Bull onderweg

-

Als de GFT-container leeg gemaakt is, kan ik hem niet direct binnen halen, omdat ik dan niet thuis ben.
Nu gebeurt het geregeld dat passanten lege blikjes cola op de vensterdorpel laten staan. Maar wie Red Bull drinkt, die heeft blijkbaar genoeg energie om het deksel op te tillen en het blik in de container te gooien. Ik zou zeggen:"Een goed begin. Drinkt er twee direct na elkaar. Dan lukt het misschien om de blikjes mee te dragen tot bij de eerstvolgende vuilbak!!"
Red Bull-drinkers, voel jullie niet geviseerd hoor. Er belanden ook overschotten van belegde broodjes met papieren zak of plastic folie en al, lege zakjes van chips en allerhande tetrabrikjes in de GFT-bak. Aan die verbruikers wil ik ook wel een suggestie doen:"Als je onderweg iets wilt eten of drinken, houd het dan bij Red Bull en wel twee kort na elkaar."

-

Stropke draagt LUS

Afhankelijk van welke veranderingen er zich aandienen, moet men soms oplossingen zoeken. Oplossingen die een soortement van analyse vragen. Een analyse van een begrip.

'Sociaal contact' bijvoorbeeld.

Netlog geprobeerd. Bevalt me tot nu toe niet echt. Te gemakkelijk. Mensen die in real life vermoed ik in geen honderd jaar iemand zouden durven benaderen, hebben er niet de minste moeite mee om from scratch flirterig te doen – op het kleverige af. Van wie ernstig en met inhoud lijkt, zijn er een pak die je meteen voor één of andere kar willen spannen. Neen, ... 't is mijn ding (nog) niet.

Nieuwe job, betekent nieuwe collega's. Voorzichtig zijn, denk ik daarbij. Werk en privé wil ik liever niet gelijk vermengen.

Systematisch uitgaan naar cafés, dancings, dans-cafés, ... 'omdat 't weekend is', 'om onder de mensen te komen' lijkt me handig als je dat tweede argument vrij letterlijk oppakt. In 't echt dan, in tegenstelling tot Netlog. Versta mij niet verkeerd, maar ik wil toch vooral dansen, urenlang dansen. Liefst van al op funky music! Niet aan één stuk daarom. Maar 'k wil toch vaker op als naast de dansvloer zijn. En geef toe, als je de talrijke Salsabars links wilt laten liggen – in mijn geval met 't gedacht:”been there, done that” -, is dansen niet direct de sociaalste der activiteiten.

En als je geen verplichtingen of boze snoeten wilt, kost uitgaan ook centen.

'Geldtekort', nog zoiets.

Elk zijn behoeften zijn anders, maar ikzelf hoef niet per se hoopjes bankbiljetten te hebben, om die elke dag opnieuw te tellen. Ik wil geld om te kunnen betalen voor de dingen die ik nodig heb. Nodig om te overleven, om me te amuseren, ...

Men kan besparen door minder te verbruiken. Men kan zijn uitgaven optimaliseren door aan betere voorwaarden te kopen. Men kan zijn inkomsten verhogen door meer centen te verdienen. Of men kan verbruiken zonder geld uit te geven, door kosteloos goederen en diensten te verkrijgen. “Laat het me weten als 't lukt!!”, “Hahaha, dat wil ik ook wel!” denkt u wellicht. Maar 't is niet om te lachen.

Elk is goed in 't een en bakt niks van 't ander. “Diene kan met zijn gat vliegen vangen!” wordt gezegd over iemand die al zijn capaciteiten winstgevend maakt. Maar we kunnen onmogelijk allemaal al onze sterke punten in professionele activiteiten omzetten.

Toch is het spijtig dat we vaak tijd moeten verliezen aan zaken waar we slecht in zijn en een hekel aan hebben en dus vaak ook slecht in blijven en een hekel aan houden. Wat we kunnen met de vingers in de neus, daar kruipt dan weer weinig tijd in.

Ok, we kunnen bijleren. Maar er is zoiets als aanleg en dat zorgt ervoor dat de ene nooit de andere zijn rendement haalt, al doet hij nog zoveel moeite. “Wat je zelf doet, doe je meestal beter.” Euh? Meestal dus ja. Mij lijkt het beter om de waarheid onder ogen te zien en bepaalde zaken over te laten aan wie er wél goed in is. “Logisch” denkt u nu. “Anders zou elk zijn eigen brood bakken, meubels maken, auto herstellen, sjaals breien, ...” Let erop dat ik het bewust gehouden heb op zaken waar veel particulieren nood aan hebben en een groot deel daarvan zelf toe in staat is.

Als we nu eens vééééél vaker zouden kunnen bezig zijn met die dingen waar we goed in zijn en zoveel mogelijk van die 'lastige' karweien zouden kunnen overlaten aan iemand die daar dan weer zijn hand niet voor omdraait? 'k Zei het al eerder, dingen die ons geen of nagenoeg geen moeite kosten, doen we doorgaans beter en sneller. Maar als ik bijvoorbeeld een auto heb en iemand zonder wagen meeneem om boodschappen te doen, dan heeft dat niet eens wat met kunde te maken. Toch is het dankzij mij makkelijker om alles thuis te krijgen.

Het zelden te vertrouwen systeem van ''t één plezier is 't ander waard', weet je? Het lukt enkel met een klein deel van de mensen waarmee je een bijzonder goede band hebt. Waarom? Omdat beiden die band dan niet om zeep willen helpen? Als de waardering voor elkaar niet gelijk op gaat, werkt het niet. Is den mensch daarom van de wederdienst afgestapt en overgegaan naar ruilhandel? Omdat 't waarschijnlijk niet simpel was om een huis te betalen met broden, zijn we geld als vaste ruileenheid gaan gebruiken. Daarom en om nog een pak andere redenen natuurlijk. Waar 't mij hier nu om draait is, dat omtrent geld alles – heel vaak terecht - zodanig gereglementeerd werd, dat we niet voor al die dingen waar we goed in zijn en wel eens wat vaker en voor anderen willen doen, geld mogen vragen. Als we het mogen vragen, dan moeten we het aan de staat laten weten als we dat doen en belandt een deel in de gemeenschappelijke pot die belastinggeld heet. Zut?! Dat is nog niet zeker!!

Er zijn mensen op 't idee gekomen om afspraken te maken omtrent die (veel te vaak vergeten) wederdienst. Men sluit zich aan bij de groep, maakt duidelijk wat men wilt doen en kan teweten komen wat anderen aanbieden. Alle goederen en diensten worden gewaardeerd in een ruileenheid die enkel binnen de groep waarde heeft, omdat ze enkel door de leden gebruikt wordt. De LETSers!! LETS staat voor Local Exchange and Trading System of vrij vertaald Lokaal Uitwisselings Systeem (LUS). Toen ik er voor het eerst van hoorde, dacht ik dat ze “Let's”,”Let us ... “ bedoelden. In de idee van “Laat ons 't eens op die manier proberen!”, “Laat ons 't zo eens aanpakken.”, “Ah waarom niet? Let's ...!!” Had toch gekund?

Bij de Genste LETSers wordt met stropkes gewaardeerd. Je kan je aansluiten nadat je naar een bijeenkomst bent geweest. En ik wil wel eens zien of dat werkt, dus wil ik daar naartoe.

Op de website staat een lijstje om ideeën op te doen over wat je zelf zoal zou willen aanbieden. Misschien ter voorbereiding voor mezelf zo eentje opstellen.

Da's trouwens ook een manier om sociale contacten te leggen. Ben misschien niet eens voor twee gaten te vangen.

Filopat & Patafil

Kort voor sluitingstijd aan de kassa van den Delhaize ...

Hoofden die draaien en ogen die expliciet kijken, trekken mijn aandacht. Ze kijken allemaal naar een vrouw die luid mompelend, zwaaiend met een voorverpakt brood een hele file aan een van de kassa's voorbijloopt en daar ongeduldig trappelend blijft wachten. Ze gaat langs dezelfde weg terug en naar een andere file. De hele tijd blijft ze onverstaanbaar gedachten spuien.
Als ze rustig ingevoegd in een rij haar brood op de transportband heeft gelegd en tegen de mensen vlakbij begint te brabbelen, geeft ze vrij snel ontgoocheld op. Ze lijkt gewend om geen enthousiaste reactie te krijgen. Blijkbaar blijft ze het toch proberen.
Ze heeft lang, blond, uitgedroogd haar, draagt propere, comfortabele, onopvallende kleding. Maar ze is een omgekeerd spook. Haar lichaam is er nog wel, maar haar geest is er niet of toch niet helemaal. Die is hier en daar en overal waar ze graag wilt zijn.

Buiten wacht een grote, langharige hond aangelijnd aan de wachtbar bij een tas hondenbrokken en draagtassen van beenhouwerij Renmans. Vlakbij staat een mannelijke tegenhanger van de vrouw met het brood.
Terwijl ik verder wandel, loopt de man de hoek om. Hij kijkt rijkhalzend naar binnen. Brood-mevrouw wordt al gemist.

Sommige mensen vieren verdomme elke dag Sint-Valentijn!!

Zottekes spotten

Alle zitplaatsen zijn bezet en de middengang staat vol. De kleren rondom mij zijn klam. Het haar vlakbij mijn gezicht ruikt naar regen.
Vanachter een dampig scherm jonge gasten klinkt ineens een luide geeuw die veel weg heeft van een oerkreet. Uit de glimlach van de jongens voor me kan ik niet opmaken of een van hen dat geluid maakte of niet. Ik tuur tussen hun smalle lijven naar de eenpersoonszeteltjes aan de rechterkant. De enige die ik kan zien, is een wat dikke man van middelbare leeftijd die zijn armen beschermend om de tas op zijn schoot gelegd heeft en dromerig met licht getuite lippen naar de grond zit te staren.
Ineens is het er weer. Iets wat lijkt op een opzettelijk heel luide geeuw. De wat dikke man draaide zijn hoofd als de leeuw van de MGM filmstudio's.
Aan de volgende halte stappen veel mensen af. Ik kan vlakbij de man gaan zitten en houd hem vanuit mijn ooghoeken in de gaten. “Oeoeoeoe!!!!” roept hij en kijkt een volle seconde verschrikt voor zich uit. Niemand anders heeft de aanleiding opgemerkt of men weet zich bijzonder goed te beheersen.
Ik vermijd elk oogcontact uit schrik dat hij met zijn tas op me zal gaan meppen.
Voor we allebei afstappen, draait hij zijn hoofd nog eens rond en stoot zijn geeuw uit.
De tram rijdt weg en ik kijk waar hij gebleven is. 'k Merk hem meteen op tussen de andere voetgangers. Een andere man van zijn leeftijd staat klaar om de straat over te steken. Als hij aanzet merk ik de gelijkenis van deze man zijn tred met die van de geeuwer. Terwijl ik hen observeer sta ik er bij stil hoe ontzettend gemakkelijk je een mens zijn geestesgezondheid kunt afleiden van zijn gang. Het lijkt wel of hun zwaartepunt ergens tussen hun dijen in de weg hangt.

You win some. You loose some.

Als iemand sukkelt, wat achterop geraakt is, er een beetje door zit of zelfs niet meer mee blijkt te kunnen, reageert een vrouw doorgaans anders dan een man. Een vrouw biedt spontaan hulp aan. Een man maakt grapjes over de ongelukkige.
Waarom is dat zo? Hoe is dat zo gegroeid? Of zou 'k beter vragen waarom dat er nog altijd niet uit is?

Even een stapje terug in de tijd?
De vrouw verzamelt voeding door het plukken van vruchten, kruiden, ... Zij denkt instinctief:”Vele handen maken licht werk en plukken meer.” Ze wilt de groep daarom zo groot mogelijk houden. Sukkeltjes die wat extra aandacht nodig hebben, kunnen de extra moeite nadien dik terug verdienen.
De man daarentegen denkt er vooral aan dat hij zijn voeding met meer mondjes moet delen. Hij jaagt op wilde beesten. Of hij het beest nu alleen of met vijf man vangt, het blijft maar even groot. Dus wil hij het liefst ongelooflijk snel en sterk zijn en het helemaal alleen te pakken krijgen, om het enkel te delen met zijn partner en nageslacht. Sukkeltjes die niks kunnen vangen of plukken zijn een voordeel, op voorwaarde dat je ze niet helpt.

So?

.
Vroeger was ik mogelijks even kwetsbaar als nu. Alleen weet ik nu dat ik kwetsbaar ben. En ik heb geen idee of dat voor mij een voor- of een nadeel is.

Hoe verslijt ik een berg?

.
Alles in de natuur heeft zijn nut. Wind moet dus ook ergens goed voor zijn. Dat we er energie mee kunnen opwekken, is op zijn minst goed meegenomen. Toch zal dat bij het ontstaan niet in de plannen gestaan hebben. Ja, hij drijft bijvoorbeeld al een tijdje wolken voort en slimme zaadjes kunnen mee naar waar ze alleen niet geraken.

Maar waarom moet het soms toch zo hard waaien? 'k Zie niet meteen het nut in van stormwind. Of ging het zo van ...
Moeder Natuur:"Choh, die bergen staan hier nu en eigenlijk weet ik niet direct wat ik daar nu verder nog mee kan doen. 'k Zal ze dan maar weer wegslijten. Hoe zou 'k dat aanpakken? Met water en met wind. En met de combinatie van die twee lukt het nog het beste van al!!"?

Mama spelen

.
Moest ik alle (fantasie)juwelen die ik heb tegelijkertijd dragen, ik zou met gemak de kerstboom kunnen vervangen.
Het gekke is, dat ik tot nu toe bijna nooit wat droeg. Nu is het al twee jaar dat er ook geen kerstboom werd gezet. En eigenlijk om dezelfde simpele reden: het kwam er niet van.

Eerst dacht ik, dat ik sieraden vergat te dragen, omdat ze uit het zicht zijn. 'k Heb nageltjes in de muur geklopt en er al mijn halskettinkjes aan gehangen. Denk je dat ik ze nu draag?
Voor ik me realiseerde, dat dit (alleen) geen zin heeft, wilde ik een manier vinden om ook mijn oorringen uit te stallen. Een plaat met gaatjes in die ik aan de muur kan hangen? Dat was zo mijn eerste gedacht. Maar omdat 't is gebleken, dat 't toch geen avance is, moest ik nog wel wat verder zoeken naar de échte oorzaak.

Nu vermoed ik, dat het allemaal met planning te maken heeft. Wat ik niet plan, heeft (als 't niet noodzakelijk is) geen enkele garantie om gedaan te garaken.
Er zit maar één ding op: de dag voordien mijn outfit én alle accessoires kiezen en misschien zelfs al bij elkaar klaar leggen (of hangen, enfin eh ...). Nu kies ik de ochtend zelf wat ik zal aantrekken en pas als ik het huis al uit ben, denk ik aan de decoratieve elementen. Ah!! Zelfs een ceintuur moet ik op voorhand klaarleggen of ik draag ze niet.

'k Zou de rol moeten aannemen van mama van het kindje dat ik in feite nog altijd ben. Ik had ook kunnen schrijven de rol 'spelen' van mama. Dat zou beter zijn. Want dat is de reden waarom de dingen die niet gepland zijn ook niet worden uitgevoerd. Ik wil spelen. Als ik de dingen die ik meemaak als een spel opvat, lukt het allemaal best. Ik wil mijn leven spelen, alsof het niet echt is. Omdat ik er dan op elk moment een heel ander leven van kan maken? Omdat ik alles veel te snel moe ben om het net zo lang als grote mensen te willen doen. Grote mensen gaan altijd zo ontzettend lang door met hetzelfde. Ook als 't al lang niet meer leuk is!

Kleren kiezen om morgen aan te doen, lijkt me bijvoorbeeld ook veel te voorbarig. Ik verlies 's ochtends geen kostbare tijd doordat ik twijfelend bij de kleerkast sta. Ik weet nagenoeg direct wat ik wil dragen, omdat ik weet hoe ik me voel en wat ik aantrek daarbij moet passen. 'Morgen', dat is nog zo ver weg. Hoe kan ik in hemelsnaam nu al weten wat ik morgen zal willen aantrekken?! Ik weet toch vandaag niet hoe ik me morgen zal voelen?!
Maar als ik 'mama' zou spelen, zou 'k mezelf kunnen opleggen om dat aan te doen wat ik de dag voordien gekozen heb. Moest iemand me daar echt toe verplichten, dan zou ik me er héél slecht bij voelen als ik dan zou moeten rondlopen in iets wat niet bij mijn humeur past. Als ik mama 'speel', dan is het niet echt en moet ik me er dus niks van aantrekken. Ik zou dan toch direct een ander spel kunnen spelen als ik het niet leuk meer vind.

't Is een gek initiatief. Maar als 't werkt?

Ik zou trouwens nooit of te nimmer een moeder willen zijn die haar kind verplicht om haar of zijn kleren de dag voordien te kiezen. Het is tegennatuurlijk!!
'k Zou dus een domme, tirannieke moeder moeten spelen.

Wat doet Anaïs met jou?

“We don’t see things as they are,
We see things as we are.”
Anaïs Nin

dat deed me uitkijken naar meer ...

en wat ik vrijwel meteen kon vinden, kwam zo onvoorstelbaar herkenbaar over, dat ik ofwel

• een geweldige dikkenek moet zijn, om te denken dat ikzelf denk zoals zij
• gelijkenissen vertoon met een geweldige madame

Gelijk hoe past 't hier voor mijn part.


"There were always in me, two women at least, one woman desperate and bewildered, who felt she was drowning and another who would leap into a scene, as upon a stage, conceal her true emotions because they were weaknesses, helplessness, despair, and present to the world only a smile, an eagerness, curiosity, enthusiasm, interest."

Anais Nin citations are from the Introduction to The Diary of Anais Nin, 1931-1934, Edited and introduced by Gunther Stuhlmann. © 1966 by Anais Nin.


"I saw things as a chain and felt that everything is continuous and never really ends. I had a sense of continuity and relatedness relatedness between the past and the present and the future, between races and between the sexes, between everything."
Conversations with Anais Nin ( Wendy M. Dubow editor)

"What I like best about myself ..is my audacity, my courage. The ways I have found to be true to myself without causing too much pain or damage... What I hate so much is my vanity, my need to shine, my need of applause and my sentimentality. I would like to be harder. I cannot make a joke, make fun of anyone, without feeling regrets."

"The diary was once a disease. I do not take it up now for the same reasons. Before it was because I was lonely , or because I did not know how to communicate with others. I needed the communion. Now it is to write , not for solace but for the pleasure of describing others, out of abundance."

"I have not been unaware of the political drama going on, but I have not taken any sides because politics to me, all of them seem rotten to the core and all based on economics , not humanitarianism. The suffering of the word seemed to me without remedy except by what we could give individually. I did not trust any movement or system..."

"...nothing changes the nature of man. I know too well that man can only change himself psychologically, and that fear and greed make him inhuman, and it is only a change of roles we attain with each revolution, just a change of men in power, that is all, the evil remains."

"The personal life deeply lived always expands into truths beyond itself."

Volume Two (1934-1939) The Diary of Anais Nin (These quotes taken from Gunther Stuhlmann's preface)

One changes, doen't one

dP als kindje van een jaar of zes, zeven in gesprek met grootmoeder ...

dP:”Iemand die niet kan zien, is blind.”
Gr-m:”Ja”
dP:”En iemand die niet kan horen, is doof.”
Gr-m:”Ja”
dP:”En iemand die niet kan spreken, is stom?”
Gr-m:”Ja, en iemand die niet kan horen of spreken, noemen ze nen doof-stommen.”
...
dP:”En iemand die niet kan zien, horen of spreken? Hoe noemt dat dan?”
Gr-m:”Dat bestaat immers niet.”
dP:”Hoe? Waarom niet? Waarom kan dat niet? Als nen doof-stommen nu blind wordt?”

En de tijd die daarop volgde, probeerde ik me keihard in te denken hoe het moest zijn om een blinde doof-stomme te zijn.
Ik was zó'n tof kindje!!

In de zoveelste Top-100 werd op kerstavond de videoclip uitgezonden bij 'One' van Metallica. Zeker en vast - én volkomen terecht - bekend als een ontzettend beklijvende song met in de clip de scènes uit “Johnny got his gun.”. Nu doe 'k al sinds ik dat heb gezien mijn best om me niet te kunnen indenken hoe 't moet zijn, om daar zo te liggen. Ga ik dat beeld en idee nog uit mijn hoofd krijgen en wanneer?

Een mens kan veranderen, niet waar?

Got some shopping to do!!

.
Redelijke dingen bij Lidl.
Van de lak en vernis ben ik trouwens nog niet zeker.




En some totally dorky stuff bij Kruidvat.




Dat laatste hieronder 'moet' ik dan ook maar kopen van E, enkel en alleen omdat ik het vorige wil!!!

Pijp

Vlak bij de Vrijdagmarkt is er een klein tabakswinkeltje en ik vraag me af of ze daar ook pijpen verkopen. Ik kan bij Caron gaan in de Veldstraat, maar dat is zo'n chique winkel dat ik daar liever niet als debutant (lees: prutser) wil binnen stappen.

Yep! Je raadt het goed. Het lijkt me een fijne gewoonte om zo nu en dan eens een pijpje te roken.
Sinds ik Merry en Pippin in The Lord of the Rings hun kleine pijp zag roken, sprak ik er voor het eerst van. Dat leek me nu zo leutig als ik die twee guitigaards bezig zag. Het is er bij gebleven.
Maar hoe ouder ik word, hoe meer de 'Merry en Pippin'-aard in mij de kop op steekt. Dus ging ik op 't net zoeken naar informatie over 'pijpen' - dat is (ook): het roken van een pijp!!!

Aah ... Het moet iets rustgevend zijn, iets waarvoor je even de tijd neemt. In tegenstelling tot een sigaret, rook je haar zuiver voor de smaak en de handeling van het roken.
Ja, da's iets waar een mens best in de winter mee kan starten, lijkt me.
Als ik daardoor anders zou gaan roken en het aantal sigaretten dat ik rook zou verminderen, dan is dat ook nog eens goed meegenomen.

Toen ik er destijds over sprak, leek E het maar niks te vinden.
Hij rookt graag af en toe een goede sigaar. Het komt er niet vaak van, omdat ik de geur niet prettig vind. En toch deed ik er hem - ondertussen al een flinke tijd terug - een paar cadeau.
We hebben ook nog een uitstekende waterpijp staan. Maar de tabak die we daarvoor hebben, ruikt zo zoet en sterk, dat het iets is om in de zomer buiten te roken.
Zou dat geen zicht zijn? Hij met zijn sigaar (of waterpijp op warme dagen) en ik met mijn pijp. Twee zotte blaren die met een héél serieuze zaak bezig zijn.

A colourful mind, a comfortable body and a foam soul.

Er zijn van die mensen met 'doorsnee' op hun voorhoofd geschreven als het op marketingstrategieën aankomt. Reken mij daar zéker en vast bij.
Zet mij in een file aan de kassa van een supermarkt en ik koop zowel frisdrank uit de koelkast vlakbij, een chocoladereep en een doosje pastilles uit het rekje. Moesten die marketingspecialisten beseffen dat het niet enkel op de domsten onder ons effect heeft, dan zouden ze daar ook goede tijdschriften zetten en zou 'k zelfs dat meenemen. Nu houdt het op bij Familie, Story, Dag Allemaal waarvoor ik me te slim voel, Flair waarvoor ik me niet huppelkut genoeg acht en Libelle waarvoor ik me op mijn vierenderdig nog altijd niet voldoende volwassen vind.
Maak op tv een reclame die net door de beugel kan en hij maakt me op zijn minst nieuwsgierig. Als je het kunt laten om over een docter L. Chirotas te lullen, een vent uit de was te laten springen of “feesten als de beesten” te laten uitspreken door de reïncarnatie van de heilige maagd Maria in een lompe, dwaze, mottige kalle, dan boek je bij mij al resultaat.

Langs de andere kant, ben ik aartsmoeilijk. Vanaf het moment dat te veel mensen op een bepaalde kar springen, dan hoeft het voor mij al te vaak niet meer.
Rond mijn zestiende had ik een van de eersten een neuspiercing. Er was buiten mij maar één meisje dat ik kende, dat het ook had. En dat was dan nog een hele toffe. Eens er meer en meer waren die een piepklein steentje in hun neus foeterden, deed ik het er uit. Er was niets bijzonders meer aan en het hele opzet – anders zijn – was volkomen verloren gegaan.

'k Ben dus een goeie om nieuwe trends mee te lanceren, omdat ik heel gemakkelijk te overtuigen ben en sowieso bereid ben om voor gek te lopen als ik er daarmee maar verschillend van de massa uitzie. Dat ik er eens de trend is gezet, tussenuit glip daar zal geen enkele fabrikant wakker van liggen. Ondertussen is er alweer iets nieuws om door mij te laten uitproberen.
Zo moest ik als schoenen-liefhebber van het eerste uur dus wel bij de foam footwear terecht komen.
Ondanks ik een van de weinige vrouwen ben die écht goed op stelten van naaldhakken kan lopen, ik er amper last van heb en ze ontzettend graag draag, wilde ik die lompe gevallen toch uitproberen. Het was genoeg dat ze er 'anders' uit zien. Dat is toch wel het minste wat je kunt zeggen?

Publiciteitsgevoelig als ik ben, weet ik dat er niet veel producten zijn die waar maken wat de reclamecampagnes beloven. Foam footwear is een van de uitzonderingen.

• Comfortabel – absoluut ongeëvenaard
• Lichtgewicht – absoluut ongeëvenaard
• Betaalbaar – inderdaad
• Je krijgt er geen stinkvoeten in. – juist!
• Gemakkelijk in onderhoud – klopt

Al vinden heel wat mensen ze belachelijk en lelijk. Ik ben duidelijk verkocht.
Dat ze lomp zijn vind ik lekker anti-elegant. De You by Crocs collectie vind ik minder aantrekkelijk, net omdat ze wél weer naar dat elegante toe willen. Ok, die groene enkellaarsjes zien er bijvoorbeeld niet slecht uit. Maar als ik dat soort schoen zoek, ga ik niet bij Crocs kijken. Nu toch nog niet.
Dat ze - de traditionele foam schoenen - gekke kleuren hebben, maakt ze heerlijk guitig. Alle andere voordelen kan je rechtstreeks uit de beweringen op de websites halen.

Plus (!!!!) ze verslijten en je kan er geen nieuwe zolen op laten leggen. Meteen een goeie reden om jezelf af en toe een nieuw paar te kopen. En ook daarover liegen ze niet eens op hun websites.
Er is misschien één nadeel. Die gasten zijn hun gamma goed aan 't uitbreiden en als schoenen-fanaat zorgt dat voor een steeds verder toenemende kooplust. Maar ik zei niet voor niets 'misschien', want daardoor hoeven we niet allemaal precies dezelfde te dragen.

De bekendste zijn Holey Soles

en Crocs.

De enige verschillen zitten in de modellen in aanbod en de prijs.
Holey Soles zijn een stuk goedkoper. Ze zijn te koop in doe-het-zelf zaken. (En daarom minder trendy?)

'k Ben voorzichtig begonnen met de Holey Soles – Explorer. Niet om hoe ze eruit zien, maar omdat ik niet wist of die nu echt wel zo aangenaam om dragen waren als wordt beweerd.

Daarna kocht ik de Crocs – Alice. (Minder comfortabel dan de grove klompen, maar ze staan nog altijd garant voor een hele avond lang kunnen dansen zonder ook maar een beetje pijnlijke of vermoeide voeten te krijgen.)

Met kerst kreeg ik vanop mijn lijstje de Crocs – Georgie. Want als iedereen al met die 'gewone' gummie klompen loopt, dan kies ik het gekste, meest speelse, uitbundigste model dat in het aanbod zit. E zei toen ik ze uitpakte tegen zijn mama - de schat die ze mij cadeau deed - "En gij hebt dat gekocht voor haar?!". Ze deden hem denken aan een uitvergrote versie van de laarsjes van een playmobile mannetje ofzo. Ikke:"Jaaaa!! Leutig hé?!!!" Hij heeft dat niet bevestigd en zijn mama snapt eigenlijk evenmin wat ik er nou zo 'te gek' aan vind.

Ze gaf me ook - alweer van op mijn lijstje - de Crocs – Ithaca. Zeg zelf, die zien er toch héél normaal uit. Die heb ik gekozen, omdat ik zot ben van flip-flops en als die in dat gamma voorkwamen, ze in mijn collectie niet mochten ontbreken.

Nu 't hek toch al van de dam is, plan ik op middellange termijn de aankoop van ...

De Holey Soles – Provider. De hele tijd rubberen laarzen dragen, ook als 't niet regent, vind ik al té fanatiek. Die met de gaatjes zijn in de winter te koud en de Crocs - Mammoth vind ik niet praktisch, omdat je die voering niet apart kunt kopen.

Het is de tegenhanger van de Crocs – Endeavor.

Ook (eens het terug beter weer wordt) de Holey Soles – Getaway. Omdat ze er wat anders uitzien en dus ook zullen voelen. Ze hebben verstevigde zolen die wat minder snel slijten. Da's een voor- en een nadeel.

En dan nog de Crocs – Mary Jane. Omdat een mens niet altijd dezelfde wilt aandoen.

Wist je dat Crocs binnenkort zijn eigen winkels bij ons gaat openen?! Neen, neen ... 't Zal niet zomaar bij de zoveelste vlaag van zinsverbijstering blijven.
En dankzij mensen als ik, kunnen jullie dan met een gerust hart die winkels binnenstormen en er een klein fortuin uitgeven door van elk model uit het aanbod een paar te kopen.

Stijladvies van Hilary Dull?

'k Krijg de laatste dagen ontzettend veel bezoekers via doorverwijzingen met de zoekterm 'Stardoll' op mijn blog. Omdat ik ooit beweerde toch graag enige rekening te houden met de lezers ...
Ga alvast op de grond liggen!


Zo zag ik er op die site uit sinds Halloween ...





Nu kreeg ik net een 'vriendenverzoek' met de opmerking:"OMG - zo leeg dat uw suite is en die kleren - ge kunt toch wel wat beters vinden op stardoll". 'k Heb haar verzoek natuurlijk onmiddellijk aanvaard en heb daarna háár suite bezocht.

Hieronder een paar afbeeldingen om de style counsellor te schetsen. Op de derde afbeelding kan je onderaan het woord 'Minimalism' zien staan. Dat is de naam van de interieurstijl die ze zelf heeft gekozen.






'Minimalism' dus ...
Het meisje zou graag clothing designer worden. Met zoveel fantasie en Hilary Duff als hét voorbeeld kan dat onmogelijk mislukken! Of toch?

'k Heb in elk geval snel mijn looks aangepast en me een blauwe hond aangeschaft. Zou dat een goed begin zijn?!

In mijn ho-hoofd ... In mijn ho-ho-ho-hoofd ...

Naar Hans Liberg aan 't kijken. Da's toch fantastisch als je zomaar elk muziekje dat in je hoofd zit zelf kunt spelen en noteren?

Ondertussen alweer weet ik nog hoeveel weken geleden, kocht ik een goedkope blokfluit. Gemaakt uit plastic vermoed ik.
Waarom? Wat moet iemand die sinds de les muziekale opvoeding op de secundaire school geen blokfluit meer heeft aangeraakt?

Het overkomt me geregeld dat ik in mijn hoofd een melodietje maak. En dan zou ik dat graag kunnen opschrijven. Met da-da-da, ladidadi-daaa kom ik er vaak wel. Edoch, als ik dat een half jaar later opnieuw lees, weet ik vaak niet meer hoe het ook weer ging. Dus zou 'k het liever in muziekschrift kunnen noteren.
Het lastige is, dat ik mezelf niet richting muziekschool zie wandelen om notenleer te volgen. Ik wil snel het noodzakelijke onder de knie krijgen en destijds lukte dat met twee uurtjes in de week ongemotiveerd wachten tot de rest ook mee was.
Het liefste wil ik een soortement van 'Hoe & Wat' boekje over muziek. Omdat zelfs 'Muziektheorie voor Dummies' te ver voor me gaat, gok ik op de Nederlandse Digischool.
Moest iemand een tip hebben over hoe ik snel en gemakkelijk kan leren om eenvoudige deuntjes te noteren?

Verdachte Pappenheimers

Normaal hadden ze 't geld niet gehad! Wordt er daar zo rap een mouw aangepast, omdat 't voor 'Kom op tegen kanker' is. En dan stopt het programma zoals altijd (ja toch?), met 'Suspicious Minds' van de Fine Young Canibles. Ah neen, nog niet!
Versta mij niet verkeerd. 't Is niet dat ik niet wil dat het geld voor die organisatie gewonnen wordt. Van mij mochten ze eindigen met:"Jullie hebben de finale niet gewonnen, maar we geven het geld toch!"
Nu stel ik mij alleen nóg meer vragen bij het keurig verloop van al die spelletjes. Moet men ons nu per se uit die naïeviteit willen sleuren?! Juist nu?! Met de kerstaflevering?!!

Omdat 't een goeie cover is, mag hij er hier bij.

Fine Young Cannibals – Suspicious Minds

Waarom nu pas?

Twee werkdagen voor het begin van de kerstvakantie, krijg ik buikgriep. De helft van Vlaanderen was al besmet. Eén specifiek middel tegen buikloop is uitverkocht en de groothandels kunnen niet optijd leveren.
Ik wou vast zo hard aanwezig zijn, dat ik het zo lang mogelijk heb kunnen uitstellen.


.




Nu ik zo'n veertien dagen geleden met de opleiding ben gestart, vraag ik me af hoe het in feite mogelijk is dat ik niet al veel eerder in die richting ben beland. 't Antwoord is heel simpel: ik wist niet van 't bestaan van zo'n functie af. Adminstratie én techniek. En dat dan nog eens over bouwen.
Moesten er mensen zijn die zich afvragen waarom ik ook hierover nou zo enthousiast ben. Misschien kan mijn 'sterke' interesse wel verklaard worden ...

Toen de eerste 3D-Huis - of hoe heette dat ook weer? - edities op de markt kwamen, schafte ik die meteen aan om gebouwen te fantaseren of na te bouwen en in te richten. Dat je in het spel kunt bouwen, is nog altijd een van de belangrijkste redenen waarom ik zo graag tijd met The Sims (2 ondertussen) doorbreng. Maar 'k doe het niet meer, net omdat ik er uuuuuren zoet mee kan zijn.
'k Heb een pak jaren geleden een kortverhaal geschreven. Het hoofdpersonage was projectontwikkelaar.
In de vastgoedsector tekende ik louter voor mijn plezier plattegronden van de woningen in de portefeuille. Natuurlijk had ik eerst alles nauwkeurig opgemeten.
Wandel ik voorbij een bouwwerf, dan vind ik het prettig om daar naar te kijken en wil ik er foto's van nemen. Als kind was het één van mijn favoriete speelterreinen. Bestaande gebouwen wilde ik evengoed - zover ik me herinner - tot in het diepste van hun vezels leren kennen. Van kelder tot zolder wilde ik zien en geheimzinnigheid of het donker konden me niet tegenhouden.

'k Vertelde al dat mijn peter conciërge was van een grote school. Als kind van zeven, acht jaar dwaalde ik daar hele avonden lang door de grote kelders en geraakte ooit een keer op (waarschijnlijk) de enige zolder die niet was afgesloten. De lange, lange gangen werden bij elk verdiep hoger steeds wat smaller. De vloeren waren overal met dezelfde geel gevlamde en zwarte tegeltjes gelegd. Witte, ijzeren ramen en deuren. En in de kelders daar was alles grijs en groen. Het lijkt wel of ik er nog maar onlangs was, al is 't in werkelijkheid zo'n zeventien jaar geleden.

Zelfs als er collectoren van het rioleringsnet worden vervangen en de gigantische, betonnen buizen nog niet ingegraven werden, blijf ik elke keer weer staan om te kijken. Als ik een oud, leegstaand fabrieksgebouw zie, voel ik iets wat lijkt op medelijden. Zelfs van mierennesten en termietenheuvels vind ik het zonde dat ik er niet 'in' kan kijken.
Als de doorsnee Belg een baksteen in de maag heeft, dan heb ik daar vast een blok gewapend beton.

En toch heb ik dus nu pas voor de bouwsector gekozen.

In de les 'Planning & MS Project' kon ik al even over het muurtje kijken. Ik zag het me allemaal al doen. Alle factoren die belang hebben bij een bouwproces en het verloop kunnen beïnvloeden in een schema gieten, zodat het allemaal kan worden opgevolgd en bijgestuurd worden waar nodig.
Als ik zo'n planning zie, hoe nadien alles tot stand komt en daar mijn gevoel bij bouwwerken aan toevoeg, dan worden gebouwen een soort van wezens. Creaties, maar ook bestaansvormen die van de mens een leven krijgen en invloeden ondervinden, buiten de wil van mensen om. Ze worden verdedigd. Wij beschermen hen, want zij beschermen ons.

Dictator Frou-Frou

Ziet dat af!









Moest ik dictator zijn, ik zou alle vrouwen met een langwerpig of ovaal gezicht verplichten om een frou-frou in hun haar te laten knippen! Al zouden ze daarvoor aan handen en voeten gebonden moeten worden. Behalve als ze natuurlijke, kleine krullen hebben. Want dan is een pony maar een mottig zicht.
En de kappers zouden moeten beginnen bij die met donker sluik haar en dan die met rood sluik haar, zodat ik daar zo rap mogelijk zou van kunnen genieten. Daarna zou de volgorde niet zo'n grote rol meer spelen.

No time for 'Free Time'

't Is niet alleen de verpakking van een fles melk die wordt gekozen na marketingonderzoek. Als er een uitbreiding wordt gemaakt voor een computerspel, is dat ook gebaseerd op prognoses qua verkoop, toch?

'Dansen op konijnenpootjes' vertelde al over hoe gek ik ben op ballet.

'Kijker' gaf een idee van hoe graag ik van alles en nog wat observeer en bij de overige artikels met het label 'zintuigen', wordt dat nog geregeld verduidelijkt.

Met wijlen mijn grootvader langs moeders' kant, had ik een ontzettend goede band. De man was automonteur en carrossier. Ik las ergens dat het Nederlandse woord 'plaatslager' is, maar wie gebruikt dat?! En 't staat niet eens in de on line Van Dale!
Hij leerde me allerhande nuttige dingen over automechaniek en -koetswerk.

Als kind al maakte ik zelf kleren voor mijn barbies.
'k Heb nog niet zo lang geleden geleerd om zelf from scratch patronen te tekenen. Moest zelf kleren maken niet veel en veel te lang duren, dan zou 'k dat bijzonder graag doen.
En mijn grootmoeder was kleermaakster.

Wijlen mijn peter, die conciërge van een groot schoolgebouw was, had in de grote kelder van hun conciërgewoning een tafel met een landschap waar miniatuurtreinen doorheen reden. Met verlichting en al!! Prachtig was dat, om samen met hem naar de treintjes te kijken.

Ik hecht belang aan milieubescherming.

Al die dingen komen, zoals je aan de screenshots kunt zien, aan bod in het nieuwe uitbreidingspakket “Free Time” voor The Sims 2. Ik behoor niet tot, ik BEN het doelpubliek.
Is dat geen goeie reden om het NIET te kopen?!

Melk voor Dummies

Moet je nu kijken!

Voor ...

En na ...

Om ervoor te zorgen dat de doorsnee bio-klant een fles melk herkent, moet er een foto van een koe op gezet worden, of wat?!

Als je bedenkt dat

• een keuze voor een bepaalde verpakking het resultaat is van marketingonderzoek.
• het woord biologisch misschien ook niet zomaar werd afgekort tot 'Bio'.
• een maat van mij die melk ophaalt bij boeren me ooit vertelde, dat er geen verschil is tussen de melk die 'bio' en de melk die 'niet bio' is.

Moet ik dan beginnen te vermoeden, dat idealisme voor dommeriken is?!