Ice. Your only rivers run cold, These city lights, They shine as silver and gold, Dug from the night. Your eyes as black as coal.
Zoals hij het zong op hun muziek, nog altijd een van de meest sensuele intro's die ik ooit heb gehoord.
Aandacht wordt gepakt, stukken vel en vlees worden wakker gemaakt. Tintelingen ...
Walk on by, walk on through, Walk till you run. And dont look back. For here, I am.
Als je écht met heel je lijf en lieve lenden wilt dat iemand naar je toe komt, is er geen overtuigender manier om dat duidelijk te maken.
Carnival, the wheels fly and the colors spin Through alcohol. Red wine that punctures the skin. Face to face in a dry and waterless place.
Alles in één! Er zijn niet veel momenten dat een mens van alles in één keer kan voelen.
Walk on by, walk on through So sad to besiege your love so, Head on, stay this time. Stay tonight, in a lie. I'm only asking but I think that you know.
Als 't echt niet meer uitmaakt. Dit is het punt waar sensualiteit overgaat in puur, rauw, obsessief verlangen.
Come on take me away.
Come on take me away. Come on take me home. Home again.
Dik van de kloten als je meent te weten dat je er kunt geraken, maar het vervoermiddel door de ander bestuurd wordt.
And if the mountain should crumble, Or disappear into the sea. Not a tear, no not I stay in this time. Stay tonight in a light. Ever after, this love in time. And if you save it all, save your love. Dont push me too far tonight.
Een verwittiging ...
De klank ook weer. Dit is de weekmaker. Het moment dat ik m'n armen boven m'n hoofd leg, m'n hals onbeschermd laat en opgeef.
Kinderen die ik van haar of pluimen ken, vind ik irritant. Maar zelfs een lelijk vos jongetje met een onnozel gezicht kan mij ontwapenen, simpelweg door me op mijn woorden te pakken. Toen hij me kon helpen met inkleuren – ja op 35 inch kunnen we geen kleurenkopies nemen :-s “Die plannen moeten we bezorgen aan mensen die de planten in de tuin gaan zetten. Dit is 't origineel en daar mogen we niet meer aankomen.” “Maar we moeten toch nog afkijken van dat plan?” “Mm! Juist, we mogen er wel nog aankomen! Wat ik bedoelde is, dat we aan dit plan niets meer mogen veranderen.”
Van kinderen die 't niet getroffen hebben, verdraag ik doorgaans ook iets meer. Laat je visualisatievermogen even zijn werk doen en beeld je in: Een ton met poten in een legging eronder. Ik schat haar midden de twintig. Een gezicht gelijk een volle maan en daarrond in moedeloze slierten, van dat tot wit afgebleekt haar waar nadien elke dag een keer goed op gepist wordt om het die typische gele schijn te geven en de bijhorende centimeters lange donkere uitgroei. Rond het tonnenlijf een roos dekbed in twee gevouwen met mouwen aan. In haar omgeving bevinden zich altijd een viertal kinderen. Ik zeg een viertal omdat ze tellen voor het dubbel. Twee op de basisschool een peuter en een baby in een kinderwagen. De toon die ze aanslaat als ze op de tram tegen een van hen wat zegt, doet me zin krijgen om de noodstop te gebruiken en haar vals bezeken blond aan de tram te binden, zodat ze net dat beetje sneller uit haar lijden wordt verlost. Als afstapt, laat ze het instinct van haar genen zijn gang gaan. Ze kijkt niet om. Zij hangt achter haar kinderwagen en de rest volgt, verspreid over een meter of zeven. Hier bij ons wordt iedereen met dezelfde kansen geboren! Yeah wright!!
Of zouden al die bengels producten zijn van verkrachting? En zou ze er net om te vermijden dat ze nog vaker met haar rug tegen de muur gezet wordt, zo verstandelijk sjofel willen uitzien? Of zou ze gewoon te dom zijn om te weten dat je de pil bijvoorbeeld niet tussen je knieën maar in uwen toot moet steken? Eén ding is duidelijk. Als een vrouw valt op mannen, is 't genoeg dat ze er niet walgelijk uitziet om zo nu en dan een lading zaad in ontvangst te kunnen nemen. Op voorwaarde echter dat ze er niet van wakker ligt waar 't vandaan komt - vermoed ik.
Zo'n achttien jaar geleden vertelde iemand me, hoe hij met maten voor de fun een kat haar kop in een bankvijs had gestopt. Tot op de dag van vandaag vraag ik mij nog geregeld af, wat ik met hem had moeten doen.
De rand van de vierkante fontein voor de bib aan de Zuid is één van die goeie plekjes om even te gaan zitten. Twee vrouwen in donkerblauwe jeans en zwart bovenstuk genieten misschien - tussen het sms-en als gek door – van de onverwachte zon en ik ben blij met de warmte, het soort licht en Ozark Henry. Zouden ze met iemand samenwonen? Vast niet. Ze zien er niet opgejaagd genoeg uit. Ze lijken zich niet te moeten haasten. Want zo is dat. Zelfs als je partner het niet vraagt, ben je geneigd om je – zonder reden – te haasten. Tijd die je met jezelf kunt doorbrengen, wil je spenderen met de ander. Eéntje wordt verrast door de man op wie ze zat te wachten. Ik houd een jonge man op blote voeten in de gaten. Bij blootvoetslopers stel ik me altijd vragen als “Is dat comfortabel? Is het een statement? Wordt je huid zo dik als een schoenzool?”. – neen, neen ... niet 'je' ... 'je huid' ... kan vervangen worden door 'hij' ... dus is 't wel met -dt. Een jonge man valt me op, terwijl hij voorbij fietst richting pomp. Hij heeft een kinderstoeltje op de bagagedrager. Zou het voor zijn (eigen) kind zijn? Hij wordt bij 't pompen geholpen door een voorbijganger. Kende hij die gast? De andere vrouw in donkerblauwe jeans is verdwenen terwijl ik werd afgeleid. Een jong meisje komt naar me toe:”Hallo! Er is binnenkort een groot feest aan de Vrijdagmarkt.” en geeft me een flyer. Ik bedenk:”Ja, er is binnenkort een hééééél groot feest aan de Vrijdagmarkt: de Gentse Feesten!!” Maar 't is nog voor de start van de GF. Fijn dat ze mij op haar achttien niet overjarig vindt. “Of ze wil zo rap mogelijk van haar flyers af.” bedenk ik. Maar het maakt niet uit. Het heeft geen belang, omdat mijn zotheid niet per se zichtbaar hoeft te zijn.
Het lijkt of ik geregeld opnieuw geboren wordt. Het gebeurt, dat wat ik voel, opmerk, bedenk me zo verwondert dat het lijkt of ik net wakker werd uit een jarenlange slaap. Iemand zei - ondertussen alweer weken geleden - tegen mij, dat we allebei wrakken zijn. Ik antwoordde:”Je bedoelt dat ik niet lijk te willen zien hoe beschadigd ik ben?” Dat vond hij goed verwoord. En echt! Of het nu is omdat ik mezelf verdomd goed kan beliegen of omdat ik te dom ben om het te beseffen of omdat het inderdaad gewoonweg niet zo is, ik kan mezelf niet als een wrak zien. Ik voel me eerder gevormd dan beschadigd. Ja, ik heb mezelf veel te verduren gegeven en anderen hebben me daar op tijd en stond ook nog eens prima bij geholpen. Ik voel wel dat ik veranderd ben, maar ben er niet stuk, kapot, naar de vaantjes door gegaan. En dat er niemand af komt met de woorden:”What doesn't kill you, makes you stronger.” want daar was ik alleen ook wel op kunnen komen. Zelfs dát hoeft voor mijn part niet. Ik hoef niet sterker te worden. Waarom zou ik? Ik ben gisteren voor 't in slaap vallen tot de bedenking gekomen dat we niet moeten zoeken naar 'de zin van 't leven' want dat het een begrip is dat door de mens is uitgevonden en er dus wel bijzonder veel kans is, dat er geen is. Het 'bestaan' van ons en al de rest kent vast geen 'nut', 'opzet', 'reden', ... Eén mogelijkheid leidt enkel en alleen tot die ene volgende en alles gebeurt omdat het niet anders kan, zonder doel. En bekijk dit nou alsjeblieft niet op vlak van denken of doen en laten van de mens, want dat is véél te ver gezocht. Ik houd 't daarvoor bij 't kleinste waarbij we ons nog iets kunnen indenken. Ik denk aan moleculen van stoffen en zowel fysische als chemische reacties. Bekijk het eventueel als water dat van een berg stroomt. Het heeft niet de 'bedoeling' om naar beneden te stromen. Het moet niet stilstaan bij het 'nut' ervan. Het doet dat gewoon, omdat vanalles ervoor zorgt dat het niet anders kan. Waarom zou ik dan per se 'sterk' moeten zijn? Ik loop hier rond, omdat een zaadcel bij een eicel geraakte en alle factoren samen ervoor hebben gezorgd dat die eicel bevrucht en een mens geboren moest worden. Als ik dood zal zijn, zal ik dat niet weten en zal ik daar geen last van hebben, want dan zijn de chemische processen die mijn denken, mijn emoties en dus ook mijn angst veroorzaken, gestopt. Wat ik hier in tussentijd doe, dient geen enkel doel, buiten het opzet dat zij, jij en ik er zelf aan geven. Waarom moet ik 'sterk' zijn als er geen 'doel' is dat ik anders 'niet zou kunnen bereiken'? Leid hier nu niet uit af dat ik alles in handen van 'het lot' wil leggen! Ik ben een voorvechter van 't idee dat niets is voorbestemd en alles altijd alle kanten uit kan ... Correctie!!! Dat alles altijd op voorhand ongekende kanten uitgaat. “Maar als elke mogelijkheid maar door één enkele mogelijkheid kan gevolgd worden, dan ligt alles toch wél vast?” bedenk ik. Alles beïnvloedt van alles en er zijn zoveel gebeurtenissen met elkaar verbonden, dat wij ons mijn inziens geen beeld van kunnen vormen van het geheel aan factoren. Maar ik blijf wel bij of keer weer terug naar de afwezigheid van een bedoeling. En dat maakt dat ik niet 't idee heb iets te moeten, aan de natuur, aan het leven iets verplicht te zijn. Ik kan zelf het nut kiezen, het doel bepalen en steeds weer bijstellen indien gewenst.
Een wrak? Ja, 't zou best wel eens kunnen dat wie van franjes ontdaan is, er geestelijk niet in ieders' opzicht even fraai uitziet.
Ik wandel weg richting Zuidpark als een leuk jong gastje met wat (last van?) pukkels vanop zijn fiets zijn wachtend vriendinnetje met zichtbaar onderdrukt enthousiasme toelacht. Zij glimlacht breed, trippelt naar hem toe en slaat meteen haar armen om zijn nek. Neen, geen last van dus ... Nergens last van nu. Goed voor hen!
En nog altijd blij met Ozark Henry omdat hij moeiteloos uitgelegd krijgt dat 't niet lelijk is.
Ik ben niet gemaakt om op twee wieltjes gezet te worden! Ik kán fietsen, maar ik voel mij niet thuis op een vélo, niet op mijn gemak. Nooit zot van geweest.
Tegenwoordig worden de fietsen en fietsende mannen weer rond onze nek gesmeten natuurlijk, want de Ronde van Frankrijk is al vijf dagen bezig. En 27 juli is 't gedaan. 't Is indrukwekkend wat daar gepresteerd wordt? Je moet het maar doen. Ja. Vast wel. En toch ...
Iedereen gaat uit de weg.
Ze hoeven enkel maar te denken aan de koers.
Ze worden gemasseerd.
Een pak pakt iets of 't een en 't ander.
Ze hebben ne super de luxe, licht gewicht vélo.
Ze worden door massa's supporters aangemoedigd.
Als de Ronde gereden is, is de druk voorbij en gaan ze 'trainen'.
Als ik die gasten die met de fiets pakjes leveren in de grote steden dan bezig zie!!
Niemand gaat uit de weg! Zelfs wie dat zou moeten, doet 't vaak niet. En ze hebben geen tijd om te wachten, want
ze hebben een pakje bij dat op tijd geleverd moet worden of ze moeten snel terug om een nieuwe levering.
Ze worden niet gemasseerd maar moeten doen wat jij en ik (zouden) moeten doen als we gedaan hebben met werken: verder fakken!!
Als ze al iets pakken, zullen ze daar geen professionele begeleiding bij krijgen.
Ze hebben ne vélo met normaal gewicht.
Ze worden door alle andere weggebruikers – volkomen terecht, want 't zijn wacko's!! - verweten voor al wat lelijk is.
Elke werkdag
But they do kick ass!!!!! Cameraatje op den helm en Lucas Brunelle laat je meerijden tijdens een bike messenger race. Er zijn niet veel dingen waar ik een kick van krijg om naar te kijken, maar dit?! Wouhouw!!! Moest ik dat kunnen ... Mmmmmmmmmmm
Londen
New York
Skaten! Nog zoiets!! Ik ben niet gemaakt om op veel wieltjes gezet te worden. Ik kán skaten, maar 'k voel er mij ... Neen, eigenlijk kan ik niet skaten. Maar moest ik dát kunnen?! Wouhou-houw!!!!! Ook al zaaaaaaaaaa-LIG!!
Dominique deed zijn beklag over broeken die in laarzen gedragen worden en Michel zelfs twee keer (één en twee dus) over voeten die niet bedekt blijven.
En wanneer gaan er een keer iemand wat zeggen over de regelrechte aanval op de eet- en zelfs kijklust door madammen met een plat gat en vetrollen? Het aan enige achterwaartse welving ontbrekend gat in een aansluitende heupbroek, met daarboven blote vetrollen waarop door een in de blubber snijdende riem nog een keer extra aandacht gevestigd wordt. Wanneer gaat daar een keer kritiek op geuit worden? Of heb ik wat gemist?
Ik zeg helemaal niets - niets slecht dan toch - van volronde madams met een poep die een kwartier na hen voorbij wandelt. Ik zeg ook niets van een rond, niet over een riem zwabberend vrouwenbuikje dat van net boven de rand van een broek belooft om een zalig zacht kussentje te zijn voor al wie daar mag komen. Maar die platgat-panelen die wel breed, maar nergens diep zijn, ... Die moeten om te beginnen maar een keer met de aanblik van hun achterkant geconfronteerd worden, vind ik. Direct goesting om de dieet-shakes - waar volgens mij niet anders van kan komen dan overal het slapst mogelijke vlees - aan de kant te schuiven en de strakke broeken buiten te pieren, toch? Misschien wat beweging nemen? 't Hoeft niet eens sport te zijn hoor platgatjes. Leer Salsa dansen en doe daarna het basispasje elke dag de hele avond tijdens alle rechtop staande activiteiten. Bij mij had het effect (toen ik dat nog deed). Ja, 't moeten al bij al niet eens heupbroeken zijn. Zelfs een strakke broek tot boven de taille trekt op niks als je geen kont hebt om erin te steken!!
Zou dat bestaan trouwens, een behandeling in de plastische chirurgie waarbij het vet uit de eigen rollen in de bips gespoten wordt?
. De laatste volledige week op mijn huidige werkplek is net ingegaan.
't Heeft wat geduurd voor ik was gaan wennen aan de collega's en zij aan mij. Ze zijn in totaal met zes. Vader en dochter als zaakvoerders van twee bedrijven die nauw samenwerken, de zoon als zelfstandig medewerker en drie niet familieleden. Stuk voor stuk mensen die kindjes hebben of er hele dagen over dagdromen. Die een huisje hebben of er een hele dag over dagdromen en tijdens de middagpauze praten over kindjes, huisjes en 'Mijn restaurant'. Mannen die de sportuitslagen van nagenoeg alle takken vanbuiten kennen. Mannen met een vrouw die hele dagen dagdroomde over een huisje en kindjes en nu het lijf van mijnheer - zonder het te weten? - met een ander deelt. Mannen die over een vrouw met decolleté - voor zover de vrouw rond de halsuitsnijding hebben opgemerkt - speels zeggen:"Zo worden ze niet veel meer gemaakt hé?! ... die kopieermachines" en antwoorden:"Veel te weinig!". Drie jonge vrouwen waarvan er twee smachten naar het huwelijksaanzoek van hun lief met wie ze net een huisje of appartement hebben gekocht en de derde veel meer tracht naar haar tweede kind als naar een boost voor haar eigen bedrijf. Nog even voor alle duidelijkheid: dat is niet het genre mensen waar ik in mijn vrije tijd naar op zoek zou gaan. Toch was ik er graag, want er was werk aan de winkel, er waren bomen waaraan voorzichtig geschud en schenen waartegen zachtjes getrapt moest worden.
Beeld je een bedrijf in vol mensen, zaakvoerders incluis, die de telefoon beantwoorden met hun voornaam, punt uit! Mensen, zaakvoerders incluis, die ontvangen e-mails doorspelen door ze af te drukken op papier en ze op je bureau te leggen. Mensen, één van de zaakvoerders incluis, die een vergaderverzoek accepteren en dan in paniek naar je zwaaien als ze je met een klant horen spreken over het tijdstip waarbij ze niet hadden stilgestaan. Mensen die in de planning - met MS-Project jawel! - voor het uitdrogen van beton x-aantal werk- in plaats van kalenderdagen voorzien met de opmerking:"Ach, dat scheelt toch zo veel niet?". Mensen die elke keer maar weer voor het verzenden van een standaard brief naar pakweg zes firma's, evenveel keer hun tekstje copy-pasten en handmatig de gegevens van de ontvanger wijzigen, omdat het aanleggen van een voor samenvoegen geschikt databankje met hoop en al driehondvijftig firma's te veel tijd kost. Mensen met een letterlijk uit haar voegen barstende kast vol documentatie, waarvan het grootste deel bestaat uit folders in overbodig drie-, vier-, vijf- of meervoud, prijslijsten van gemiddeld vijf jaar oud en dito catalogi. Vier van de zes, zaakvoerders incluis, zijn industrieel ingenieur bouwkunde. De zoon is - nog stukken sterker dan ik - sociaal scharminkel maar ook afgestudeerd specialist in multimedia netwerken. De zesde is mooi, lief, hoger opgeleid, voldoende verstandig voor haar job en het liefje van het sociaal scharminkel. De vader zei voor ik startte:"Er zou eens een frisse wind doorheen moeten waaien." Nooit kunnen inschatten hoeveel stank het zelfingenomen, bekrompen denken van vakidioten teweeg brengt! Maar met de vader kon ik wel meteen overweg. Vooraan in de vijftig, dertig jaar ervaring in zijn branche, toen de mama na de scheiding het boeltje in 't honderd liet lopen, in zijn eentje drie kinderen opgevoed van tieners tot volwassen leeftijd, minstens twee keer getrouwd geweest en daarnaast nog wel wat mislukte relaties achter de rug, zo'n acht jaar geleden nog eens vader geworden van een zoontje dat hij eveneens op handen draagt, in zijn vrije tijd het liefst van al bezig met de beesten op de boerderij die hij met zijn zus heeft overgenomen van zijn ouders. Daar nog bovenop: joviaal en goed maar niet zot. Hij laat het niet na om uit zijn krammen te schieten als hij dat nodig acht en 'k moet toegeven dat 't zijn doel niet mist. Er is zelfs een moment geweest waarop zijn aanpak van een flater van zijn zoon me zo sterk raakte, dat ik jaloers was omdat hij mijn vader niet was. 'k Heb hem dat niet gezegd. Maar misschien doe 'k dat nog wel in de vorm van een compliment. Hem zal ik waarschijnlijk missen.
Dus ... Binnenkort weer weg van wat vertrouwd geraakt was. Hop, naar het onbekende! Een verademing als maandaggedachte die me toch wat tegenstaat.
Een opeenvolging van koffie en chocolate chip cookies, door mini worstjes pur porc met te weinig tijd tussen, bekwam mij niet honderd procent. Een beetje misselijk besloot ik dan maar het venijn al doezelend op de zetel te laten uitwerken.
Even later bevond ik me in een rijdende mobilhome met een gretig exemplaar van 't ander geslacht. Plots kreeg ik in de gaten dat de chauffeur meer achterom zat te kijken dan hij zijn ogen op de baan hield. Party pooper!! Of neen, net niet ... Maakt niet uit. 't Was in elk geval naar de zak.
En dan werd het een tikkeltje weird! Ik werd langs achter bekeken door een man die me trachtte te plezieren met een zeer indrustrieel ogende machine, die hij vanop afstand kon besturen. Zijn geliefde kwam tussen ons door naar binnen, ging voor me staan en bukte zich om specifieke details duidelijker te zien. Het ergerde hem, dat zij de machine niet wou gebruiken. Ik verdedigde:”Als ze er nu graag een vrouw bij wilt?”
Tijdens een feestje zou de lieve directeur wel willen. Zoveel is duidelijk. Ik zie hem wel wat zitten. Maar niet genoeg om de “nee”-tjes in mijn hoofd te negeren. Ik vertel hem met een nee-knikje en speelse blik dat het voor mij niet kan.
Overdag in een zonovergoten, drukke winkelstraat, waar alles wat van steen is er afgebrokkeld bij ligt. Ik volg een stappende vrouw. Ze ziet eruit als Bree uit Desperate Houswives. Bree dus, grijpt naar iemand die voor haar loopt. Net op het moment van de aanraking, vallen allerhande lichaamsdelen van de mensen in de omgeving op de grond. Een man die zijn hoofd verloor, zakt op zijn knieën. Hij vraagt zich af hoe hij nu verder moet zonder hoofd. Hij tast om zich heen en grijpt de hand van iemand vlakbij. Maar ook die hand is alleen. Er hangt geen lijf meer aan. En hij ziet niet waar hij de rest kan vinden. Wanhopig houdt hij de hand vast en drukt haar als bij een beleefd, dolgelukkig weerzien, terwijl zijn bovenlijf van voor naar achter zwaait.
Bree trekt van monding naar monding en waterval. Het begint in de zomer bij warm weer. Ze gaat op haar rug in de stroming liggen. In de winter als het barkoud geworden is, gaat ze er nog altijd mee door. Het water moet iets wegwassen. Ze lijkt alleen niet te weten welk water erin zal slagen of hoeveel waters ze moet doen.
Mag een consumptieartikel aan particulieren onverpakt worden verkocht? Door de verplichte vermelding van de houdbaarheidsdatum en ingrediënten ben ik daar niet helemaal zeker van. Tuurlijk wel!! De koffiebranderijtjes hier in Gent verkopen de bonen in een zakje zonder al die info. Het winkeltje met natuurcosmetica aan de Vrijdagmarkt verkoopt ook heel wat producten onverpakt.
't Zou toch fantastisch zijn moesten we voor al de rest ook ergens naartoe kunnen met ons eigen vat, om daar het product in mee te nemen. Neen! Geen plastieken of blikken ton van 500 liter! Een recipiënt om iets in op te vangen. Melk in onze glazen flessen, pasta en rijst in onze blikken dozen, choco in een pot met deksel, ... Wat zouden we niet onverpakt kunnen kopen? Frisdrank met koolzuurgas? Toch wel! Op café wordt 't ook van 't vat getapt. Schoonmaakmiddelen en verzorgingsproducten van 't zelfde. Niets dat we niet in een bidon, fles of doos kunnen meenemen. Dag navulverpakkingen! Dit gaat nog een flinke stap verder. Kan niet anders dan beter voor 't milieu én goedkoper zijn.
Misschien dat we hier niet al té groen georiënteerd zijn. Maar er zijn er misschien wel voldoende koppig genoeg om zo'n zaak te laten bestaan. Ja, volgens mij zou daar in Gent een publiek voor zijn.
Eén voorwaarde: dat we sowieso kleine hoeveelheden kunnen kopen. Zie je ons al sleuren anders?!
Weten dat ik je niet terug zal zien. Dat ik het allemaal niet zal voelen, niet dichter zal geraken dan jij en mijn fantasie me kunnen brengen. Weten dat jij dat ook weet, voor mij én voor jezelf. En het toch schaamteloos voor waar verkopen. Gretig geloven tegen beter weten in. Weten dat het wel kan! Weten dat het pijn zal doen. De pijn nu al voelen. Omdat we onszelf de waarheid niet willen besparen. Maar er niet voor terugdeinzen om elkaar die pijn te bezorgen. Bereid zijn ze te ontvangen. Omdat de waarheid, en daarmee zowel het genot als de pijn, zowel ligt in de mogelijkheden die we elkaar geven als in het onvolledige van de realiteit.
Een vrouw die ik nog nooit eerder heb ontmoet, praat met me over de pijn en ongerustheid die ze voelt voor haar gehandicapt kind.
Wat later
Zij:”We hebben de dag nadien een keer goed gesekst.” Hij al lachend:”Ah! Was dát toen seks. Dan kom ik toch niks tekort.” Zoals verwacht, volgt haar meewarig gezicht. Ik:”Moh, stoerdoenerij.” en voel me een bemiddelaar en verrader in één vel. De rest van het gezelschap bevestigt mijn woorden en legt uit hoe sterk hij in de watten wordt gelegd. Ik weet niet met wie ik 't meeste te doen heb. Met haar omdat ze publiek wordt geconfronteerd met zijn ongenoegen. Een ongenoegen dat niet weg te halen valt met stapels netjes gesmeerde boterhammen. Of met hem om voordehandliggende redenen. Zij denkt vast:”Ik verzorg jou tot én met! En dan moet jij nog klagen!” Hij denkt vast:”Voor boterhammen hoefde ik geen vrouw.”
Nog later
Ze kijken naar het koppel en hij legt zijn armen om haar heen.
Nog wat later
Hij:”Ik kom een beetje bij u staan. Ja, zo ben ik hé. Ik houd de mensen gezelschap die moeten wachten op iemand die niet naar huis geraakt.” Ik:”Ik moet nergens meer naartoe. Hij wil nog ergens zijn. Gij zijt dus vanbinnen heel erg goed.” - dat laatste naar aanleiding van een gesprek eerder op de avond over 'het goede' in de mens. Hij:”Gij zegt dat. Maar ik wéét dat.” Ik:”Ah voilà! 't Is met uzelf dat ge moet blijven rondlopen.” Hij:”Ja, ik kijk naar mijzelf en ik zeg:”Met u kan ik overal komen.””
. "Alleen een beetje bijknippen?" Als kind vond ik dat altijd zo'n zotte manier om te zeggen dat er slechts een héél klein stukje van je haar moet. Een schrijfsel van Osahi deed me al denken aan mijn vroegste herinneringen aan de kapper. Ze zijn zelden leuk geweest. - Zoals ook al bleek uit 'Trui op de kop'. Altijd wou ik nergens mijn haar laten knippen, behalve mijn frou-frou. Die wou 'k dankzij een gigant van een weerborstel 't liefst nog maar een halve centimeter lang. En wat gebeurde er terwijl ik de stank van haarlak, verf en oude-meten plix moest vedragen? Juist! Het tegenovergestelde!!!
Nu nog heb ik 't lastig met kappers die luisteren met hun mening in plaats van met hun oren. Ik draag mijn haar in een heel korte carré. Als ik zeg hoe ik mijn haar wil, dan moeten ze niet beweren dat 't niet kan, want ik heb het al zo gehad. Nu ben ik geen zeven meer en kies ik zelf hoe 'k het wil. Wie niet luistert, ziet mij niet meer terug. Sinds ik mijn haar weer kort liet knippen, heb ik voor vandaag drie verschillende kappers geprobeerd. 't Was altijd wel ok, maar evengoed niet helemaal. Nu dan de vierde en eindelijk is het gelukt! Was het omdat ze van origine niet Nederlandstalig was, dat ze meer moeite deed om me te verstaan? Of is ze heel gewoon een goeie kapper, waar de rest beter een hondensalon was gestart? Ze was blij toen ik enthousiast zei:"Het is fantastisch geknipt!!" Had ik haar gezegd dat ze geknipt is voor de job, ze zou de link vast niet gelegd hebben. En ik wou 't vooral duidelijk houden.
Heeft iemand er enig idee van hoe belangrijk dit voor mij is? 'k Had de hoop een kapper te vinden waar ik me goed bij voel al bijna opgegeven. En als ik dit de moeite vind, om belang aan te hechten, dan kan het toch nog zo slecht niet met me gesteld zijn? Of net wel ... Ja. 't Hangt er van af hoe je 't bekijkt hé. Elk zijn veranderlijke waarheid remember? .
. Toen ik aan de Zuid Stany Crets zijn kop zag, ging ik naar de affiche toe om het tekstje te kunnen lezen. Als ik nadien Arno zag, vond ik hem zeker wel bij de leuze passen. Toen er deze ochtend een vlekje op de lip van Kamagurka zat, nam ik zelfs de moeite om het weg te halen.
Ondanks ik een zwak heb voor karakterkoppen, deed de campagne mij vooral terugdenken aan mijn kindertijd in Bredene aan de Belgische kust. Met mijn bonne – tegen wie ik 'moe' zei – en pit Louis tot vijf weken aan een stuk op camping. Ze hadden zo'n grote stacaravan op een vast plekje. Het ding moest vanbinnen en vanbuiten gepoetst worden, het gras moest worden gemaaid en moe zorgde elke dag voor warm eten. Elke dag van de camping aan de Koningin Astridlaan naar de Duinenstraat en terug. Telkens weer dezelfde uitstalramen inkijken en af en toe iets kopen. Als de vakantie bijna om was, cadeautjes uitzoeken voor de thuisblijvers. Al gingen we dan geregeld naar het strand, toch lijkt het me nu toch net wat té veel op thuisblijven, om helemaal naar mijn zin te zijn. Toch was er een groot verschil. Thuis dronk pit Louis voor 't slapen gaan één jenevertje. “Mijn zenen rijen weeral op een kerreken!” zei mijn bonne en greep – vaak niet de eerste keer die dag - naar de doos Poeders Mann. Maar aan de zee, deden ze zichzelf een pleziertje dat ze zich thuis nooit veroorloofden. Een keer of twee in die paar weken, gingen we naar een cafeetje en daar dronken ze dan een Rodenbach met grenadine.
Om te weten welke foto's er nog kunnen volgen, ging ik naar de website van Rodenbach en kwam bij 't Rodenbachfonds. Als je zelf ook een kijkje gaat nemen, zeker even langsgaan bij Jonas Maris. Zijn foto's zijn op kunstzinnig vlak misschien niet hoogstaand, maar de manier waarop hij – vooral in “Vertigo”, "Atka" en “Flushed” - structuren en materialen weet te vangen, spreekt mij heel sterk aan. Ik kan ze bijna voelen. Zijn beelden houden mijn aandacht daardoor gemakkelijk vast. Voor mij is dat genoeg om meer te willen zien en anderen over hem te vertellen.
Wat voor een mislukte soort zijn wij verdomme toch?! Een solitair bestaan is voor de mens – op de uitzonderingen na – niet geschikt. En om in groep te leven is de mens dan weer niet geschikt! Leven we afgezonderd van soortgenoten dan aarden we niet. Als deel van een grote groep ontaarden we.
Hoe zou het geweest zijn toen de mens nog in kleine groepjes leefde en men op elkaar was aangewezen én afgestemd? Zou wat in het filmpje aan 't einde van dit artikel gebeurt, toen ook mogelijk geweest zijn?
'k Heb al vaker de indruk gehad dat de mens op zijn beste zou functioneren in een relatief kleine gemeenschap. Inteelt zou onbewust worden vermeden, doordat er geregeld een paar zouden vertrekken en er wat nieuwe in de plaats zouden komen. Want het is onmogelijk dat iedereen zich op zijn plaats zou voelen op de plek waar hij opgroeit. Net als nu eigenlijk. Met het enige en meteen ook immense verschil, dat de verschillende gemeenschappen niet permanent in verbinding zouden staan met elkaar. Verdwijnen voor wie je niet zint en achter laten wat je kwijt wilt, zou dan een stuk gemakkelijker zijn als nu.
Een te grote groep zorgt voor té veel informatie. We zijn genoodzaakt onszelf te verdoven door ons of te drogeren of af te sluiten voor de gigantische hoeveelheid prikkels die constant op ons afkomt. Denk nou maar niet dat je niet in die grote groep zit, omdat je alleen woont, weinig of geen contact hebt met collega's, geen activiteiten deelt met vrienden of familie, ... Vanaf het moment dat je geregeld je huis uitkomt – al was het maar om boodschappen te doen – en hier en daar via de media een geut welk soort nieuws ook over je heen gegoten krijgt, maak je deel uit van 'de té grote groep'.
Als ik voor de deur van kantoor onze dakloze 'buurman' zijn kapotte schoenen zie, kan ik het niet laten om hem in de ogen te kijken. Als mijn collega's of ik daar staan, durft hij niet naar binnen in het leegstaande pand naast ons. Hij draalt en bij het kruisen van onze blikken groeit zijn onwennigheid. 'k Vraag me soms af wat hij graag zou willen, moest ik bereid zijn om hem ergens mee te helpen. Zou hij andere schoenen willen? Een douche? - Het straatje naast kantoor loopt tot bij de Leie. Je kan er met een trapje tot vlak bij de waterkant. Zou hij daar baden, in de zomer 's avonds laat? - Zou hij liever een film kijken? Of een boek lezen? Zich alleen of samen met mij of iemand anders een stijf stuk in zijn kraag drinken? Neen, ik vraag de man niet mee naar huis. En ja, moest iedereen met de nodige ruimte een dakloze in huis nemen, dan waren er geen meer. Maar de groep is té groot. Ik ben al té verdoofd door mijn ervaringen. Ik heb dat niet nodig om met mezelf te kunnen leven. Ik hoef ook helemáál geen "goeie dag!" van de mensen in de straat als ik 's ochtends naar de bakker loop, in tegenstelling met de bewoners van de meer landelijke streken in ons Vlaamsche land. En ik woon nog maar in Gent. Wat moet in bijvoorbeeld New York wonen dan doen met een mens?
Als je het filmpje uitkijkt, zie je drie voorvallen die elkaar relatief snel hebben opgevolgd. Ik denk dat we er écht niet tegen kunnen ... tegen de té grote groep.
Deze middag wou 'k op de vensterdorpel van het vroegere Use-It kantoor in de zon gaan zitten. Dus deed ik dat ook. Maar niet voor lang!! De dorpel was té warm, om vol te houden.
Terwijl ik dat schrijf, moet ik denken aan een moeder die haar kind met zijn bloot gat op de kachel zette. Jaaaaren geleden in 't nieuws geweest.
'k Wou een beetje kijken naar het gebouw er recht tegenover. Kort geleden werd het vanbinnen gestript. Doorheen de gedateerde ramen kan je nu de gewelven in 't plafond zien en de onbepleisterde muren. Wou zal ermee gedaan worden? Zouden er kantoren of appartementen komen? Terwijl ik naar binnen tuur, zie ik steeds minder. Mijn fantasie gaat aan 't werk en ik verbeeld me hoe 't zou zijn om een deel van zo'n verdiep te betrekken. Net zoals 't nu is: van alle balast ontdaan.
Vreemd dat een woonst in een gebouw met nog 'k weet niet hoeveel anderen een appartement genoemd wordt. Terwijl het toch aan het woord 'apart' doet denken en daar helemaal geen sprake van is.
Tot voor kort zaten er nog elke middag studenten op de stoep voor mijn werk. "Hedde 't gij gekunnen?"
De meesten zagen er ontzettend normaal uit: normaal gekleed, normaal kapsel, niet overdreven veel puisten, niet dik of dun, ...
Eén jongen trok op één van die middagen alleen 't centrum van Gent in, terwijl zijn compagnie ergens anders heen ging. De anderen keken hem verwonderd na.
Als ik denk aan die sukkels die geflest zijn en hun hele zomervakantie naar de botten is, dan ben ik blij dat ik niet moet wachten tot september. Waarop? Eender wat ...
Als ze je kunnen vangen met een kleinigheidje, zullen ze de rest van wat in de zak zit niet tevoorschijn halen. Blijk je daarmee niet te overtuigen, dan wordt het aanbod groter. Komt er echter een rivaal ter sprake, dan graaien ze als gek in die Sinten-zak om je toch maar te bewijzen dat je voor hen moet kiezen!!! Berekende bastards!!
Ik vraag me echt wel af wat mannen ervan weerhoudt om gewoon van de eerste keer passioneel hun zak leeg te maken.
En ja! Dit is héél erg voor interpretatie vatbaar, gezien 'de zak leeg maken' ook staat voor klaarkomen. En ja! Die vraag is ook terecht. Alleen is 't antwoord daarop een stuk eenvoudiger: omdat ze volkomen terecht bang zijn dat ze met hun kloten de deur uit vliegen als ze er niet in slagen om me zowel mentaal als fysiek tevreden te stellen. Nah!!
En neen! Ik doe geen moeite om mijn frustratie te verstoppen!! 't Steekt mij tegen! Ik ben 't zat!!! Nog even en ik beslis om enkel en alleen nog aan werk en geld te denken. Tot mijn persoonlijke Erik Vonk zijn ... Heuheummm ... 't Zal nog wel wat duren, lijkt me. .
Als ik log dat een man beter kan zwijgen, heb ik het vooral over alle exemplaren die er toch niet in slagen om te verwoorden wat er in hen omgaat.
Ik ben ook kwaad! Kwaad om 't feit dat woorden niet volstaan als het vervolg niet komt.
Het gaat ook over woorden die verwachtingen scheppen en vaak niet overeenstemmen met wat écht kan.
Het gaat over de beloften die wij mensen elkaar zo graag zouden willen doen, maar waarbij het niet in onze handen ligt of we ze al dan niet kunnen houden.
De pijn die uit de inconsequentie voortkomt, zorgt er voor dat ik bij wijlen wou dat ook de woorden er nooit waren geweest.
Als wij wat zeggen bedoelen we daar minstens twee dingen tegelijkertijd mee. Twee dingen die we allebei even oprecht menen. Als we zeggen:”Och, da's niet erg.” bedoelen we:”Ik voel me dankzij jou een totale mislukking.” én tegelijkertijd willen we niet dat jullie mannen zich daar schuldig over voelen. Als we zeggen dat we niet haatdragend zijn, bedoelen we dat we jullie niks slechts toewensen én tegelijkertijd zeggen we:”Wat ben ik toch een kalf.” en denken aan een exemplaar waarbij niets ons weerhoudt om het zelf op de slachtbank, zonder verdoving in stukken te hakken. Als we gillen:”Eten is klaaaaaaar!” willen we zeggen dat het NU AL klaar is en hoor je nog het beste van al:”Zorg dat je snel aan tafel bent om me te tonen dat je mijn moeite van het kiezen in de winkel tot het in elkaar flansen van 't gerecht op prijs stelt.” Als we opbiechten dat we ...-pijn hebben, versta dan zowel:”Belast me even niet met het jouwe.” en “Vraag me dan toch even hoe erg het is!” als “Houd de wereld van me weg alsjeblief.”.
Dat wij dat beter allemaal effectief zouden uitspreken?! Stel dat we starten bij ...-pijn. Dan moeten we eigenlijk zeggen: “Choh ik heb ...-pijn.” én “Mag ik even klagen over hoe erg het is?” Bij de tweede zin hoort dan weer:”Ik geef je de keuze om me te laten klagen en je hoort er zelfs naar te vragen als ik er uit mezelf niet toe kom.” Wat ter verduidelijking moet opgevolgd worden door:”Neen, ik verwacht niet dat jij ervoor zorgt dat de ...-pijn weg gaat. Tenzij je dat zou kunnen natuurlijk. Het is gewoon fijn om te weten dat iemand het erg vindt als mij iets stoort.”
Maar als we ...-pijn hebben, lopen we niet over van de zin om alles van naaldje tot draadje uit te leggen. Dan willen we enkel dat je ons aankijkt, ons eventjes bezorgd besnuffeld en zachtjes jankt omdat je ons mist en wilt dat we weer beter worden. Dan laat je het beste je tanden zien aan wie ook maar dichterbij durft te komen en terwijl je je kop iets lager houdt om je rechtopstaande nekharen te tonen en hen doordringend aan blijft kijken, produceer je een dreigend gegrom.
Neen, wij willen geen woorden. Woorden hebben we al.
Ongeveer negen jaar geleden had ik een droom waarin een roedel wolven me kwam halen om met hen mee te gaan en voor altijd te blijven. Het was als sterven en geboren worden op hetzelfde moment. Ik voelde het verlies van alles wat ik tot dan had gekend, maar het deed geen pijn en maakte me niet bang. Het voelde wat somber en het leek me volkomen duidelijk dat het hard en lastig zou worden. Maar het was de meest zuivere soort samenhorigheid die ik ooit had ervaren.
Zo'n zestien jaar geleden vertelde een nuchtere schorpioen, waarop elk gezond vrouwmens haar ogen bleven kleven, over 'De kracht van positief denken'. Hij wilde me ervan overtuigen dat het ondanks de begrijpelijke scepsis die een mens daarbij voelt, écht werkt. Volgens de standaard van heel wat mensen sta ik, zoveel jaar later, vast nog nergens. Maar ik weet dat er toch wat van is! En da's misschien niet eens zo gek, want ten slotte ligt wat daar wordt beloofd, bijzonder dicht bij het resultaat van een gedreven zoektocht. Wat vreemder is: het werkt voor mij ook als ik iets een tijd lang in m'n achterhoofd laat zitten. 'k Laat me vast onbewust sturen door waar ik naar uitkijk.
Op professioneel vlak, heb ik de meest uiteenlopende dingen gedaan. Maar wel stuk voor stuk activiteiten die me al van ruim ervoor hadden aangesproken. Ok, op één plek bleef ik langer dan ik er eigenlijk had willen zijn. Maar dat valt dan weer wat buiten categorie. 't Had met het verlammende effect van zekerheid te maken.
'k Heb zoals ik al eerder vertelde, op veel verschillende plekken in veel verschillende soorten huizen gewoond. Ook weer vaak panden die een “hééé” bij me konden uitlokken. Ik had 't ooit in mijn hoofd gehaald om in een Oud Herenhuis te willen wonen en ook dat is gelukt.
Als ik nu verhuis, wil ik graag naar een ruimte die minimaal is ingericht. Nog liever casco als mét ingemaakte keuken, afgewerkte badkamer en/of een soort vloer- en wandbekleding die 'k niet kan appreciëren. Graag iets niet té klein, vochtvrij, met veel licht, aansluiting op 't aardgasnet, warmwaterboiler en leidingen tot bij minstens één plek waar ik een kachel kan plaatsen. Alleen als er zo weinig is, kan ik er precies mee doen wat ik zelf wil: koppig mijn zin doordrijven.
'k Wil zo min mogelijk nieuw kopen en zo veel mogelijk alternatieven zoeken en/of bedenken voor al die dingen waarbij heel wat mensen geen keuze zien. Een omgeving waar de regel 'Keep It Simpel and Stupid' zegeviert. Waarom massa's geld uitgeven aan dure ontwerpen, waarvan de complexe vorm of uitwerking geen meerwaarde biedt? Een voorbeeld? Waar ik nu woon is de inkomhall vrij smal. Waarom een 'mooie' kapstok kopen die ofwel te veel plek inneemt, ofwel niet genoeg jassen kan dragen? Ik zette een gordijnroede vast tegen de muur en gebruik ze met kleerhangers. 'k Deed hetzelfde om handtassen op te hangen aan slagershaakjes. “Op wat trekt dat nu?” zullen heel wat anderen denken. Maar ik vind het praktisch, puur en daarom mooi. Dat ik het heel goedkoop kon houden zonder aan gebruiksgemak te moeten inboeten, was een tweede voorwaarde waaraan het voldeed. Opzet geslaagd dus! Iets wat ik nog aan het uitwerken ben? Schuifdeuren aan kasten uit doek. Zo wegen ze bijna niets en zijn niet duur. Ik kan ze vol kliederen in één kleur, er wat op schilderen of dat laten doen door iemand die ik ken en naar wiens uitlating ik graag wil kijken. En ze blijven gemakkelijk inwisselbaar vanuit eigen stock. Want hoeveel ruimte neemt een doek in beslag? Zo hoeven ze me ook nooit te vervelen. Simpel toch?! Waarom zitten er in elk huis ook o-ver-al hoekjes? Elk oppervlak dat moet worden schoongemaakt heeft van die grenzen waar je zonder hoge concentratie niet bij komt. Ik kan mezelf bereid vinden om te poetsen. Maar ondertussen wil ik wel aan iets leuk kunnen denken, zonder dat mijn verstrooidheid ervoor zorgt dat ik net zo goed niets had kunnen doen, omdat ik de 'hoekjes' weer eens vergat. Daarom wil ik op elke overgang van een horizontaal naar een verticaal vlak een afronding. Ok, ik verlies er een ietsie pietsie plaats mee. Maar het gemak waarmee je daar overheen kan gaan om het zuiver te houden ... Dat is me tot nu toe volkomen onbekend!
Ja, 't is helemaal zeker! Ik ga een ruimte vinden waarmee ik kan spelen.
Als ik er zo over nadenk en alle noemenswaardige punten voor mezelf op een rijtje zet, zonder die dingen weg te laten die 'k hier niet schreef, dan valt het me op dat 't soms wel lang duurde voor 'de kracht van positief denken' zich manifesteerde. Zou 't daarom zijn dat mijn persoonlijke Erik Vonk nog niet op mijn scène verschenen is? Ik geloof er heel erg hard in dat hij bestaat. Dus loopt hij ergens rond. Misschien zoals een andere schorpioen zei, zonder 't geringste vermoeden van wat hem te wachten staat!
Of misschien is het allemaal toeval en hebben die twee en hun gelijken iets wat de rest van ons niet heeft: een overtuigingskracht die zelfs puur vergif op vitamientjes doet lijken.
. Vraag me niet om eerlijk te zijn, want ik weet hoe langer hoe minder wat er mee bedoeld wordt.
Vraag me naar mijn mening en ik geef je zo oprecht mogelijk A. Waarna jij argumenteert over B. Daarop leg ik A omwille van B naast C - de mening van een derde. Wat leidt tot D. Want zo ben ik: voor rede vatbaar, niet star, niet vastgeroest, ... Als dan plots het licht aangaat, wordt het misschien E. Begint het te regenen, komt het mogelijk tot F. Herinner ik me plots een lang opgeborgen fragment, kan dat tot H leiden. En het nummer dat op de achtergrond speelt, zou er I van kunnen maken. Denk ik er later over na, dan kom ik vrij zeker tot J. Want zo ben ik ook: beïnvloedbaar door alles en nog wat. Nadat jij er dan nieuwe argumenten overheen spreidt, wordt het weer vervormd tot K.
Alles is constant onderhevig aan alle factoren die volgen. Ik heb over nagenoeg alles en nog wat een mening. Maar ze blijft geen moment gelijk. Laat ze evolueren, want anders pak je ze van me af en bestaat ze voor mij niet meer.
Noem jij het labiel, dan zeg ik dat 't flexibel is.
Ik ben zelfs zo flexibel, dat ik zowel goed als slecht kan zijn. Alleen weet ik niet wanneer, want dat is dan weer afhankelijk van een mening die veranderlijk blijft.
Helemaal terecht vraag ik me dus van tijd tot tijd af: "Ben ik in wezen goed en maak ik mezelf wijs dat ik slecht ben? Of ben ik in wezen slecht en houd ik mezelf voor dat ik goed ben en alleen maar denk dat ik slecht ben?"
Nu denk ik daarover A. Maar als jij B argumenteert en we C ernaast leggen ... .
. 't Voordeel van verliefdheid is dat zooooo veel liedjes plots zoooooo veel meer betekenis krijgen. Ook de trieste ... Maar die zijn lekker niet van toepassing.
Eén van de nevenverschijnselen is dat zelfs nummers van Marco Borsato daar bij zijn.
"Ik staar over het water dat net als ik ooit in beweging was."
Het Water ... Een kanjer die ik zo'n tien jaar geleden voor 't eerst apprecieerde.
Eerst goed luisteren. En mij dan, uitlachen omdat het écht niet meliger kan. Ja ... Doe maar! Als je het verdiend vindt ... .
. Ze praat met haar blonde pannenlat-vriendin met het paardengezicht. Kastanjebruin krulhaar elegant en evengoed ook nonchalant opgestoken. Prettige oogjes die zorgvuldig met donkere mascara en oogschaduw benadrukt worden. Mooie jukbeenderen die haar gezicht ronding geven, zonder haar wangen te laten invallen. Kleine neus, zachte teint, lekkere mond.
Dankzij haar mimiek kan ik het gesprek een beetje volgen, al zit ik dan zo'n vijf banken verder. Ongeloof in haar blik als ze haar kin achteruit trekt en haar wenkbrauwen lichtjes fronst, een kort bevestigend knikje, haar hoofd heel lichtjes opzij als ze meewarig blijft volgen, de lippen beetje getuit om gerust te stellen, ... Maar eender welk bekje ze ook trekt, ze blijft altijd mooi, fris, zacht, lieflijk, ...
Zo'n poppemieke zou 'k willen meenemen om in een kastje te zetten. 'k Zou haar bij gelegenheid in een doosje stoppen en cadeau doen aan iemand die fijn met haar zou spelen. .
. Deredactie.be heeft ook een prijsvergelijking gedaan. De resultaten werden gepubliceerd op do 12/06/08 om 12:34 onder de titel:"Waar kan ik het goedkoopst winkelen?" en zijn nu alweer van het net gehaald. Maar de pagina staat nog wel in 't geheugen van Google!! Zo kan ik hun flater toch nog bespreken, zonder te moeten hopen dat je 't artikel gelezen had.
In 'Bio! Logisch?' gaf ik een link mee naar 't resultaat van een vergelijking die ikzelf had gedaan. Ik zette de prijzen naast elkaar van Delhaize (bio indien beschikbaar), het huismerk van Delhaize: 365, Colruyt (bio indien beschikbaar), het goedkoopste huismerk van Colruyt :Every Day, Econom, ... naar gelang, en als laatste Aldi. Als ik de prijs niet kende, nam ik het alternatief dat het voordeligste was voor de keten. Zo zou mijn gebrek aan info niet zorgen voor bedrieglijke winst of verlies.
Wat deed men bij de VRT? Laat ik het gewoon uit het artikel overnemen: "Voor Delhaize en Carrefour nemen we eigen merken, vooreerst de respectievelijke discountmerken "365" en "nummer 1". Als het product niet in het discountassortiment te verkrijgen is, bijvoorbeeld mozarella, dan nemen we de prijs van het andere huismerk "Delhaize" en "Carrefour". Als ook daar geen eigen product van bestaat, nemen we het merkproduct. Zo had de Carrefour waar we onze inkopen deden, geen Sprite-flesjes van 50cl van een eigen merk. Bij Colruyt kozen we systematisch voor het merkproduct. Als dat niet beschikbaar was, dan een huismerk. Vooral bij dieprviesproducten was dat het geval."
Hoe haalt een journalist(e) het nou in het hoofd om zoiets voor bruikbaar te verkopen?!!
Zou u nu ook graag weten of hij/zij ontslagen werd? Zullen we mailen om het te vragen?
. Er is een tijd geweest, dat ik wilde sterven door opgegeten te worden door roofdieren. 't Leek me ontzettend waardevol om voedsel voor andere beesten te kunnen zijn. Nu zou 'k wel graag hebben, dat ze mij direct dood bijten, direct, direct ... voor ze me beginnen verscheuren.
Trouwens als je begraven wordt, dan word je ook opgegeten. Alleen wat minder snel.
En als je verast wordt? En dan uitgestrooid? Zou de as van een mens enig nut hebben? Want ik wil niet in een kist liggen. Als ik dan toch nog wakker word! Dan kan ik daar niet uit!!! Anderzijds ... Als ik niet verbrand word, heb ik iets meer tijd om nog terug wakker te worden. Eens je in de oven zit, is 't te laat. En in de oven zit je misschien toch nog net iets rapper dan onder de grond.
't Is bij deze waarschijnlijk wel duidelijk dat ik me daar af en toe vragen bij stel? .
In de middagzon een sigaretje roken voor de deur van 't kantoor. Er lopen altijd mensen af en aan en de tram raast nu en dan voorbij. De dakloze - die van mijn baas de sleutel kreeg van het leegstaand pand naast mijn werk - zit aan de overkant van de straat op een dorpel. Hij heeft een paar plastic zakken bij zich staan. Zijn hoofd hangt omlaag tussen zijn opgetrokken benen. 't Lijkt of hij slaapt. Misschien zit hij buiten om de warmte op te nemen terwijl ze er is. Er stapt een jonge man zwalpend, maar toch snel en luidop denkend voorbij met een bebloede vod aan zijn oor. En de mensen blijven quasi onverstoord af en aan lopen.
Hoe origineel komt Vlaanderen uit de hoek op Vaderdag? Als ik op de statistieken over mijn bezoek mag afgaan, ziet 't er even bedroevend uit als de titel van dit stukje!
Sinds kort krijg ik zoals je kunt zien, opvallend veel bezoekers die eigenlijk op zoek waren naar een 'toiletartikel voor mannen'. Nu ja ... Maar zelfs vandaag nog!! Da's wel laat hé mensen!!!
We moeten onze ecologische voetstap zien te verkleinen. De hele grote verbruikers - fabrieken, ... - zijn elk op zich even grote boosdoeners als 'hoeveel' particulieren? Maakt niet uit. Elke inspanning telt mee. Bio producten kopen is een onderdeel van bewuster met ons verbruik omspringen. Maar is dat voor iedereen haalbaar?
Van tijd tot tijd worden er loonschalen gepubliceerd. Er zijn er die meer verdienen als ik. Maar ik ben niet bij de slechtst betaalden. Binnen een termijn die door een onafzienbaar aantal factoren wordt beïnvloed, word ik hoogstwaarschijnlijk officieel alleenstaand. Van twee wedden naar één om alles mee te betalen. Het zet een mens aan het denken. Zeker als 't niets nieuw is en je bijgevolg al weet dat je - op voorwaarde dat je inkomen niet plots naar ongekende hoogten stijgt - heel wat vaker zal moeten letten op hoeveel je uitgeeft.
Ik heb geen auto, moto, brommer of welk gemotoriseerd voertuig ook en wil er ook geen. Als ik zo'n ding heb, loop ik 't risico dat ik er net als zovelen binnen de kortste keren mee naar 't toilet wil rijden. Ik heb een auto gehad en het lukte me vrij aardig om hem zoveel mogelijk aan de kant te laten staan voor de kleine verplaatsingen. Maar ik draaide er evengoed mijn hand niet voor om, om met de woefies weg te rijden om kilometers van huis te gaan wandelen. Nu ik er geen heb, kan ik daar veel minder brandstof, lucht en geld aan verspillen.
Waar wil ik wonen? Het liefste niet té ver van waar ik werk. Ik werk in Gent, dus lijkt 't me geen goed idee om bijvoorbeeld in de goedkope omgeving van Ronse te gaan zoeken. En daar zit de bio-knoop. Wonen in en rond Gent kost redelijk wat centjes als je iets wilt dat effectief bewoonbaar is. Zeker als je hondjes, katjes en veel spullen hebt en dus niet naar een studio op de zoveelste verdieping kunt trekken. Om niet in a hell hole te moeten belanden als 't ooit zover is, wil ik alvast inschatten hoe ver ik kan springen. Een prijsvergelijking is altijd een goed gerief om te ontdekken welke mogelijkheden er zijn. Als je rechts onderaan, bij 'kastjes en schuifjes' het label 'supermarkt' kiest, zal je merken dat ik vaak inkopen DEED bij Delhaize. Niet te ver van de deur, elke weekdag tot 20 uur open en ze hebben een uitgebreid 'bio' assortiment. Vanuit die nieuwsgierigheid heb ik een lijstje gemaakt met zo'n dertig producten die ik geregeld koop. 'k Heb er de prijzen bij gezet van Delhaize (meestal bio), hun goedkoper 365 gamma, Colruyt (meestal bio), hun goedkoper Every Day assortiment en Aldi. Hoe meer ik ingevuld had, hoe sterker de overtuiging werd dat 'bio' en dan vooral de bio van bij Delhaize niet betaalbaar voor me zou blijven. Ga gerust de lijst bekijken.
'Waar een wil is, is een weg'? Dan moet bijvoorbeeld Groen! mij die weg toch een keer tonen!
Er wordt wel eens over mannen gezegd:"Ik zou verdorie beter naar den doe-het-zelf gaan en mij enen in elkaar steken." Rekening houdend met hoe handig 't merendeel van de vrouwen is, zou 't geen verbetering zijn. LOL Mannen hebben van tijd tot tijd vast 't zelfde gevoel. Of misschien stellen ze zich veel eerder nu en dan de vraag:"Wat willen die wijven verdomme toch?!" Wat wil ik? Wat is voor mij belangrijk? Als ik denk 'man', 'Echte Man' ... Wat roept dat op?
Echte Man is fysiek sterker dan ik. Hij heeft meer spierkracht en gebruikt die graag. Hij is trots dat hij fluitend die dingen kan dragen, die ik zuchtend en krochend moet verslepen of zelfs laten liggen. Als hij dat op een dag niet meer kan? Als hij oud geworden is, beeft en slecht op de been is? Dat maakt dan niet uit, want hij kón het wel. Dan kijk ik naar zijn verrimpelde kop en zijn veel dunner en slap geworden ledematen en herinner me genoegzaam wat hij allemaal heeft gedaan.
Echte Man heeft eergevoel. Hij vindt het boeiend om een vrouw naast zich te hebben met een mening, wil die mening kennen, houdt er steeds rekening mee. Maar ... spreek hem niet tegen, ondergraaf zijn recht op trots niet, trek hem niet in twijfel waar derden bij zijn. Dan trek je de pauw zijn veren uit de staart en laat hem in een bloot vogelgat staan. Een pauw zonder staart is maar een zielig figuur. Echte Man zal me trouwens ook zelf nooit terechtwijzen en plain public. Hij heeft er toch geen moeite mee zekers, om zijn madame in 't gareel te houden?! Zijn mate doet alleen die dingen waarvan ze weet dat ze worden goedgekeurd. En natuurlijk is dat niet zo, en dat weet hij ook wel ... Ik zal soms toch ongewild tegen zijn schenen trappen. Hij zal me dat zeggen. Hij zal 't zeggen als we alleen zijn, omdat een ander niet moet weten, dat hij me nooit volledig in de hand heeft, dat ik nog altijd niet voor de volle honderd procent zijn wil ken en er dus ook niet in slaag om me bij elke publieke gelegenheid aan die wet te houden. Hij weet dat ik hem niet in verlegenheid wil brengen. Hij brengt me geduldig bij wat ik moet weten.
Echte Man luistert naar me als ik hem de weg wil tonen naar hoe hij me kan bereiken. Hij biedt me zijn mentale kracht om pijn, verdriet, zorgen en teleurstellingen te boven te komen. Hij verdient onder meer daarmee het respect dat hij krijgt.
Echte Man wil niet per se kunnen wat ik kan. Hij wil liever doen wat ik niet kan. Hij wil me laten zien dat met hem erbij alles kan (nagenoeg alles, ok ... maar in de wereld van de fantasie steekt het niet op dat beetje verschil), terwijl we allebei zonder elkaar bij de helft blijven steken.
Echte Man pakt me vast als hij zin heeft in mijn lijf, maakt me binnen de kortste keren klaar om hem te ontvangen en laat me onbegrensd genieten van het delen van de gevolgen van elke aanraking die volgt. Echte Man zegt:”Pijp mij, want ik heb goesting om je gelik en je gretig zuigen te voelen!” Hij draait geen doekjes om waar hij zin in heeft, omdat hij weet dat ik me – net als hij - vervuld voel als hij 't grootste genot waar hij naar uitkijkt door wat ik doe, kan krijgen.
Echte Man verstopt voor mij niet dat hij 't niet allemaal evident vindt. Hij is geen lege spierbundel. Hij denkt na. En door na te denken, trekt hij dingen in twijfel. Hij toont daarmee dat zijn verstand tot meer in staat is als het meedraaien in de tredmolen van alledag.
Echte Man schuwt de rol die hij van nature heeft meegekregen niet. Hij voelt er zich in thuis als hij Echte Vrouw gevonden heeft. Want Echte Man biedt Echte Vrouw de mogelijkheid te zijn wie zij is en kan net daarom door haar in zijn natuurlijkste staat van zijn worden herkend én erkend.
Waarom ben ik zo vaak verhuisd? Hoe sterk ben ik ook voorstander van rechts terwijl ik me links voel en gedraag?
'k Gebruik de term 'Bohemien' niet voor niets. Hij dekt een groot stuk van de lading. "a person with artistic or intellectual tendencies, who lives and acts with no regard for conventional rules of behavior." - according to the American College Dictionary.
In een blogstuk schreef ik ooit:"Als ik zie, hoe op een werf alles tot stand komt en daar mijn gevoel bij bouwwerken aan toevoeg, dan worden gebouwen een soort van wezens. Creaties, maar ook bestaansvormen die van de mens een leven krijgen en invloeden ondervinden, buiten de wil van mensen om. Ze worden verdedigd. Wij beschermen hen, want zij beschermen ons." Mijn houding tegenover een gebouw, zoals een woning, is omwille van mijn gevoel dan ook sterk gelijkend op die tegenover de mensen om wie ik geef. Ik kan tot in het diepste van mijn zijn genieten van de structuur, materialen, sfeer die er hangt en gevoelens die het opwekt. Toch is er nog geen enkel huis geweest, hoe prachtig ook, waarvan ik dacht:"Hier wil ik voor altijd wonen." Omdat het net is als bij mensen, dat ik wél weet dat ik het nu fijn vind om er te zijn, maar geen idee heb van hoe ik er over x-zoveel tijd tegenover zal staan. Zoals ik niet wil huwen met een mens, wil ik dat ook niet met een huis. Ik wil er in wonen, in 'zijn' zolang dat het beste is. En net zoals ik mijn gewezen minnaars gewillig losliet, zag ik mijn gewezen woonwezens graag met andere mensen er in.
Moest altijd alles toegestaan zijn, als er geen enkele regel of wet zou zijn, dan zouden we geen moment rust hebben. Klopt het dat wie dom is meer leiding nodig heeft dan wie slim is? Anders zou dat al zeker een goeie reden zijn om alles zo veel mogelijk aan regels te onderwerpen. Wat is dom en wat is slim? Wie kan het tijdelijke ontgroeien, trouw worden en blijven aan principes die gebaseerd zijn op de duizenden en duizenden en duizenden en nóg méér duizenden jaren en eeuwen oude zin van leven? Wat kan een wakker mens beter doen dan kijken naar wat er is - doorgaans en niet zonder reden of nut een maatschappij vol geforceerde wetmatigheden - en daar zonder (over)last te bezorgen afstand van nemen?
Wakker geworden. Me gerealiseerd dat de heerlijk grote hoeveelheid licht die door het grote raam valt me nu al niet meer vroegtijdig uit mijn slaap haalt. Mijn lijf gevoeld. Rustig geweend zonder geluid, overlopend hard willen, al kan ik daar dan niet meteen wat anders mee aan. Meteen blij geworden om die rijkdom en het mooi-weer-blauw. Douche genomen zonder iets uit mijn staat te willen wassen. De deur uitgegaan, bereid om te kijken.
De opvallend knappe voorbijganger niet aangesproken om te vragen of hij elke dag op 't zelfde uur zijn route herhaalt. Bedacht dat ik zo iemand toch vooral energiek als een kind dat begint te peuteren, kirrend op zijn billen zou willen trommelen.
De avond van sommige dagen lijkt een vervolg op het begin.
In de supermarkt bij de kassa na 't lang, lang bekijken van een cover bedacht dat ik nog altijd iets heb met koppen.
Op capabele lijven.
Gewacht om over te steken en doorkliefd geworden door de ogen van een man die me mijn blik meteen deed afwenden. Nog even gekeken uit nieuwsgierigheid naar wat me had geraakt en gemerkt dat ik onbeschaafd, zuiver gebleven ben.
Als de GFT-container leeg gemaakt is, kan ik hem niet direct binnen halen, omdat ik dan niet thuis ben. Nu gebeurt het geregeld dat passanten lege blikjes cola op de vensterdorpel laten staan. Maar wie Red Bull drinkt, die heeft blijkbaar genoeg energie om het deksel op te tillen en het blik in de container te gooien. Ik zou zeggen:"Een goed begin. Drinkt er twee direct na elkaar. Dan lukt het misschien om de blikjes mee te dragen tot bij de eerstvolgende vuilbak!!" Red Bull-drinkers, voel jullie niet geviseerd hoor. Er belanden ook overschotten van belegde broodjes met papieren zak of plastic folie en al, lege zakjes van chips en allerhande tetrabrikjes in de GFT-bak. Aan die verbruikers wil ik ook wel een suggestie doen:"Als je onderweg iets wilt eten of drinken, houd het dan bij Red Bull en wel twee kort na elkaar."
Afhankelijk van welke veranderingen er zich aandienen, moet men soms oplossingen zoeken. Oplossingen die een soortement van analyse vragen. Een analyse van een begrip.
'Sociaal contact' bijvoorbeeld.
Netlog geprobeerd. Bevalt me tot nu toe niet echt. Te gemakkelijk. Mensen die in real life vermoed ik in geen honderd jaar iemand zouden durven benaderen, hebben er niet de minste moeite mee om from scratch flirterig te doen – op het kleverige af. Van wie ernstig en met inhoud lijkt, zijn er een pak die je meteen voor één of andere kar willen spannen. Neen, ... 't is mijn ding (nog) niet.
Nieuwe job, betekent nieuwe collega's. Voorzichtig zijn, denk ik daarbij. Werk en privé wil ik liever niet gelijk vermengen.
Systematisch uitgaan naar cafés, dancings, dans-cafés, ... 'omdat 't weekend is', 'om onder de mensen te komen' lijkt me handig als je dat tweede argument vrij letterlijk oppakt. In 't echt dan, in tegenstelling tot Netlog. Versta mij niet verkeerd, maar ik wil toch vooral dansen, urenlang dansen. Liefst van al op funky music! Niet aan één stuk daarom. Maar 'k wil toch vaker op als naast de dansvloer zijn. En geef toe, als je de talrijke Salsabars links wilt laten liggen – in mijn geval met 't gedacht:”been there, done that” -, is dansen niet direct de sociaalste der activiteiten.
En als je geen verplichtingen of boze snoeten wilt, kost uitgaan ook centen.
'Geldtekort', nog zoiets.
Elk zijn behoeften zijn anders, maar ikzelf hoef niet per se hoopjes bankbiljetten te hebben, om die elke dag opnieuw te tellen. Ik wil geld om te kunnen betalen voor de dingen die ik nodig heb. Nodig om te overleven, om me te amuseren, ...
Men kan besparen door minder te verbruiken. Men kan zijn uitgaven optimaliseren door aan betere voorwaarden te kopen. Men kan zijn inkomsten verhogen door meer centen te verdienen. Of men kan verbruiken zonder geld uit te geven, door kosteloos goederen en diensten te verkrijgen. “Laat het me weten als 't lukt!!”, “Hahaha, dat wil ik ook wel!” denkt u wellicht. Maar 't is niet om te lachen.
Elk is goed in 't een en bakt niks van 't ander. “Diene kan met zijn gat vliegen vangen!” wordt gezegd over iemand die al zijn capaciteiten winstgevend maakt. Maar we kunnen onmogelijk allemaal al onze sterke punten in professionele activiteiten omzetten.
Toch is het spijtig dat we vaak tijd moeten verliezen aan zaken waar we slecht in zijn en een hekel aan hebben en dus vaak ook slecht in blijven en een hekel aan houden. Wat we kunnen met de vingers in de neus, daar kruipt dan weer weinig tijd in.
Ok, we kunnen bijleren. Maar er is zoiets als aanleg en dat zorgt ervoor dat de ene nooit de andere zijn rendement haalt, al doet hij nog zoveel moeite. “Wat je zelf doet, doe je meestal beter.” Euh? Meestal dus ja. Mij lijkt het beter om de waarheid onder ogen te zien en bepaalde zaken over te laten aan wie er wél goed in is. “Logisch” denkt u nu. “Anders zou elk zijn eigen brood bakken, meubels maken, auto herstellen, sjaals breien, ...” Let erop dat ik het bewust gehouden heb op zaken waar veel particulieren nood aan hebben en een groot deel daarvan zelf toe in staat is.
Als we nu eens vééééél vaker zouden kunnen bezig zijn met die dingen waar we goed in zijn en zoveel mogelijk van die 'lastige' karweien zouden kunnen overlaten aan iemand die daar dan weer zijn hand niet voor omdraait? 'k Zei het al eerder, dingen die ons geen of nagenoeg geen moeite kosten, doen we doorgaans beter en sneller. Maar als ik bijvoorbeeld een auto heb en iemand zonder wagen meeneem om boodschappen te doen, dan heeft dat niet eens wat met kunde te maken. Toch is het dankzij mij makkelijker om alles thuis te krijgen.
Het zelden te vertrouwen systeem van ''t één plezier is 't ander waard', weet je? Het lukt enkel met een klein deel van de mensen waarmee je een bijzonder goede band hebt. Waarom? Omdat beiden die band dan niet om zeep willen helpen? Als de waardering voor elkaar niet gelijk op gaat, werkt het niet. Is den mensch daarom van de wederdienst afgestapt en overgegaan naar ruilhandel? Omdat 't waarschijnlijk niet simpel was om een huis te betalen met broden, zijn we geld als vaste ruileenheid gaan gebruiken. Daarom en om nog een pak andere redenen natuurlijk. Waar 't mij hier nu om draait is, dat omtrent geld alles – heel vaak terecht - zodanig gereglementeerd werd, dat we niet voor al die dingen waar we goed in zijn en wel eens wat vaker en voor anderen willen doen, geld mogen vragen. Als we het mogen vragen, dan moeten we het aan de staat laten weten als we dat doen en belandt een deel in de gemeenschappelijke pot die belastinggeld heet. Zut?! Dat is nog niet zeker!!
Er zijn mensen op 't idee gekomen om afspraken te maken omtrent die (veel te vaak vergeten) wederdienst. Men sluit zich aan bij de groep, maakt duidelijk wat men wilt doen en kan teweten komen wat anderen aanbieden. Alle goederen en diensten worden gewaardeerd in een ruileenheid die enkel binnen de groep waarde heeft, omdat ze enkel door de leden gebruikt wordt. De LETSers!! LETS staat voor Local Exchange and Trading System of vrij vertaald Lokaal Uitwisselings Systeem (LUS). Toen ik er voor het eerst van hoorde, dacht ik dat ze “Let's”,”Let us ... “ bedoelden. In de idee van “Laat ons 't eens op die manier proberen!”, “Laat ons 't zo eens aanpakken.”, “Ah waarom niet? Let's ...!!” Had toch gekund?
Bij de Genste LETSers wordt met stropkes gewaardeerd. Je kan je aansluiten nadat je naar een bijeenkomst bent geweest. En ik wil wel eens zien of dat werkt, dus wil ik daar naartoe.
Op de website staat een lijstje om ideeën op te doen over wat je zelf zoal zou willen aanbieden. Misschien ter voorbereiding voor mezelf zo eentje opstellen.
Da's trouwens ook een manier om sociale contacten te leggen. Ben misschien niet eens voor twee gaten te vangen.
Kort voor sluitingstijd aan de kassa van den Delhaize ...
Hoofden die draaien en ogen die expliciet kijken, trekken mijn aandacht. Ze kijken allemaal naar een vrouw die luid mompelend, zwaaiend met een voorverpakt brood een hele file aan een van de kassa's voorbijloopt en daar ongeduldig trappelend blijft wachten. Ze gaat langs dezelfde weg terug en naar een andere file. De hele tijd blijft ze onverstaanbaar gedachten spuien. Als ze rustig ingevoegd in een rij haar brood op de transportband heeft gelegd en tegen de mensen vlakbij begint te brabbelen, geeft ze vrij snel ontgoocheld op. Ze lijkt gewend om geen enthousiaste reactie te krijgen. Blijkbaar blijft ze het toch proberen. Ze heeft lang, blond, uitgedroogd haar, draagt propere, comfortabele, onopvallende kleding. Maar ze is een omgekeerd spook. Haar lichaam is er nog wel, maar haar geest is er niet of toch niet helemaal. Die is hier en daar en overal waar ze graag wilt zijn.
Buiten wacht een grote, langharige hond aangelijnd aan de wachtbar bij een tas hondenbrokken en draagtassen van beenhouwerij Renmans. Vlakbij staat een mannelijke tegenhanger van de vrouw met het brood. Terwijl ik verder wandel, loopt de man de hoek om. Hij kijkt rijkhalzend naar binnen. Brood-mevrouw wordt al gemist.
Sommige mensen vieren verdomme elke dag Sint-Valentijn!!
Data Processing: any process that converts data into information. The processing is usually assumed to be automated and running on an a personal computer or other information system.
Decimaal punt
Deep Penetrator: xxxl dildo voor anaal gebruik
Defensie Publicatie
Delftse Poort (in station Rotterdam DP)
Depersonalisatie: een term uit de psychiatrie. Het is het gevoel buiten de werkelijkheid te staan. Voor iemand die aan depersonalisatie lijdt, lijkt het of hij een andere rol in de wereld speelt, vaag, als in een droom, onbelangrijk. Een patiënt ervaart een scheiding tussen zichzelf en de wereld, zijn identiteit of lichamelijkheid. Mensen die deze gemoedstoestand hebben ervaren, beschrijven het leven vaak alsof het een film is, onecht of wazig. ...
Deze pagina
Deze persoon
Diamond and Pearl (Pokémon)
Digital Photography: as opposed to film photography, uses an electronic sensor to record the image as a piece of electronic data rather than as chemical changes on film. Digital cameras now (2005) outsell film cameras, and include features not found in film cameras such as the ability to shoot video and record audio. Some other devices, such as mobile phones, now include digital photography features.
Digital Printing: the reproduction of digital images on physical surface, such as common or photographic paper, film, cloth, plastic, etc..
Doorverwijspagina (bij Wikipedia): een artikel waarin wordt doorverwezen naar verschillende betekenissen en gebruiken van een term.
Double Penetration: If one person is penetrated by two objects, it is generically called double penetration. Given the vagina, anus and mouth, there are six ways in which this can be done.
DP in HLA-klasse II DP antigenen
Dressuur punten (bij dressuurrijden als onderdeel van paardrijden)
Dual Purpose: designed for or serving two purposes
Dynamic Positioning: een systeem dat een schip in staat stelt op positie te blijven met behulp van de eigen schroeven.
