.
Michel zijn pas geadopteerd kitten, kruipt in de doos van 't oud papier om daar lief te liggen zijn. Een van zijn lezers zei dat daar troubles van komen, omdat katten de neiging hebben om daar een plasje te maken. Ja en neen. Hangt af van de kat. Er zijn er die 't enkel lekker vinden om daar te soezen. Andere mja ... die willen daar hun afval verstoppen.
Wat me wel vaker opvalt is, dat mensen met katten vaak communicatief zijn over wat hun exemplaar allemaal uitsteekt. Collega-kattenliefhebbers reageren ook spontaan op die ervaringen. Vandaar mijn oproep ...
Heb jij één of meerdere katten en herken je onderstaande bedenkingen? Laat een link achter naar jouw ventilatiekanaal met neerslag van de zottigheden die de beestjes uitsteken. Behoort je zelf niet tot de categorie, maar ken je wel iemand die zich daar volgens jou mag bij rekenen? Drop de link naar zijn of haar ervaringen.
Ik heb al betrekkelijk wat gelezen over kattengedrag. Omdat ik van 't standpunt bent, dat je in de omgang met een huisdier niet moet verwachten dat het zich verheft tot jouw niveau van communiceren. Jij wordt verondersteld de intelligentste van de twee te zijn. Leer dus hun taal en probeer die zo veel mogelijk te gebruiken.
Dankzij 't observeren erbij mag ik waarschijnlijk wel stellen dat ik redelijk goed geworden ben in 't interpreteren van mijn katten hun gedrag. Maar er zijn van die trekjes waarvoor ik de beweegreden nog altijd niet heb achterhaald.
Nono, éen van mijn twee katten, zet zich af en toe in de zetel met haar gezicht naar altijd diezelfde hoek van de kamer, kijkt naar boven, naar beneden, weer naar boven en miauwt een keer klaaglijk. Ze doet dat al van in begin dat we hier wonen. Voor een mens is er niets te zien, maar je zou zweren dat zij daar wel wat in de gaten heeft. Zeer vreemd!
Wat zowel zij als Puddy – die mij zou verwensen moest hij weten dat ik weer naar die foto verwijs die hem probeert te verlagen tot een kat die hij niet is - fijn vinden, is om terwijl ik lichtjes onderuitgezakt met de laptop op schoot in de zetel zit, voorzichtig over het vrije stukje buik te trippelen.
Ze blijven niet trappelen, zoals poezen zo graag doen op bijvoorbeeld een wollen trui of een zacht deken. Ze zoeken geen manier om me te overhalen hen plaats te geven om zich op mijn schoot te nestelen, want dat doen ze door zich gewoonweg op datzelfde stukje buik te leggen en de rest waarvoor niet genoeg ruimte is op de laptop te droppen.
De enige verklaring waartoe ik al ben gekomen, is dat ze het gewoon leuk vinden om tijdens het wandelen iets onder die pootjes te voelen dat anders meegeeft dan bijvoorbeeld een zetel. 'k Heb nog nooit in een waterbed gelegen, maar misschien is het verschil tussen mijn buik en de zetel wel vergelijkbaar met dat tussen een waterbed en één zonder water. Zou kunnen hé? Een kat kan prima haar evenwicht houden en misschien vinden ze 't wel leuk om te ondervinden dat ze zelfs bij het wandelen over een ondergrond die te klein is om eraan te kunnen wennen, niet wankelen.
Als je op je zij gaat liggen en een boek naast je legt, dan gaat elke kat daarop liggen. Vast omwille van de vaststelling:”Hé, ze kijkt altijd naar daar. Als ik daar ga liggen kijkt ze dus naar mij.”
Gebruik je een Extra Large size (19 x 25 cm) Moleskine Soft Notebook als alternatief voor een muismat, dan kan je maar beter zorgen dat je de muis daar zo rap als tellen oplegt wanneer je de laptop bij je neemt. Anders wordt die met mijn Nono in de buurt meteen een katmat.
Zij heeft sowieso de neiging om op een hand van me te gaan liggen als ze kan. Als ik die dan eventjes heel lichtjes beweeg, begint ze zacht te spinnen. Zou haar dat een gelijkaardig gevoel geven als de kittens die ze ooit had, omdat die ook lagen te wriemelen onder haar buik?
Puddy hoopt met elke vezel in zijn lijf dat er ooit iemand op 't idee gaat komen om lolly's voor katten op de markt te brengen. Tot dan houdt hij 't op met grote voldoening, traag likken aan plastic tassen en heel snel aan de badkraan. Ik wijt het niet aan een gebrek aan 't één of 't ander, want water heeft hij altijd staan en in plastic zitten vast geen miniralen of wat dan ook die hij mist in zijn dieet.
't Feit dat Puddy liever op schaduwen jaagt, dan op de speeltjes zelf, is mogelijks te wijten aan 't feit dat hij het extra spannend vindt, wegens er nog nooit in geslaagd om te winnen.
Zowel Nono als Puddy hebben ook maniertjes die enkel op 't eerste zicht gek zijn. Als ik ze kan verklaren, horen ze hier echter niet thuis. Dus moet er bijvoorbeeld niet verteld worden op welk moment Nono als een dolle het huis door spurt. En moet er niet gesproken worden over Puddy zijn protestacties tegenover nieuwelingen!
.
