij ziet niet waar hij de rest kan vinden. Wanhopig houdt hij de hand vast en drukt haar als bij een beleefd, dolgelukkig weerzien, terwijl zijn bovenlijf van voor naar achter zwaait.

Bree trekt van monding naar monding en waterval. Het begint in de zomer bij warm weer. Ze gaat op haar rug in de stroming liggen. In de winter als het barkoud geworden is, gaat ze er nog altijd mee door.
Het water moet iets wegwassen. Ze lijkt alleen niet te weten welk water erin zal slagen of hoeveel waters ze moet doen.

.

Blikken, dozen, flessen, bidons, potten vol

.

Mag een consumptieartikel aan particulieren onverpakt worden verkocht?
Door de verplichte vermelding van de houdbaarheidsdatum en ingrediënten ben ik daar niet helemaal zeker van.
Tuurlijk wel!! De koffiebranderijtjes hier in Gent verkopen de bonen in een zakje zonder al die info. Het winkeltje met natuurcosmetica aan de Vrijdagmarkt verkoopt ook heel wat producten onverpakt.

't Zou toch fantastisch zijn moesten we voor al de rest ook ergens naartoe kunnen met ons eigen vat, om daar het product in mee te nemen. Neen! Geen plastieken of blikken ton van 500 liter! Een recipiënt om iets in op te vangen.
Melk in onze glazen flessen, pasta en rijst in onze blikken dozen, choco in een pot met deksel, ... Wat zouden we niet onverpakt kunnen kopen? Frisdrank met koolzuurgas? Toch wel! Op café wordt 't ook van 't vat getapt.
Schoonmaakmiddelen en verzorgingsproducten van 't zelfde. Niets dat we niet in een bidon, fles of doos kunnen meenemen.
Dag navulverpakkingen! Dit gaat nog een flinke stap verder. Kan niet anders dan beter voor 't milieu én goedkoper zijn.

Misschien dat we hier niet al té groen georiënteerd zijn. Maar er zijn er misschien wel voldoende koppig genoeg om zo'n zaak te laten bestaan. Ja, volgens mij zou daar in Gent een publiek voor zijn.

Eén voorwaarde: dat we sowieso kleine hoeveelheden kunnen kopen. Zie je ons al sleuren anders?!




foto van Cees & Elles
.

Het steekt

.
...
zuigt
trekt
duwt

Weten dat ik je niet terug zal zien.
Dat ik het allemaal niet zal voelen,
niet dichter zal geraken dan jij en mijn fantasie me kunnen brengen.
Weten dat jij dat ook weet,
voor mij én voor jezelf.
En het toch schaamteloos voor waar verkopen.
Gretig geloven tegen beter weten in.
Weten dat het wel kan!
Weten dat het pijn zal doen.
De pijn nu al voelen.
Omdat we onszelf de waarheid niet willen besparen.
Maar er niet voor terugdeinzen om elkaar die pijn te bezorgen.
Bereid zijn ze te ontvangen.
Omdat de waarheid, en daarmee zowel het genot als de pijn, zowel ligt in de mogelijkheden die we elkaar geven als in het onvolledige van de realiteit.

.

Instant intimiteit

.

Een vrouw die ik nog nooit eerder heb ontmoet, praat met me over de pijn en ongerustheid die ze voelt voor haar gehandicapt kind.

Wat later

Zij:”We hebben de dag nadien een keer goed gesekst.”
Hij al lachend:”Ah! Was dát toen seks. Dan kom ik toch niks tekort.”
Zoals verwacht, volgt haar meewarig gezicht.
Ik:”Moh, stoerdoenerij.” en voel me een bemiddelaar en verrader in één vel.
De rest van het gezelschap bevestigt mijn woorden en legt uit hoe sterk hij in de watten wordt gelegd.
Ik weet niet met wie ik 't meeste te doen heb. Met haar omdat ze publiek wordt geconfronteerd met zijn ongenoegen. Een ongenoegen dat niet weg te halen valt met stapels netjes gesmeerde boterhammen. Of met hem om voordehandliggende redenen.
Zij denkt vast:”Ik verzorg jou tot én met! En dan moet jij nog klagen!”
Hij denkt vast:”Voor boterhammen hoefde ik geen vrouw.”

Nog later

Ze kijken naar het koppel en hij legt zijn armen om haar heen.

Nog wat later

Hij:”Ik kom een beetje bij u staan. Ja, zo ben ik hé. Ik houd de mensen gezelschap die moeten wachten op iemand die niet naar huis geraakt.”
Ik:”Ik moet nergens meer naartoe. Hij wil nog ergens zijn.
Gij zijt dus vanbinnen heel erg goed.”
- dat laatste naar aanleiding van een gesprek eerder op de avond over 'het goede' in de mens.
Hij:”Gij zegt dat. Maar ik wéét dat.”
Ik:”Ah voilà! 't Is met uzelf dat ge moet blijven rondlopen.”
Hij:”Ja, ik kijk naar mijzelf en ik zeg:”Met u kan ik overal komen.””

.

Geknipt voor de job!!

.
"Alleen een beetje bijknippen?" Als kind vond ik dat altijd zo'n zotte manier om te zeggen dat er slechts een héél klein stukje van je haar moet.
Een schrijfsel van Osahi deed me al denken aan mijn vroegste herinneringen aan de kapper. Ze zijn zelden leuk geweest. - Zoals ook al bleek uit 'Trui op de kop'.
Altijd wou ik nergens mijn haar laten knippen, behalve mijn frou-frou. Die wou 'k dankzij een gigant van een weerborstel 't liefst nog maar een halve centimeter lang. En wat gebeurde er terwijl ik de stank van haarlak, verf en oude-meten plix moest vedragen? Juist! Het tegenovergestelde!!!

Nu nog heb ik 't lastig met kappers die luisteren met hun mening in plaats van met hun oren. Ik draag mijn haar in een heel korte carré. Als ik zeg hoe ik mijn haar wil, dan moeten ze niet beweren dat 't niet kan, want ik heb het al zo gehad. Nu ben ik geen zeven meer en kies ik zelf hoe 'k het wil. Wie niet luistert, ziet mij niet meer terug.
Sinds ik mijn haar weer kort liet knippen, heb ik voor vandaag drie verschillende kappers geprobeerd. 't Was altijd wel ok, maar evengoed niet helemaal. Nu dan de vierde en eindelijk is het gelukt!
Was het omdat ze van origine niet Nederlandstalig was, dat ze meer moeite deed om me te verstaan? Of is ze heel gewoon een goeie kapper, waar de rest beter een hondensalon was gestart?
Ze was blij toen ik enthousiast zei:"Het is fantastisch geknipt!!" Had ik haar gezegd dat ze geknipt is voor de job, ze zou de link vast niet gelegd hebben. En ik wou 't vooral duidelijk houden.

Heeft iemand er enig idee van hoe belangrijk dit voor mij is?
'k Had de hoop een kapper te vinden waar ik me goed bij voel al bijna opgegeven.
En als ik dit de moeite vind, om belang aan te hechten, dan kan het toch nog zo slecht niet met me gesteld zijn?
Of net wel ... Ja. 't Hangt er van af hoe je 't bekijkt hé. Elk zijn veranderlijke waarheid remember?
.

'Apart' van 't stuk

.









Het stuk 'apart' zelf.
.

Twee met grenadine

.
Toen ik aan de Zuid Stany Crets zijn kop zag, ging ik naar de affiche toe om het tekstje te kunnen lezen.
Als ik nadien Arno zag, vond ik hem zeker wel bij de leuze passen.
Toen er deze ochtend een vlekje op de lip van Kamagurka zat, nam ik zelfs de moeite om het weg te halen.

Ondanks ik een zwak heb voor karakterkoppen, deed de campagne mij vooral terugdenken aan mijn kindertijd in Bredene aan de Belgische kust.
Met mijn bonne – tegen wie ik 'moe' zei – en pit Louis tot vijf weken aan een stuk op camping. Ze hadden zo'n grote stacaravan op een vast plekje. Het ding moest vanbinnen en vanbuiten gepoetst worden, het gras moest worden gemaaid en moe zorgde elke dag voor warm eten.
Elke dag van de camping aan de Koningin Astridlaan naar de Duinenstraat en terug. Telkens weer dezelfde uitstalramen inkijken en af en toe iets kopen. Als de vakantie bijna om was, cadeautjes uitzoeken voor de thuisblijvers.
Al gingen we dan geregeld naar het strand, toch lijkt het me nu toch net wat té veel op thuisblijven, om helemaal naar mijn zin te zijn.
Toch was er een groot verschil. Thuis dronk pit Louis voor 't slapen gaan één jenevertje. “Mijn zenen rijen weeral op een kerreken!” zei mijn bonne en greep – vaak niet de eerste keer die dag - naar de doos Poeders Mann. Maar aan de zee, deden ze zichzelf een pleziertje dat ze zich thuis nooit veroorloofden. Een keer of twee in die paar weken, gingen we naar een cafeetje en daar dronken ze dan een Rodenbach met grenadine.

Om te weten welke foto's er nog kunnen volgen, ging ik naar de website van Rodenbach en kwam bij 't Rodenbachfonds.
Als je zelf ook een kijkje gaat nemen, zeker even langsgaan bij Jonas Maris. Zijn foto's zijn op kunstzinnig vlak misschien niet hoogstaand, maar de manier waarop hij – vooral in “Vertigo”, "Atka" en “Flushed” - structuren en materialen weet te vangen, spreekt mij heel sterk aan. Ik kan ze bijna voelen. Zijn beelden houden mijn aandacht daardoor gemakkelijk vast. Voor mij is dat genoeg om meer te willen zien en anderen over hem te vertellen.

.

Zullen we teruggaan of verder achteruit?

.

Wat voor een mislukte soort zijn wij verdomme toch?!
Een solitair bestaan is voor de mens – op de uitzonderingen na – niet geschikt. En om in groep te leven is de mens dan weer niet geschikt! Leven we afgezonderd van soortgenoten dan aarden we niet. Als deel van een grote groep ontaarden we.

Hoe zou het geweest zijn toen de mens nog in kleine groepjes leefde en men op elkaar was aangewezen én afgestemd? Zou wat in het filmpje aan 't einde van dit artikel gebeurt, toen ook mogelijk geweest zijn?

'k Heb al vaker de indruk gehad dat de mens op zijn beste zou functioneren in een relatief kleine gemeenschap. Inteelt zou onbewust worden vermeden, doordat er geregeld een paar zouden vertrekken en er wat nieuwe in de plaats zouden komen. Want het is onmogelijk dat iedereen zich op zijn plaats zou voelen op de plek waar hij opgroeit. Net als nu eigenlijk. Met het enige en meteen ook immense verschil, dat de verschillende gemeenschappen niet permanent in verbinding zouden staan met elkaar. Verdwijnen voor wie je niet zint en achter laten wat je kwijt wilt, zou dan een stuk gemakkelijker zijn als nu.

Een te grote groep zorgt voor té veel informatie. We zijn genoodzaakt onszelf te verdoven door ons of te drogeren of af te sluiten voor de gigantische hoeveelheid prikkels die constant op ons afkomt.
Denk nou maar niet dat je niet in die grote groep zit, omdat je alleen woont, weinig of geen contact hebt met collega's, geen activiteiten deelt met vrienden of familie, ... Vanaf het moment dat je geregeld je huis uitkomt – al was het maar om boodschappen te doen – en hier en daar via de media een geut welk soort nieuws ook over je heen gegoten krijgt, maak je deel uit van 'de té grote groep'.

Als ik voor de deur van kantoor onze dakloze 'buurman' zijn kapotte schoenen zie, kan ik het niet laten om hem in de ogen te kijken. Als mijn collega's of ik daar staan, durft hij niet naar binnen in het leegstaande pand naast ons. Hij draalt en bij het kruisen van onze blikken groeit zijn onwennigheid.
'k Vraag me soms af wat hij graag zou willen, moest ik bereid zijn om hem ergens mee te helpen. Zou hij andere schoenen willen? Een douche? - Het straatje naast kantoor loopt tot bij de Leie. Je kan er met een trapje tot vlak bij de waterkant. Zou hij daar baden, in de zomer 's avonds laat? - Zou hij liever een film kijken? Of een boek lezen? Zich alleen of samen met mij of iemand anders een stijf stuk in zijn kraag drinken?
Neen, ik vraag de man niet mee naar huis. En ja, moest iedereen met de nodige ruimte een dakloze in huis nemen, dan waren er geen meer. Maar de groep is té groot. Ik ben al té verdoofd door mijn ervaringen. Ik heb dat niet nodig om met mezelf te kunnen leven. Ik hoef ook helemáál geen "goeie dag!" van de mensen in de straat als ik 's ochtends naar de bakker loop, in tegenstelling met de bewoners van de meer landelijke streken in ons Vlaamsche land. En ik woon nog maar in Gent. Wat moet in bijvoorbeeld New York wonen dan doen met een mens?

Als je het filmpje uitkijkt, zie je drie voorvallen die elkaar relatief snel hebben opgevolgd. Ik denk dat we er écht niet tegen kunnen ... tegen de té grote groep.

.

Apart

.

Deze middag wou 'k op de vensterdorpel van het vroegere Use-It kantoor in de zon gaan zitten. Dus deed ik dat ook. Maar niet voor lang!! De dorpel was té warm, om vol te houden.

Terwijl ik dat schrijf, moet ik denken aan een moeder die haar kind met zijn bloot gat op de kachel zette. Jaaaaren geleden in 't nieuws geweest.

'k Wou een beetje kijken naar het gebouw er recht tegenover. Kort geleden werd het vanbinnen gestript. Doorheen de gedateerde ramen kan je nu de gewelven in 't plafond zien en de onbepleisterde muren.
Wou zal ermee gedaan worden? Zouden er kantoren of appartementen komen?
Terwijl ik naar binnen tuur, zie ik steeds minder. Mijn fantasie gaat aan 't werk en ik verbeeld me hoe 't zou zijn om een deel van zo'n verdiep te betrekken. Net zoals 't nu is: van alle balast ontdaan.

Vreemd dat een woonst in een gebouw met nog 'k weet niet hoeveel anderen een appartement genoemd wordt. Terwijl het toch aan het woord 'apart' doet denken en daar helemaal geen sprake van is.

foto's zie 'Apart van 't stuk'

.