Doggy Style Yoga

.
Tijdens 't beoefenen van Yoga met mensen die daarmee net startten, lijkt het voor velen niet evident om te weten bij welke beweging je nu weer moet in- en bij dewelke uitademen.
Terwijl een hond die zijn voorpoten vooruit steekt, zijn schouders laat zakken, zijn poep optilt en daarna de achterpoten achteruit, de poep op de grond en de schouders en kin omhoog brengt, vanzelf op 't juiste moment in- en uitademt.

Daarmee is 't nog maar een keer aangetoond, dat we ons verstand best wel wat meer zouden mogen gebruiken om te weten wanneer we het niet moeten aanspreken.
.

last van 't verstand

.

Een vriendin van me verloor enkele weken terug haar moeder aan kanker.
Een korte tekst die ze meteen daarna schreef, ging over hoe ze als kind van acht vaak nachtmerries had, zich al wat te groot voelde om bij mama en papa in bed te kruipen en daarom na lang piekeren bij het instoppen aan haar moeder vroeg:”Mama, waarom leven wij eigenlijk?” Haar moeder schrok maar zij evengoed meteen:”Maar jongske toch, we zijn hier om mekaar allemaal graag te zien.” Sindsdien had die vriendin nog maar zelden nachtmerries, schreef ze.

'We zijn hier om mekaar allemaal graag te zien.”
Een mooie gedachte. Maar had een onbekende haar dat toen gezegd, dan had het misschien niet veel uitgehaald. Voor een kind dat zich van nature afhankelijk voelt van zijn ouders, is dat niet meer dan normaal. Maar zelfs voor een volwassene die op eigen benen staat, weegt de ene zijn woord zwaarder dan dat van een ander. Pas als iemand er echt in slaagt om je gerust te stellen op een moment dat je 't moeilijk hebt, besef je hoe veel het uitmaakt wie de woorden uitgesproken heeft. Dan ineens moet je er bij stil staan, dat we in deze op individualiteit gerichte maatschappij, nog altijd gebonden door gevoel meer rust vinden bij 'iemand' dan als volstrekt ongebonden figuur in 'de groten hoop'. Allez, ik toch.

“We zijn hier om mekaar allemaal graag te zien.”
Ja, echt wel een mooie gedachte. “Maar toch niet allemaal éven graag”, wil ik toevoegen.
- 't Feit dat nu zo gelopen is dat we als soort een ander de kop inkloppen om ons eigen nageslacht meer kansen te bieden, even ter zijde gelaten. -
't Zou toch zot zijn hé, moest iedereen evenveel van iedereen houden? Zouden we dan nog een vaste verblijfplaats hebben? Of zouden we de eerste, de beste woning binnen gaan waar ter beschikking is wat we op dat moment nodig hebben of graag willen? 't Zou ons niet uitmaken met wie we aan tafel zitten en we zouden altijd iemand in de buurt hebben waar we ons goed bij voelen. Maar we zouden ook altijd iedereen missen die er niet is, want graag zien en afwezigheid van 't onderwerp zorgt voor gemis. Allez, bij mij toch.

Misschien zouden we dan beter in heeeele grote huizen wonen, met heeeele grote zalen, waar veeeel mensen in kunnen, om ... Neen, we zouden altijd mensen blijven missen.
'Iedereen graag zien' zou echt geen pretje zijn, denk ik.

En een tussenoplossing lijkt ook al niet helemaal dat. Want wat voor een zoektocht zou 't worden, om net allemaal die mensen bij elkaar te krijgen die elkaar graag zien?

En gelijk het nu is, is 't ook al niet simpel. Want eens het verkleed bal gedaan is,
hoe zelden gebeurt het dan, dat je nog altijd echt het liefste van al met die ene specifiek aan een tafel wilt zitten? Dat je liever een lege woning zou binnen gaan met precies dat ene individu, dan een tot de nok gevulde met alle hebbe-dingen denkbaar, zonder? Hoe vaak kan iemand een ander geruststellen met enkel wat er is?
En dan komt daar nog eens bovenop, dat de natuur de absurditeit nog niet eens heeft uitgeschakeld, van dat allemaal te kunnen willen en voelen en noem maar op, voor iemand die daar den hond zijn botten van herkent in jou. En het rotte blijft zelfs bestaan, daar toten over te kunnen trekken.

Kom toe ... 'graag zien' is een lastig concept,
op 't moment dat je beseft dat 'alleen' het ook niet is.
Zo lastig, dat - mits 't gebruik van wat gezond verstand - de kans straks bitter klein lijkt, dat we de mogelijkheid niet kwijt geraakten toen we dat verstand kregen.
Dat 't te verstaan is dat heel wat mensen zich de moeite willen besparen.
En al goed ook, dat mijn verstand blijkbaar niet te groot is.
Allez, voor mij toch.

Coldplay - What If

.

whush

.
Excellent gereedschap voor vijzen die de draad kwijt zijn:

Tool
.

't Is komkommertijd,

.
als De Standaard kopt:
"Vermeende Belgische eierdief mag IKEA niet meer binnen".
.

Cake fi-i-i-i-ight!!!!!

.

Oooh grote speelvogels,

- oei-oei-oei!!! wat een taaltje! waar ga 'k nu naartoe? zijn mijn ballen weer niet wat groot in vergelijking met mijn pootjes? -

een kleine speelvogel mè gruute uugen
kijkt graag naar de fratsen van den Dikken en den Dunnen
en meent dat taart vergooien geen zonde is,
zolang er geen stenen in zitten

getekend
de moraalritser met 't plastieken zwaard

.

“'t Bier loopt uit zijn ogen.”

.

wordt wel een keer gezegd over iemand die weent als hij gedronken heeft.

Vandaag wakker geworden met de betrachting om al wat me verdrietig maakt te verstoppen onder een dikke laag water. Water heeft de mogelijkheid om alles te omarmen, elke contour te volgen en toch haar eigen grens stabiel te houden. Dat maakt (stilstaand) water rustgevend om naar te kijken.
Moest ik het met tranen kunnen doen, - misschien doet een mens dat ergens wel – dan zou 'k wenen tot alle scheuren en holen waar geblinddoekten in kunnen vallen gevuld zijn en elk miserabel figuur omarmd en gedragen wordt.

Dat beeld wil ik op eenvoudige wijze proberen uitwerken.

“De beste ideeën ontstaan op café!” zegt De Koninck. Om als reclame van pas te komen, zou 'k de tranen door bier kunnen vervangen. En 't zou misschien nog niet eens zo gek zijn. Want doet drank voor velen niet wat ik met tranen zou willen proberen?
Ikzelf grijp op kwetsbare momenten naar songs als Mia van Gorki.

.

't Is af!

.

Dikken ambras maken als 't niet meer marcheert, dat is gemakkelijk. 't Is te zeggen, dat is misschien gemakkelijk voor andere mensen. E en ik wilden niet kwijt geraken wat ons altijd met elkaar verbonden heeft: wederzijdse acceptatie, zo goed mogelijk opbrengen van begrip, onbeperkt vertrouwen in de goede bedoelingen naar elkaar toe.

Sinds we er destijds voor kozen om met elkaar op te trekken, zijn er - in sommigen hun ogen - voor ons alletwee vast bakken vol mogelijkheden geweest om die fijne houding tegenover elkaar te verliezen.
Elkaar niet de rug toekeren, op het moment dat je samen beslist om elkaar een 'andere' weg te laten gaan, dan diegene die je samen kunt kiezen, kan ook voor heibel zorgen. Maar wij hadden alletwee iets van:”Neen, bij ons niet.”
En ondertussen is al dik en dik en nog dikker gebleken, dat we overschot van gelijk hadden.

Vandaag nog een situatie waaruit ergens toch blijkt, hoe goed we nog altijd met elkaar opschieten.
Haar is – voor wat toch terug groeit – iets waar 't merendeel van ons bijzonder weigerachtig tegenover staat om er eender wie op los te laten. Lang haar, heeft dat vaak nog meer. Zelfs kapot lang haar, laat zich doorgaans niet graag door de eerste de beste knippen.
E besliste dat 't zijne er al te triestig begon uit te zien, om het nog lang te willen houden. “Gewoon alles eraf!” had hij beslist. Want toen hij het laatst door een kapper kort liet knippen, beviel het hem eigenlijk niet. Wegens: poging tot verdoezelen van de wijkende haarlijn - ofte 't steeds groter wordend voorhoofd, zoals hij het zelf noemt. “Het is zo en het is zo. Ge moet dat niet proberen wegsteken, want dat is zielig.” vindt hij zelf. Vandaar zijn initiële keuze om voor milimeterkort te gaan. Omdat hij een tondeuze heeft, hoefde er dan geen kapper aan te pas te komen.
Als 't er toch allemaal af mag, kan je evengoed een tussenoplossing uitproberen, vond ik. E zag dat zitten en sprak – ondanks hij weet dat ik nog nooit ofte nimmer een kapsel geknipt heb - de ongeloof opwekkende woorden:”Dat moogde gij dan doen.” Ikzelf was er gerust in dat ik wist hoe ik het zou krijgen zoals ik wou. 't Deed me een beetje aan meetkunde denken. Ruimtelijk inzicht heb je ook nodig als je patronen maakt om stoffen te knippen. Haar moet ook zoiets zijn, dacht ik. 't Enige wat ik meende nodig te hebben, was tijd om de gevolgen van elke knip zo goed mogelijk op voorhand in te schatten. Dat hij dat zelf ook zag zitten, dát vond ik een pak minder evident.
Het kapsel dat ik er eerst heb uitgehaald, was half-lang achteraan, korter aan de oren, niet allemaal op dezelfde lengte. Hij vond het maar niks en zei:”Waar ben ik aan begonnen?!”
Plan B drong zich op, maar ik had er helemaal geen!! Het moest razendsnel in mijn hoofd ontwikkeld worden. Ik lulde me er doorheen met de uitleg dat ik even moest kijken wat nog mogelijk was. Een minuut of wat later begon ik met gloednieuwe verbeelding verder bij te werken wat nog over was.
'k Wou niet zomaar de tondeuze bovenhalen, omdat 'milimeterkort' geen doel op zich was. Dát was enkel geopperd bij gebrek aan geloof dat er iets anders was dat hem kon aanspreken. Terwijl ik hem liever een kapsel wou geven, waar hij zich in kan herkennen, dat past bij wie hij is. Waarom? Omdat hij dat verdient tiens! Omdat alle leuke, toffe, brave, lieve, verstandige, boeiende, vrije madams die hij opmerkt, wanneer zij hém zien ook door zijn kapsel ietsie pietsie kunnen merken waarvoor hij staat en graag meer zouden teweten komen. Ik gun de man de mogelijkheid om te geven wat hij in zich heeft.
Gezien hier foto's met 't eindresultaat mogen gepubliceerd worden, geloof ik het dat hij écht wel content is met wat ik op zijn hoofd heb achtergelaten.

Coiffeurs spreken van 'bijsnijden'. 'k Heb nooit begrepen waarom.
Maar als ik over ons spreek, kan ik zeggen:"Er is veel af en misschien net daardoor veel bij."

.

slop

.



















Moraal van het verhaal:

soms ligt iets niet direct in zicht


'seni viyorum' is Turks voor iets als
niet weg kijken
ook als er eerst niet veel meer dan een slop te zien is

.

Mag ik?

.
Even terugkeren naar even terug
Straal negeren wat niet past bij wat niet straal genegeerd wordt


Laat me hier nog even op dansen
Binnen geen idee hoeveel tijd wil ik het misschien niet meer


Modjo - Lady (Hear Me Tonight)


.

vorm en leer

.

Een bolleke is slechts een cirkelke als ge zonder dieptezicht kijkt.
.

Hip Pipi ... Hoera!!

.
Aan allen!!

Pipi Langkous - uit mijn tirade in delen 1, 2 en 3 - heeft een reactie gelaten met de link naar haar Space.
'k Heb contact met haar opgenomen. Het was NIET Pipi die voortdurend, stilletjes kwam kijken. Ik had de bal dus effectief compleet misgeslagen.
Zij kon gelukkig ook lachen met de Kiwi-kwestie en herkende mijn ergernis zelfs wat. Alleen gaat zij er blijkbaar heel wat minder impulsief mee om.
Daarom:
Bedankt voor de reactie en voor het begrip nog veel meer Pipi!
.

Influenza Puberalis

.
Wachten op nieuws dat je niet nodig hebt om door te gaan waarmee je niet meer bezig bent.
Weten dat 't - of 't nu goed of slecht zou zijn - het je nog wel even zou weerhouden van doorgaan waarmee je niet meer bezig bent.

Als je aan de pc bent, om de vijf voet zelf 't scherm van je mailbox refreshen, omdat je 't - moest er een bericht binnen gekomen zijn - dan toch wel een volle minuut eerder zou weten.
Als je niet aan de pc bent, om de vijf voet passeren om bij 't zelfde scherm F5 te drukken, omdat er in een paar minuten een verwoording van zo ongelooflijk veel niet levensnoodzakelijke belangen zouden kunnen binnengevallen zijn.

't Is toch niet te geloven?!
Hier ben zelfs ik eigenlijk te oud voor.

En zeggen dat 't allemaal puur chemie is die dit veroorzaakt.
En dat je overal leesvoer kunt vinden over 'Omgaan met' wat dan ook.
Maar niet over 'Omgaan met luvvvv-hormones'!!

Mmm ... dat laatste ben ik toch nog niet toevallig tegengekomen.
En ik moet toegeven dat ik er nog niet actief naar opzoek gegaan ben.
En ook dat ik nu nog altijd overweeg om dat ook niet te zullen doen.
En zelfs dat ge volgens mij allemaal dikke sukkelaars zijt als ge 't van geen kanten herkent!!

De pieken zijn hoog en de dalen diep.
't Goedkoopste pretpark dat er is!
't Hopen dat mijn uit hormonen gefabriceerde achtbaan niet gelijk een instabiel kaartenhuis ineen stuikt ...
En dan nog. Dan begin ik gewoon opnieuw. Met straffere middelen!!
Ik ben er nog nooit zo gerust in geweest!
Ha!!

En doe geen moeite om mij te ontmoedigen, want 't is toch geen avance!
Ik weet ...
Ik wéét eigenlijk niks.
Behalve dat 'k blijkbaar een fameus koppig geval kan zijn.

.

Ja, dat stond allemaal in de krant.

.
krantenkoppen.be is voor mij handig om me snel te herinneren waarom ik de actualiteiten nauwelijks volg.
Eén en ander lokte een beperkte reactie uit.


Verdwenen elfjarig meisje uit Willebroek is terecht
"Abla ontvluchtte omwille van familiale problemen de woning", zegt Alain Remue van de cel Vermiste Personen. "Ze had besloten om naar Brussel te fietsen."
dP denkt:
En nu? Wat staat Abla nu te wachten in de woning met familiale problemen?

Tienjarige matador mag de arena niet in
Michelito zou het in Arles tegen kalveren moeten opnemen. Hoewel de dieren niet zouden worden gedood, ...
dP denkt:
Kinderen voor kinderen :-(

Oudste ijsbeer ter wereld stervend
De 41-jarige berin in de zoo van de Canadese stad Winnipeg ... Ze worden normaal gezien 20 hoogstens 30 jaar oud.
dP denkt:
Miserabel bestaan biedt geen garantie op een vroege dood.

Kinderloze vakanties in de lift
Steeds meer mensen boeken een ‘kinderloze’ vakantie, op zoek naar een spettervrij plekje aan het zwembad en een etentje zonder huilbuien of woede-aanvallen aan de aanliggende tafel.
dP denkt:
De goeie moeten 't met de slechte bekopen. Mensen die hun kinderen wel hebben opgevoed in plaats van ze enkel in leven te hebben gehouden, moeten het stellen met een etentje mét huilbuien of woede-aanvallen aan de aanliggende tafel. >:-< "Past mijn hoofddoek wel bij mijn hakjes?"
Ze willen modieus zijn én islamitisch verantwoord
dP denkt:
En ik die meende te weten, dat de hoofddoek dient om de aantrekkingskracht te temperen. I-)

Superkonijn redt mensen uit brand (filmpje - zelf niet bekeken)
In Australië heeft een konijn de levens van twee mensen gered. Het beestje wekte een slapend echtpaar toen hun huis in de brand stond.
dP denkt:
Ik gok dat 't konijn zelf niet bij de deurklink kon. :o)

Belg duwt gehandicapte vrouw voor politiewagen
De man had zijn vrouw voordien de huid volgescholden en haar gedreigd te vermoorden. Volgens de man is de handicap van de vrouw de schuld dat hij geen gelukkig leven kan leiden. Bovendien moet hij zich te veel inzetten voor de kinderen.
dP denkt:
Hoe wanhopig kan een mens worden? He was losin' it! Nope ... but he surely tried to ... :->

Valse Tokio Hotel-zanger wil naaktfoto's tienermeisjes
De man wilde middels zijn valse identiteit naaktfoto's van meisjes bekomen.
dP denkt:
't Zal de eerste en de laatste niet zijn zekers? :-I

70-jarige man schiet z'n huurder neer
Volgens de 70-jarige man maakte hij vaak ruzie met zijn slachtoffer omdat de honden te veel lawaai zouden maken. Beiden woonden in hetzelfde gebouw.
dP denkt:
He DID lose it! >:->

Man rijdt twee keer over zijn vriendin
Volgens de 47-jarige man ging het om een tragisch ongeluk. ... Haar vriend stapte nog uit de auto en zei tegen de omstanders dat ze komedie speelde. Daarna reed hij weg.
dP denkt:
He probably never even HAD it!!


*by this time, trying hard not to mentaly trow up over the human species*
.

E.P. crash

.



een (buik-)beeld van enige tijd voor de 'beslissing' door E en mij
.

kalfalfa

.
Mijn honden hebben een witte vacht met een paar grote bruine vlekken.
Nadat ze gegeten hebben, gaan ze vaak net zo lang stoeien tot minstens één van beiden kan herkauwen.
Als ik 's nachts hun bench niet afsluit, oefenen ze geregeld 'Schijt je rijk' op de tegels in de gang.
En ze doen mij verdienstelijk lijkende pogingen om hun CO2 uitstoot op een runderlijk niveau te brengen.

Volgens mij worstelen ze met een identiteitscrisis.

Zal ik het zelf zeggen?
Dat komt ervan als je een kalf als alfa bitch hebt?
.

Moscouviaduct

.
De foto's in dit album werden gisteravond genomen tussen acht en negen uur.
Ze werden op geen enkele manier bijgewerkt.






.

Even overwegen

.

Gisteravond schreef ik een mail met als onderwerp:”Als ik kon toveren ...”
Het deed me een tijdje na 't versturen ook denken aan een act die ik moest opvoeren in het vijfde studiejaar.

Terwijl de andere vijfdekes een übercool dansje deden op 'Fame' van Irene Cara, mocht ik in een verenkostuum 'De Vogel' van Tim Visterin zingen. Mijn klasgenootjes werden beperkt tot het op een rijtje achter mij staan en meezingen van 't refrein. Dorky me mocht het hele lied met veel gesten in de spotlight brengen, omdat ik dat volgens de lerares toch zo vol overtuiging kon.
Man, man, man ... Geen idee waarom sommige mensen zo dwepen met hun kindertijd.

"Merlijn zei “jongen kom eens hier.
Met wat doe ik je nou plezier?
Je moet het even overwegen.
Al wat je wil zal ik je geven.”

En de knaap zei onbevreesd “meneer, meneer, ach meneer, 
ach meneer"

Ik ben nog altijd kinderlijk, nu en dan gedraag ik me kinderachtig en ik hoef geen dingen meer te doen waarvan ik pas veel later besef dat ze niet half zo gênant waren als ze op 't moment van uitvoering voelen.
In vergelijking met mijn huidige staat van zijn leek ik toen nen oude mens! Een pruim die een pak vaker als nu geremd werd door de wetten van goedkeuring.

Had ik geen fijne kindertijd? Lijd ik aan vroegtijdige dementie? Beats me!
Maar 'k heb daar alleszins minder last van dan toen.

Merlijn en de eekhoorn – omdat ik 't nu al 'k weet niet hoe grappig vind

de begeerte van een foorkraam

.
Shitonya gaf op dit stuk van Target o.a. volgende reactie:"liefdeloos is het meestal, want liefde is moeilijk te vinden"

Waarop ik dan weer zei:

"Ik denk - of ik voel het zo aan, geen idee eigenlijk -
Laat ik het houden op 'ik veronderstel' ...

Ik veronderstel dus, dat liefde moeilijk te vinden is, omdat ze vergelijkbaar is met zo'n kermisattractie waarbij je met ballen naar een stapel blikken moet werpen. Als je twijfelachtig werpt, kan je nooit raak gooien. Dus moet je veel kracht zijn doel zien missen, voor je uiteindelijk een keer 'prijs' hebt.

eu!! 't Is voor 't eerst dat ik het zelf zo bekijk en ik schrik er zelf van dat mijn metafoor eigenlijk toch wel ergens op slaat. Misschien moet ik dit gewoon op mijn blog zetten. Of nog beter: het ook voor mezelf onthouden.

ah en nog iets ... Op zo'n attractie staan alle stapels blikken dozen even ver en zijn ze allemaal even moeilijk te raken. 't Heeft dus geen zin om als 't niet direct lukt, snel weer een andere stapel te kiezen."


aanvulling naar aanleiding van de vraag:"En wat als het voor "de geraakte" te hard aankomt?"


De blikken dozen mogen hier in mijn beeldvorming enkel verwijzen naar wat overwonnen moet worden vooraleer er van vrijwillige beleving sprake kan zijn.

Als iemand een stapel omver gooit van een persoon waarmee geen liefde kan ontstaan, kan diegene wiens blikken op de grond liggen hoogstens even in de war zijn. Zelfs als de bal meer dan de blikken heeft geraakt. De boel wordt opgeraapt en het spel begint van voor af aan. De dozen blijven staan, tot er terug iemand voorbij komt die bereid is om te gooien.
Als iemand een stapel omver gooit van een persoon waarmee wel liefde kan ontstaan. Dan kan het eveneens zijn dat de bal tot tegen hem of haar vloog. Toch worden de blikken niet meer opgeraapt. Het spel is gespeeld. Speler en trofee zijn met elkaar opgezet. Soms in de ogen van 'de maatschappij' als een hond met vlooien. Maar dat raakt dan gelukkig niet. Want de maatschappij werpt altijd twijfelachtig.

.

cowboys op het dak

.
Weet je nog van de kraaien in Recommended for You - Burn? Eigenlijk hoor ik er hier geregeld. En de voorbije avond bleven ze lang genoeg in de buurt om zich te laten observeren.
Mmmmm ... Fijne beesten! Zo zeker van hun stuk. Rustig maar altijd alert. Ze zitten altijd de omgeving uit te kammen met hun kooltjes. Helemaal anders dan die doezelende stadsduiven die in groep, op de straatstenen van een plein hun kilometers halen. 't Lijkt of een kraai denkt:"Wij hebben jullie afval niet nodig hoor. We komen naar de stad, om jullie een beetje te kunnen gade slaan."


















.

wees gegroetje

.
Wees gegroet kind,
vol van genade.
't Goede is met u.
Gezegend zijt gij met alle kinderen,
want gezegend is de vrucht van een lichaam
Heilig mensje,
vraag naar ons, volwassenen,
nu en tot het uur van onze dood.


Want een kind is één van die goeie remedies tegen tamzakkerij, verzuipen in zelfbeklag, verloren lopen in je eigen hoofd of stoppen met zoeken naar de volgende steen in de beek.

Maria zelf werkt niet genoeg op de zenuwen als je 'r geen aandacht aan geeft.

.

randgebied

.

Een brede algemene ontwikkeling hoort het een mens gemakkelijker te maken zich in de maatschappij voort te bewegen, juist?
Voor die algemene ontwikkeling wordt grotendeels gezorgd in het onderwijs, juist?
Waarom heeft geen enkele les tijdens de middelbare school me dan geleerd dat er instrijkbaar zoom- en naadband bestaat om stukken textiel aan elkaar vast te maken?!

...

Zo één tipje per dag - of per week nog maar als er geen 1500 te vinden waren - had toch niet te veel tijd gekost? Of is wetenschap die enkel concreet bruikbaar is, per definitie misplaatst?

.

bag(-atel)

.
Enkel omwille van het oud zeer uit Gerenderde knoken met de 'tas van het seizoen'.

IT-BAG

UIT:
Brillen zijn de nieuwe it-bag (Nu.nl, 27 juli 2008)

CONTEXT:
'C'est brilliant' was de show die zondag op de Amsterdam International Fashion Week hoge ogen gooide. Brillen en jonge ontwerpers gingen gezamenlijk de catwalk op onder het motto dat de bril - met of zonder zon - de nieuwe IT-BAG is.

BETEKENIS:
onmisbaar modeaccessoire

UITSPRAAK:
[IT-bèèg] (met de g van 'goal')

WOORDFEIT:
Een it-bag is een tas van een bekend (duur) modemerk waar je - als je trendgevoelig bent - op een zeker moment mee gezien móét worden. De hotheid van zo'n tas duurt maar kort, vaak niet eens een modeseizoen. It is hier het Engelse voornaamwoord 'het'. De term is rond 1990 bedacht; vooral in de jaren negentig was dit een bekend verschijnsel. De tassenmarkt is sindsdien veranderd en de it-bag neemt in belang af, omdat het modellenaanbod tegenwoordig diverser en persoonlijker is. Kennelijk worden nu brillen als nieuwe must-have gezien en wordt it-bag daarvoor als metafoor gebruikt.




Alweer dankzij KriQ
.

waterpret op hoog niveau

.


Dag gaat nu zo al een paar dagen door, van 's morgens tot 's avonds. En ik kan u verzekeren, het klinkt zoals het eruit ziet: geesteu-eu-eu-eu-eug!!!!

.

Lekker!

.

Eten of drinken kan mij geen troost bieden als ik mij in een – eventueel zelfgegraven – dal bevind. Doorgaans geniet ik niet van eten. Het is iets wat een mens moet doen.

Als kind at ik enkel mijn bord leeg als ik niet de hele tijd aan tafel moest blijven zitten. Nu nog vind ik de tijd dat ik ermee bezig ben vaak verloren. Zelfs snoepen, omdat ik geen tijd wil nemen om deftig te eten, doe ik snel.
Tenzij het om iets lekker gaat, bijvoorbeeld iets uit onderstaande lijst.

• pizza met salami, zwarte olijven, kappertjes, ansjovis, tonijn – NIET allemaal tegelijk!
• zwarte olijven
• mini salamietjes pur porc
• allerhande pastagerechten met room – en géén Bolognaise
• Pineau Des Charentes – wit én rood
• Appolinaris
• Vichy Catalan – spijtig genoeg alleen in Spanje zelf te koop
• Mattheus – Rosé
• soyamelk met vanillesmaak
• praliné chocolade
• koffie met een beetje suiker, chocolademelk en slagroom
• slagroom
• witte druiven
• kleine appels die rood blozen
• Fruit & Fibre met een beetje gesuikerde maisvlokken en magere yoghurt
• het knapperige vel van een kip aan 't spit
• meloen in Parmaham
• meloen
• Parmaham
• rundscarpaccio
• slaatje met warme geitenkaas
• Oosterse gerechten met verse koriander
• aardappelkroketten
• aardappelpuree
• gebakken aardappelen
• gebakken champignons
• steak Roquefort
• echt krokante frieten

Nope! Geen fijnproever.
Wel een lekkerbek die gezegend is met een snelle verbranding.

.

lei-ei-deu-eu-eur!!!

.

In de auto 'Dear Mr. President' van Pink beluisterd vandaag.
En ik weet er geen weg mee.

Ik heb het evenmin met mannen die hun macht lijken uit te buiten in plaats van ze te GEbruiken – om de grootste gemene deler te helpen. Toch deed het nummer me plots stilstaan bij 't gemak waarmee wij 'onze leiders' – de goeie en slechte – ALLE negativiteit toedichten.

• How do you dream when a mother has no chance to say goodbye?

Is het Bush die voor een wet gezorgd heeft, dat we

1. met onze zatte botten mensen moeten omver rijden,
2. minstens een sjieke auto, dure kleren, ... moeten zien te verkrijgen via roofmoord,

• They're all sitting in your cells
  While you pave the road to hell.

Ik dacht dat die weg er al lag.
Of moest het gewoon rijmen?
Ah, oei, neen! Het gaat niet over aanleggen van de weg. 't Gaat over het versterken van ... Mja, dan kan ik hem niet verdedigen.

• Minimum wage

Is er dan in de V.S.A. - of in eender welk ander land in feite - een wet die verbiedt om meer dan het minimumloon te betalen? Behalve de wet van de sterkste – die meen ik niet enkel en alleen door Bush en collega's in stand gehouden wordt.

• And what kind of father might hate his own daughter if she were gay?

De vriend van mijn gewezen bazin? Zijn grootste nachtmerrie is dat zijn dochter een relatie begint met een Noord-Afrikaanse vrouw.

• Let me tell you 'bout hard work
  Building a bed out of a cardboard box

Is het alleen de politieke leider van een natie, die een handje toe kan steken?
Of heeft de aangesproken president een wet uitgevaardigd die verbiedt dat ook een megaster of wie dan ook kiest voor een leven zonder decadent overschot aan centen?

En daarnaast vind ik het net iets te veel Amerikaanse jeugdserie-titelsong-achtig klinken.

Het volledige nummer:

Pink – Dear Mr. President

.

Je lacht je dood!

.
Eigenlijk had ik het niet zo met de slogan van Improcessie.
Maar 'k heb mij al goed gehad de laatste dagen!!!

Gisteren voor de voorstelling:

“Gij zijt hier goed met onze kop aan 't lachen. Dat gij dat niet kent? Daar geloof ik niks van.”
Tegen een vrouw met een grote bek en een in mijn ogen hoog “Sex and the City”-gehalte, over een aantal attributen die niet worden gepresenteerd op een Upperdare Party.

Tijdens de voorstelling:

't Hele publiek, de acteurs die bezig waren, zij die achter hen zaten te wachten, de MC en ik lagen tegelijk zowat in een deuk. Zo'n momenten zijn bij impro waar je naartoe wilt.

Na de voorstelling:

Bij McDonalds een menukaart met daarop 'Braille – Grote Letters'
“Dat is voor blinden met dikke vingers!”
hahahahahahahahaaa
Daarboven, aan de muur een bord met daarop 'Kaart voor blinden en slechtzienden'
“Maar die mensen kunnen dat toch niet zien?”
“Ah neen ... Ze zouden hier ene moeten zetten die de hele tijd roept:”Kaart voor blinden en slechtzienden!”. Dan betalen ze dienen daar een hongerloon voor.”
“En dan kan hij dat hier opdoen, want dan heeft hij honger.”
hahahahahahahahaaa
Ja ... Eens op dreef lach je met alles. - Of toch met bijna alles.

Toch besloten om nog naar 'The Dark Knight' te gaan kijken. Ik, eerlijk gezegd, met een beetje schrik dat ik ook daar zou blijven doorgaan met gibberen over 't minste.
Zorgen voor niets, want nog nooit geweten dat ik bij een fantasy film zo vaak walgde van the villain.

Hij greep me regelrecht in mijn kruis, keek me in de ogen en vroeg:”En jij? Ben jij wel zo goed van inborst? Ben je wel zeker dat je zelf niet bij die mensen hoort die ik beschrijf? Je weet dat ik vaker gelijk heb dan je suikerzoete kant zou willen, niet?”

The Batman is niet zo'n figuur die één of andere superkracht heeft. En gelukkig ben ik onnozel genoeg om tijdens 't kijken van zo'n film héél, héél even de bedenking te maken:”Moest er iemand zijn met on-ge-loof-lijk veel centen en die zou dat willen doen, dan zou dat gewoon echt kunnen!!”. Anders was ik daar inderdaad veel te serieus buiten gekomen.

Een streepje muziek dat best wel past:

Killing Joke - The Wait

.

Op de tweede plaats

.
Ou-ou-ou-h
Lllllief-des verdriet

Wat?!
Niks 'Ou-ouh'!

Het leidt de aandacht tenminste heel even af van de meer belangrijke vragen in T' leven.
Zoals daar zijn:
"Waarom heb ik toch een nieuw stuk ongeluk op de wereld gezet?"
of, indien niet
"Waarom heb ik dit prachtige verschijnsel dat 'leven' heet, niet doorgegeven met mijn eigen lijf zoals waartoe 't in staat leek?"


Op de tweede plaats, maar minder krachtig dan pijn, komt de verliefdheid die noodzakelijkerwijs voorafgaat.




Diabetici, gelieve uzelf van het volgende te onthouden.


Joe Jackson - Be my number two






De publieksjury kent de tweede plaats toe aan ...
.

Over-?

.

Ooit zou ik de Bijbel van begin tot eind willen lezen.
De taal roept weer begrippen op:

• krachtdadigheid
• passie
• over-? .... allez ... hoe zeg je dan nu weer? ... over-?
  “overgeefsel” kreeg ik als suggestie
  Al klopt het evengoed, houd ik het toch op
  overgave

14 Vervloekt is de dag waarop ik ben geboren,
de dag waarop mijn moeder mij baarde.
Die dag mag niet gezegend zijn.
15 Vervloekt is de man die mijn vader het goede nieuws bracht,
en riep: “U hebt een kind, een jongen!”
16 Het zal die man vergaan
als de steden die de HEER meedogenloos verwoestte.
Hij hoort kreten om hulp in de morgen,
krijgsgeschreeuw op het middaguur.
17 Had hij me maar in de schoot gedood,
dan was mijn moeder mijn graf geworden,
dan was haar schoot voor altijd zwanger gebleven.
18 Waarom moest ik de moederschoot verlaten?
Ik heb alleen maar verdriet en pijn,
ik slijt mijn dagen in schande.’

Jeremia 20:14

KriQ had het vandaag over Jeremiëren.

.

Een stoornis als accessoire

.

Eén of andere stoornis hebben, lijkt populair. Omdat het in een maatschappij waar we vrijwel overal werden herleid tot materiaal met een serienummer, een middel is om 'anders' te zijn? Of omdat het de broodnodige steek-waarop biedt, als we niet (meer) mee kunnen?
Een flinke depressie (gehad) hebben, is helemaal vanzelfsprekend geworden. Nu al op de derde plaats als oorzaak van ziekteverzuim. En 't zou maar een kwestie van enkele jaren meer zijn, eer 't nummer één wordt. Chronisch Vermoeidheidssyndroom, Bipolaire Stoornis, Somatoforme stoornis, Angststoornis, ... noem maar op. Als je er iets over zou gaan lezen, is er vast veel kans dat je ergens tijdens het doornemen, terecht zou denken:"Hé, zou X daaraan lijden?" als je nu en dan al niet gewoonweg bij jezelf blijft hangen.
Kinderen met ADHD, een vorm van Autisme, ... Komt het vaker voor of horen we er alleen maar meer over praten? Is het enkel uit de taboesfeer gehaald? Of zijn de potentiële oorzaken meer voorradig? "Het zou bij mij niet waar zijn. Ik zou ze wel kweken!" hoor ik vaak zeggen en denk er zelf vaak precies 't zelfde over. Maar als het voedsel dat we eten, het onderwijs dat we krijgen, het volledige leven dat we leven en niet enkel het fragment opvoeding van tel is, kunnen we dat dan 'snel eventjes recht trekken'? Ik wijk af, want ik wou voornamelijk de indruk die ik hier over het algemeen bij heb meegeven.

Het is tegenwoordig zo acceptabel geworden om een stoornis te hebben, dat het lijkt of je het gewoon mee kunt nemen als accessoire en er voor de rest geen hinder van hoeft te ondervinden.
So? Je vertoont een afwijking. Dé reactie:"Wel ja ... Er schort aan iedereen wat hé? Tegenwoordig moet je daar toch niet meer mee inzitten." Moest het als behandeling volstaan om het uit de taboesfeer te halen, dan hadden alle therapeuten toch al lang aan hun patiënten gezegd:"Stuur aan iedereen die je kent een brief met vermelding van wat er met je aan de hand is. 't Moment dat iedereen 't gelezen heeft, ben je er vanaf. Genezen! Probleem opgelost!"
Moest de samenleving nu nog als begripvol en tolerant gekend staan, dan zou 'k nog zeggen:"Ok". Wat een psychische patiënt eerder kan verwachten is:"Allez, ge hebt het nu een keer allemaal kunnen vertellen. Doe dan nu maar weer wat je hoort te doen. Wij moeten dat ook."
Voilá! En dat ... Dát is om gek te worden.

Er kan nu over gepraat worden, wat er eigenlijk op neerkomt dat je niet meer absoluut zeker bent dat je opgesloten zal worden als je vertelt wat er in je hoofd en lijf omgaat, punt uit. Je krijgt inzicht in welke vijzen los en vast staan en er wordt met wat geluk een naam - of zelfs meerdere - op je toestand geplakt. Wat je met die wetenschap dan verder moet? Stel die vraag niet aan een therapeut, want die gaat dikke scheet nummer zoveel in zijn carrière laten. Wind, stinkende wind kan hij u verkopen. Want er is geen acceptabel advies voor een simpele, niet onbegrensd vermogende burger. De bedoeling is dat je, nu dat je weet dat je niet in 't hokje past, waarin men je wou duwen, heel erg aan jezelf gaat werken om tóch in het hokje te passen waarin men je wou duwen.

Dokter:"We gaan eerst de gevolgen behandelen en dan ... als 't weer beter gaat is het de bedoeling om niet meer terug te vallen."
Van Patiënten:"Ahaaa. Zo simpel! Gewoon niet terugvallen.
Mhmm
En hoe doe je dat?
Hoe zorg je dat je niet meer terugvalt?
Want ja, als ik dat had geweten, dan was het me ook de eerste keer niet overkomen hé, dacht ik zo, hé, juist hé, toch, toch??"
Dokter:"Ah op tijd reageren hé."
Van Patiënten:"En hoe weet ik zeker dat 't op tijd is? Als ik te lang wacht is 't om zeep. Maar als ik zeker op tijd wil zijn, dan moet ik eigenlijk al iets ondernemen als ik mij nog niet gevloerd voel. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn?"
Dokter:"Toch, toch ... Er geregeld bij stilstaan. Het niet uit de weg gaan."
Van Patiënten:"Leest u ook de Flair?"
Waarbij Flair kan vervangen worden door Goed Gevoel, Libelle, ...

't Is toch waar zekers? Alle boekjes staan vol met tips om allerhande narigheid te vermijden, zowel professioneel als relationeel, met zowel partner als kinderen, als ouders en schoonouders, ... En al die boekjes liggen in de wachtzalen van de dokters. En bij alle dokters moet je lang wachten. Je zou straks beter een deal proberen sluiten. "Ik had een afspraak, maar hier in uw wachtzaal is 't mij allemaal duidelijk geworden. Eigenlijk heb ik alleen nog een attestje nodig. Moet ik dan evenveel betalen?"
En als 't echt waar was dat 't je allemaal duidelijk geworden is dan ging 't zo:
Van Patiënten:"Ik was hier op het afgesproken uur.
U heeft veertig minuten verspilt van de tijd die ik broodnodig heb om in alle rust te herstellen. - Want zo is dat, het verhelpen van gelijk welke stoornis vraagt tijd, veel tijd. En die is enkel te koop via de dokter -
Heeft u er enig idee van hoeveel extra inkomensverlies dat voor mij betekent?
Ik zou het appreciëren moest u zich in de toekomst aan de door u voorgestelde planning houden.
Mijn attest aub?"
Dokter: kriebel, krabbel
Van Patiënten:"Dank u!
U begrijpt dat ik u voor deze gebrekkige zorg niet kan betalen?"
Dokter: ???
Van Patiënten:"Goed. Tot ziens dokter."
Want dat is de eenvoudigste oplossing: go with the flow, de weg van de minste weerstand, become a pain in the ass, een uitgedroogde, taai geworden rozijn ... overgoten met azijn, het hok in waar men je hebben wou. Met andere woorden: begraaf de hoop op symbiose tussen jou en de samenleving als je economisch geen gewicht in de schaal legt.
Wilt dat dan zeggen dat wie op economisch vlak zijn bijdrage levert volgens mij 'a pain in the ass' is? Yep!
Zou je mij een keer willen zeggen hoe begripvol en ondersteunend je zou reageren, moest de juffrouw bij de kassa van de supermarkt, als je aan de beurt bent plots zeggen:
"Vandaag kan er voor mij echt niets meer bij. Ik voel dat ik nu moet stoppen. Anders word ik gegarandeerd ... gestoord."?

Update (14 uur):
Ik blijk nu en dan onderwerpen te (be)spotten die een (zeer) breed publiek kunnen aanspreken!!
Humo publiceert deze week zowaar "De depressie-industrie: waarom wij steeds ongelukkiger worden". De link zal vast niet blijven werken, maar voor nu is hij te gepast om hier niet in te voegen.

.

bringen - brocht - gebrocht

.
Elke werkdag krijg ik van Lenthe KriQ een berichtje met de verklaring van een woord.

Vandaag gaat het over 'DOORWROCHT'
Het stukje etymologie dat er telkens bij komt, is 't leukste.


WOORDFEIT:
Ergens in de achttiende eeuw is in het Nederlands het werkwoord wrochten ontstaan. Dat is nieuw gevormd bij het voltooid deelwoord gewrocht, dat al wél bestond, maar dan als verouderde - en niet meer herkende - verledentijdsvorm van werken. Dat werkwoord had ooit de onregelmatige vervoeging wrocht - gewrocht, die enigszins vergelijkbaar is met brengen - bracht - gebracht en denken - dacht - gedacht. En daarbij is dan ook nog r-metathesis ('verspringing' van de r) opgetreden.
Doorwrocht is ontstaan als voltooid deelwoord van het werkwoord doorwérken: 'in allen dele grondig bewerken', zoals de grote Van Dale het omschrijft.


In mijn Waas' dialect wordt gezegd:

• bringen - brocht - gebrocht
• denken - docht - gedocht

En nu weet ik dus iets meer over de oorsprong van die vorm.
En ... dat we blijkbaar een beetje achterop hinken in de taalevolutie-race óf dat we karaktervolle babbelaars zijn en wars van overbodige aanpassingen.
Waaslanders en anderen die met '-ocht' opgebrocht zijn, sta mij bij en verdedigt ons!
.

Brantano en de html-maskerade

.
Mijn nieuwsbriefjes komen binnen, zonder dat de afbeeldingen standaard geladen worden. En dat blijkt zo zijn voordelen te hebben.


Platte tekst:




html:





Ooh?!
Waar is de startdatum van de actie naartoe?
Zou er op het laatste nippertje beslist zijn om toch niet aan 20 euro per paar te verkopen?


Ge zult op deze 22ste maar doen wat het masker adviseert en 'vandaag nog' naar ginder spurten!
Gewoon 't bericht uitprinten en meepakken. Benieuwd of je dan eindelijk voordeel zou kunnen halen uit het ontvangen van zo'n onverzorgde mailing.

.

haarbalslingeren

.

Michel zijn pas geadopteerd kitten, kruipt in de doos van 't oud papier om daar lief te liggen zijn. Een van zijn lezers zei dat daar troubles van komen, omdat katten de neiging hebben om daar een plasje te maken. Ja en neen. Hangt af van de kat. Er zijn er die 't enkel lekker vinden om daar te soezen. Andere mja ... die willen daar hun afval verstoppen.
Wat me wel vaker opvalt is, dat mensen met katten vaak communicatief zijn over wat hun exemplaar allemaal uitsteekt. Collega-kattenliefhebbers reageren ook spontaan op die ervaringen. Vandaar mijn oproep ...

Heb jij één of meerdere katten en herken je onderstaande bedenkingen? Laat een link achter naar jouw ventilatiekanaal met neerslag van de zottigheden die de beestjes uitsteken. Behoort je zelf niet tot de categorie, maar ken je wel iemand die zich daar volgens jou mag bij rekenen? Drop de link naar zijn of haar ervaringen.

Ik heb al betrekkelijk wat gelezen over kattengedrag. Omdat ik van 't standpunt bent, dat je in de omgang met een huisdier niet moet verwachten dat het zich verheft tot jouw niveau van communiceren. Jij wordt verondersteld de intelligentste van de twee te zijn. Leer dus hun taal en probeer die zo veel mogelijk te gebruiken.
Dankzij 't observeren erbij mag ik waarschijnlijk wel stellen dat ik redelijk goed geworden ben in 't interpreteren van mijn katten hun gedrag. Maar er zijn van die trekjes waarvoor ik de beweegreden nog altijd niet heb achterhaald.

Nono, éen van mijn twee katten, zet zich af en toe in de zetel met haar gezicht naar altijd diezelfde hoek van de kamer, kijkt naar boven, naar beneden, weer naar boven en miauwt een keer klaaglijk. Ze doet dat al van in begin dat we hier wonen. Voor een mens is er niets te zien, maar je zou zweren dat zij daar wel wat in de gaten heeft. Zeer vreemd!

Wat zowel zij als Puddy – die mij zou verwensen moest hij weten dat ik weer naar die foto verwijs die hem probeert te verlagen tot een kat die hij niet is - fijn vinden, is om terwijl ik lichtjes onderuitgezakt met de laptop op schoot in de zetel zit, voorzichtig over het vrije stukje buik te trippelen.

Ze blijven niet trappelen, zoals poezen zo graag doen op bijvoorbeeld een wollen trui of een zacht deken. Ze zoeken geen manier om me te overhalen hen plaats te geven om zich op mijn schoot te nestelen, want dat doen ze door zich gewoonweg op datzelfde stukje buik te leggen en de rest waarvoor niet genoeg ruimte is op de laptop te droppen.

De enige verklaring waartoe ik al ben gekomen, is dat ze het gewoon leuk vinden om tijdens het wandelen iets onder die pootjes te voelen dat anders meegeeft dan bijvoorbeeld een zetel. 'k Heb nog nooit in een waterbed gelegen, maar misschien is het verschil tussen mijn buik en de zetel wel vergelijkbaar met dat tussen een waterbed en één zonder water. Zou kunnen hé? Een kat kan prima haar evenwicht houden en misschien vinden ze 't wel leuk om te ondervinden dat ze zelfs bij het wandelen over een ondergrond die te klein is om eraan te kunnen wennen, niet wankelen.

Als je op je zij gaat liggen en een boek naast je legt, dan gaat elke kat daarop liggen. Vast omwille van de vaststelling:”Hé, ze kijkt altijd naar daar. Als ik daar ga liggen kijkt ze dus naar mij.”
Gebruik je een Extra Large size (19 x 25 cm) Moleskine Soft Notebook als alternatief voor een muismat, dan kan je maar beter zorgen dat je de muis daar zo rap als tellen oplegt wanneer je de laptop bij je neemt. Anders wordt die met mijn Nono in de buurt meteen een katmat.
Zij heeft sowieso de neiging om op een hand van me te gaan liggen als ze kan. Als ik die dan eventjes heel lichtjes beweeg, begint ze zacht te spinnen. Zou haar dat een gelijkaardig gevoel geven als de kittens die ze ooit had, omdat die ook lagen te wriemelen onder haar buik?

Puddy hoopt met elke vezel in zijn lijf dat er ooit iemand op 't idee gaat komen om lolly's voor katten op de markt te brengen. Tot dan houdt hij 't op met grote voldoening, traag likken aan plastic tassen en heel snel aan de badkraan. Ik wijt het niet aan een gebrek aan 't één of 't ander, want water heeft hij altijd staan en in plastic zitten vast geen miniralen of wat dan ook die hij mist in zijn dieet.

't Feit dat Puddy liever op schaduwen jaagt, dan op de speeltjes zelf, is mogelijks te wijten aan 't feit dat hij het extra spannend vindt, wegens er nog nooit in geslaagd om te winnen.

Zowel Nono als Puddy hebben ook maniertjes die enkel op 't eerste zicht gek zijn. Als ik ze kan verklaren, horen ze hier echter niet thuis. Dus moet er bijvoorbeeld niet verteld worden op welk moment Nono als een dolle het huis door spurt. En moet er niet gesproken worden over Puddy zijn protestacties tegenover nieuwelingen!

Toch ook op zijn minst vreemd te noemen dat men het haar dat een kat uitbraakt een 'haarbal' noemt, terwijl het eruit ziet als een haarslinger. Zou die in hun maag nog de vorm van een bal hebben?

.

Ik ben een kiwi!

.
Er zijn blijkbaar bedenkingen waar ik pas bij kan, als ik er eerst de colère van rond pel.

Nu dan ...

Beste Pipi Langkous

Mijn hooghartig en zoals ik al zei kinderachtig gedrag was op jou gericht.

Toen ik je via, via de link naar mijn blog bezorgde, ben ik er niet meteen toe gekomen om ook bij jou langs te gaan. Ik volg een paar blogs die me aanspreken, maar wil die selectie niet voortdurend uitbreiden op basis van een vluchtige kennismaking.

Wanneer ik dan merkte dat jij toch wel geregeld langs blijft komen, werd ik nieuwsgierig. Het gebeurt wel vaker dat mensen die 't hier even volhouden, zelf ook wat te zeggen hebben, wat mij dan weer kan raken.
't Moment dat ik naar de plek van onze ontmoeting terug wou keren, bleek die echter foetsie! 'k Dacht:”Ach, ze zal wel eens een reactie laten, met een link naar haar schrijfsels.” Maar dat gebeurde dus niet. En dat begon dan op mijn systeem te werken, omwille van 't feit dat je ontzettend vaak langskomt. Precies die frequentie deed mijn vermoeden nog groeien, dat je toch ergens één en ander herkent en ik dat mogelijks ook in jouw hersenspinsels zou doen.

Nog later begon de colère zich te ontpoppen. Onder invloed van nog heel wat meer dingen waarvan ik geen zin heb om ze hier nader te verklaren. Deels omdat ze misschien niet eens iets zouden bijdragen, deels omdat ik ze niet in de juiste vorm weet te gieten, deels omdat zelfs ik die geregeld best genante ontboezemingen op mijn blog smijt, niet over alles details wil verstrekken aan wie dan ook en dus evenmin aan mijn uitlaatklep.

Dus ... Bij deze mijn vraag of je alstublieft ergens in 't archief een willekeurig artikel zou willen aanklikken en daarop een reactie zou willen laten met verwijzing naar jouw stek. Ikzelf krijg daar dan melding van. En er is geen gek die heel mijn archief gaat afschuimen om die reactie op te zoeken, nietwaar? Moest je dat niet dé manier vinden, dan kan je misschien via via nog eens iets posten. Maar dan aub niet ergens wildweg in 't archief, want ook ik ga niet dagelijks heel dat archief doorploeteren op zoek naar jouw potentieel antwoord.

Zo! Ik hoop jou binnenkort te zullen mogen lezen.

Oprecht vriendelijke groet
van een madam die tot de vaststelling kwam dat we niet zonder reden naar beneden kakken

P.S: Als ik hier de bal compleet mis sla, omdat jij 't niet bent. Dan ... Ja, dan ben ik nog altijd een kiwi.

infantilisme

.

Ik weet 't!
Ik weet 't!

Iemand die heel braafjes en stilletjes, zonder iemand lastig te vallen uw blog komt lezen, bestoken met belachelijke bewerkingen van koterliedjes, is kinderachtig!

...

Sommige outfits zijn dat ook!

Kledingstukken en accessoires die iets kinderlijk en speels hebben, zijn in zekere opzicht best wel ok voor volwassen vrouwen.
Zelf heb ik echter een maatstaf. Als er helemaal nergens iets edgy of triggering aan zit, is 't voor kindjes.

Dollishious? I like! Maar onder een jurkje met franjes, frulletjes en spaghetti-bandjes, trek je géén t-shirt aan!! Of 't moet een jurkje zijn tot kort onder je bips. Than, I like! Op voorwaarde dat je ook even energiek en beweeglijk bent als een achtjarige.
Een beertje op je trui? Looooovely ... Op voorwaarde dat je een kop hebt waar twee hoge staartjes bij passen.
Enkelsokjes met een kanten boordje ... Hootshy cootshy! Op voorwaarde dat ze niet alleen maar op het moment dat je gaat zitten en je te korte broek – uit zichzelf! - optrekt, uitsteken boven een paar wit met goudkleurige sneakers. Eikes neen! Zelfs niet! Nooit! Lelijk! Altijd! Zelfs voor kindjes!

En geef toe, he-he-heeeel veel madams die zulke kleding dragen, voldoen niet aan de voorwaarden.

Wat is dan hun bedoeling? Willen ze zeggen:”Ik kleed me als een kind om dat ik net zo ongeschikt ben voor geslachtsgemeenschap!” Ze kunnen toch niet in die domme koppen van hun halen dat een vent met gezonde smaak, dát om hun lijf ziet als hij zonder wat te zien voor zich uit zit te staren?
Zijn het die vrouwen die niet terug achttien – ook al erg op zich, maar goed – maar zelfs liever terug acht zouden zijn, die dat soort spullen aantrekken? De tijd dat ze niet eens werden verondersteld om seks als iets normaal te zien.
Of zijn de berenvrouwen de exemplaren die in een onverschillige toestand, onder de deken met 't licht uit, gemiddeld hoe vaak zou 't zijn per hoeveel tijd zou 't zijn, genomen worden? Soms zou ik verdomme gaan denken dat je om als 'standaardneukertje' – zoals een collega blogger het ooit uitdrukte - geschikt bevonden te worden, dat uniform aan moet trekken bij de solicitatie op ... weet ik veel welk bureau ze elkaar vinden.

En mannen! Gulder! Ge denkt toch niet dat wij vrouwen die kinderstreken aan ons lijf hangen om enkel jullie een plezier te doen?

En ge denkt, dat al die getrouwde madams diezelfde kinderstreken aan hun lijf hangen om enkel hun echtgenoot een plezier te doen?

Women are either dumb, evil or misunderstood ...
Twee van de drie categorieën worden doorgaans aantrekkelijk bevonden. Zelfs met een jurk met franjes, frulletjes en spaghetti-bandjes, plus t-shirt, een beertje op 't borststuk én enkelsokjes met kanten boordje!

Lieve mannen, 't is zalig om madam te zijn!!

...

Euh!! Wil je erop letten dat ik héél duidelijk ben en veel fouten schrijf?!

.

een reader

.
Wil je weten of 't over jou ging? Just check out tha list!
- ja, een omhoog-kakster zegt op zijn minst 'tha' 8->

Jul 20 2008 8:27:11 pm
Jul 20 2008 6:21:33 pm
Jul 20 2008 3:09:19 pm
Jul 20 2008 1:38:41 pm
Jul 20 2008 12:27:44 pm
Jul 20 2008 9:09:21 am
Jul 20 2008 2:58:58 am
Jul 19 2008 10:57:12 pm
Jul 19 2008 9:26:36 pm

Niet over 't hoofd zien dat er een pi-pi-pi-pi-piep-klein kansje is, dat ik weet wie je bent.

Is het een vliegtuig?
Is het een vogel?
Nee, dat is het niet
Het is dP-Freaky!!!!
Die iets ziet, wat jij niet ziet ...

Een tip? Gebruik een reader.
Ah neen, dat is niet voldoende want daarmee kan je niet opvolgen of er niemand is die een reactie gelaten heeft, eens je het bericht hebt gelezen.

Wie het schoentje pas, mag de kous vanover zijn kop trekken!

.
Geachte mevrouw, mijnheer familienaam
Beste voornaam

Er zijn zo van die mensen die voort-du-rend komen lezen en nooit of te nimmer, vanzeleven niet, nergens ooit een reactie achterlaten.
Omdat ikzelf dat niet zou kunnen, vraag ik haar of hem:

• Wat kom je hier altijd weer koekeloeren, als er nooit, ever iets de moeite is om wat op te zeggen?
• Wil je weten wat (een) ander(en) als commentaar la(a)t(en)?
• Verveel jij je de stukken uit de muur en kom je daarom zelfs kijken naar een blog die je nog nooit heeft aangesproken? Of zeg je gewoon niets terug als je aangesproken wordt? Zoja, alleen op 't net of in 't echt ook? Indien in 't echt ook, a wel dan zijt ge (n)e(e)n toffe(n)!!
• Kan je wel lezen, maar niet schrijven?
• Heb je nooit wat zinnigs te zeggen? Laat een ander daar ook een keer zijn of haar gedacht van maken zeg!

Ik wéét, dat je wéét dat ik jou bedoel!! - Op 't moment dat jij dit leest natuurlijk. - En als je die kous niet van uwe kop wilt trekken, dan zijde (n)e(e)n *bijt in vuist, om het nog enigszins netjes te houden en omwille van ongeoefend zijn in verwijten van mensen aan de andere kant*

Ach ja ... Je zal wel jouw reden hebben zekers?

Met vriendelijke groet
een madam die denkt dat ze een keer omhoog moet proberen kakken


P.S.: Neen, 't is niet tegen u. Maar jullie hebben wel dezelfde provider! En daarom ook vind ik het ambetant. Dat jij langs komt, dat is plezant. Pottekijkers echter ... Ja ... Neen ... 'k Heb het er niet mee. 't Zal echt wel gewoon zijn, omdat ikzelf zo niet ineen zit.
.

Tea for two and two for tea

.

't volgende voornamelijk als afleiding voor mezelf:

dichtopeneeuwigheidikke, ikke, ikkeeindelijktriggerheadstompnaveluurhalfingeslikteerstraak!

Dit echter vind ik leuk om de aandacht op te vestigen:

"don't take this too seriously; this is pretty much a joke artsy fartsy video. the song is "ten thousand lines" by electric president." ( thelightslipped)

electric president - Good morning hypocrite

Allemaal lekker harmless ... Might just be my cup of tea at the moment.
Maar ik lust helemaal geen thee!!!

.

Recommended for You - Burn

.

Eigenlijk heeft You Tube nu en dan wel gelijk.

Voor het huis waar ik opgroeide lag een grote akker. Als de oogst eraf was gehaald, kon ik allerlei vogels zien scharrelen.
Vooral de kraaien trokken mijn aandacht. Een heks had een kraai op haar schouder. Ik wist toen nog niet dat heksen zich zelfs in een kraai kunnen veranderen.
't Waren er geen om mee te lachen, die beesten. Grote, sterke vogels die de rest verjoegen van de plekken waar 't meest op te pikken viel. En ze waren zwart ... En hadden ogen als kooltjes. Ze maakten een geluid dat leek op dat van cowboys die een kudde aandrijven. Duiven waren mietjes in vergelijking met hen.

Mijn grootvader bracht een jonge kraai die uit een nest sukkelde met de hand groot. Ze ging met hem mee op zijn schouder als hij ging wandelen in 't veld. Ze kon vrij rond vliegen en kwam telkens naar hem terug als hij buiten aan 't werken was. En dan opeens kwam ze niet meer weer. Hij was verdrietig maar legde me uit dat ze waarschijnlijk wou kweken. Als hij in 't veld kraaien zag, keek hij altijd naar haar uit en riep haar naam. Maar je kunt als mens geen soortgenootje vervangen.
Hij vertelde me ook dat er nóg grotere bestonden: raven. Sindsdien ben ik altijd blijven uitkijken naar de eerste raaf die ik ooit in 't echt zal zien.

Hier in Gent zitten er soms flink grote kraaien op een bouwwerf waar men met de funderingen is gestart. Ik kan ze dan met plezier minuten lang in de gaten houden, terwijl ik eigenlijk ergens onderweg naartoe was.

Wist je dat kraaien lijken op mensen? Ze kiezen een partner, maken een nest dat ze jaar na jaar een beetje uitbreiden. Als ze nu en dan wat pikken, zijn ze alleen op hun hoede voor de eigenaar omdat ze weten dat de andere soortgenoten zich er toch geen bal van aantrekken. En de deftige kraaien hebben een job.
Ze gidsen de overledenen naar het hiernamaals en als die nog unfinished business hebben, begeleiden ze hen terwijl ze hun taken afwerken.
Als je ze op een veld of een werf ziet, zitten ze dus eigenlijk op restaurant met vrienden en maken een praatje over wie en wat ze allemaal zijn tegengekomen de laatste tijd. Net als mensen ...

En héél, héél af en toe is er een gekke kraai, die een kat adopteert.

De 7.29 minuten versie

en de clip You Tube recommended me

╬ The Crow."Burn" (The Cure) ╬

.

nostalgia

.
Osahi zijn momentopnames vind ik fijn om te lezen. Al zijn ze zeker niet allemaal herkenbaar.

Kijken en luisteren naar Escrava Isaura. Er niet veel van verstaan maar jaren later jezelf wijsmaken dat je wél al genoeg begreep om te weten dat het zoveel beter was in vergelijking met de kilte hier bij ons.
Niemand hier had hun blik. - Zoals ook niemand kijkt als de personages uit 'The Bold and The Beautiful' de hemel zij geprezen!!
Het was toen alleszins genoeg om voor altijd verliefd te worden op de klank van het Portugees.

Had ik als prille puber O Amor Natural van Carlos Drummond de Andrade al gekend, dan hadden de spooktrillers die ik in 't huis van mijn moeder vond vast geen schijn van kans gehad.

Vanaf de 21ste zou 't warmer worden. Misschien wacht ik wel tot dan om er weer in te lezen.





.

schuif

.

De eerste avond van 't grote volksfeest. Dé gelegendheid om je eens helemaal te laten gaan. Het steekt niet. Wat je tijdens de Gentse Feesten doet, daar word je later niet op aangesproken. Of toch niet op een hinderlijke manier.

Dus heb ik dat gedaan. 'k Heb me daar nu toch een aanloop genomen man!! Dan schuif ... meters ver ... plat op mijnen buik ... bakkes aan de macadam geplakt.
En dat allemaal van in mijn zetel.

.

lichttherapie

.


De zonnebank is voor huppelkutjes! Highly fashionable (?) jufjes tussen de 15 en de 45 met valse, french manicured nagels aan handen én tenen, een zonneslag in hun haar (zie foto!!!) en altijd een 'ooh ...' 'aah ...' op de tong. Daarom ga ik dus niet meer onder de zonnebank. Ik ga in lichttherapie heb ik beslist. Voor mijn gezondheid.
Ik mis de zon. Ik heb van april tot nu gewerkt in een kantoor waar geen enkel venster zat. En ik sta erom bekend bedekt te zijn met fotovoltaïsche zonnecelletjes. Als het heet is buiten en de mensheid ligt te puffen, herontdek ik mijn pure goesting om bijvoorbeeld mijn kot te kuisen en schiet in actie.
Mijn ogen zijn mooier als je ze in 't zonlicht kunt zien. En mijn haarkleur komt pas tot zijn recht als er zonnestraaltjes in spelen. Maar dat volledig terzijde, wegens off topic, wegens niet te verhelpen met lichttherapie.
Neen serieus, ik heb dat nog meer als de gemiddelde mens, dat kak-weer mijn courage naar beneden haalt. En de zonnebank, die dus in mijn geval dient voor lichttherapie, is volgens mijn huisdokter van vele jaren en een viertal woonplaatsen geleden een prima hulpmiddel om de strijd tegen de gevolgen van te veel binnen zitten te winnen.

Dat ik de dikke piet heb, om na twee keer tien minuten - in vier dagen tijd - al duidelijk kleurverschil te hebben, is slechts een leuke bijkomstigheid ;-) Want 't feit dat mijn huid niet wit maar grijs wordt als ze te lang te weinig zon ziet, daar wordt ik helemaal niet moedeloos van hoor ...

dP:"Bah neun."
X:"Neun?"
dP:"Tuurlijk niet!!"
X:"Sjerieus?"
dP:"Euh ... neun.
Maar 'k ga toch niet alleen maar daarvoor! Bij mij is dat anders. 'k Heb dat nodig."

.

potentieel gesprek

.
X:"Maar dP ... Waarom word jij toch altijd zo aangetrokken door wat lelijk is?"
dP:"Ik houd wel van een scheet die niet pretendeert naar roosjes te ruiken."
.